ဓမၼမိတ္ေဆြ ဓမၼသဟာယ ဓမၼညီအကုိေမာင္ႏွမတုိ႔ေရ......ေရာက္ရွိလာတဲ့ ၂၀၁၀ဆုိတဲ့ ႏွစ္သစ္မွာ ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ လုိ႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔သလုိက္ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ တစ္ဦးေမတၱာ တစ္ဦးရရွိၾကကာ ဘ၀ခရီးကုိ သာယာခ်မ္းေျမ့စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းနိဳင္ၾကပါေစေနာ္။
ႏွစ္ေတြ ဘယ္လုိေျပာင္းေျပာင္း ကာလေတြဘယ္လုိေျပာင္းေျပာင္း ကုိယ့္အတြင္းစိတ္ေပ်ာ့ေျပာင္းလာဖုိ႔လုိတယ္ ဆုိတာေတာ့ သတိထားရမယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြလိုပဲ ၾကမ္းတမ္းေသာ ကိေလသာ အာသေ၀ါေတြ တုိးသထက္တုိး ေနၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထူးမျခား ႏွစ္မူးတျပားသာသာနဲ႔ အရူးသားပဲ ထပ္ျဖစ္ယုံပဲေပါ့။ ပုထုဇၨေနာ ဥမၼတၱေကာ- လုိ႔ ၾကားဖူးၾကတယ္။ ကိေလသာေတြ ထုထည္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ေနတဲ့ လူသားကုိ ပုထုဇဥ္ေခၚတယ္။ ပုထု ကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ-လုိ႔ ဂရမ္မာနည္းအရ ၀ိဂၢဟျပဳထားတယ္။ ကိေလသာေတြေၾကာင့္ လူသား သည္ ခုတမ်ဳိး ေနာက္တဖုံျဖစ္တတ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အမ်ဳိး စိတ္အဖုံဖုံ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္ေၾကာင့္ အရူးလုိ႔ တင္စားေခၚျခင္းေပါ့။
စိတ္အစဥ္မွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြကုိ လူကလည္း လူ႔က်င့္၀တ္၊ ရွင္ကလည္း ရွင့္က်င့္၀တ္၊ ရဟန္းကလည္း ရဟန္းက်င့္၀တ္နဲ႔ အညီေနထုိင္ကာ ေျဖရွင္းလိုက္ရင္ ႏွစ္သစ္ဟာ ထူးျခားလုိ႔ အရူးသားနယ္က လြတ္ၿပီေပါ့။ ကဲ စကားရွည္မေနေတာ့ပါဘူး....ေျပာခ်င္တာက....
ႏွစ္သစ္မွာ ကုသိုလ္မ်ားစြာ စည္းပူး၊ ကိေလသာၾကမ္းေတြကုိ တုိက္ထုတ္လုိ႔ ေမတၱာကာယကံ ေမတၱာ၀စီကံ ေမတၱာမေနာကံ ပြားတုိးၾကဖုိ႔ ႏွစ္သစ္မွာ တုိက္တြန္းလုိက္ပါရေစ။
Thursday, December 31, 2009
Happy New Year
Wednesday, December 30, 2009
Monday, December 28, 2009
စစ္ကုိင္း မင္းရွိန္ ေရးသားသီကုံးထားသည့္ ေတးထပ္မ်ား
သီတဂူ ျမတ္အရွင္
ေတဇာဂုဏ္ ၿဖိဳးေမာက္လုိ႔၊
တန္ခိုးေတာက္ ေ၀လြင္။
တမိုးေအာက္ ေျပတခြင္မွာ၊
ေနအသြင္ ထင္ရွား။
ပိဋကတ္ ပါရဂူ၊
ကမၻာမူ အ့ံဘြယ့္ေယာက်္ား။
ေဟာေျပာနည္း တမူထြင္တယ္၊
သူ ဘုရင္တစ္ပါး။
ဇမၺဴတြင္ ရွာမွာ ရွားေပမုိ႔၊
ဇာနည္ဘြား ေတာ္၀င္။
ျမမ်က္မွန္ ရတနာမ်ဳိးလုိပ၊
ပါ၀ါတန္ခိုး ဟုိးဟုိးေပၚလြင္။
တုိင္းလက္်ာ့ ေတာင္ကြ်န္းခြင္မွာ၊
ေမာ္ကြန္း၀င္ စံထားစုိ႔။
မေဟာ္အလား တုဖက္ မျမင္၊
လူ႔ထက္ လူပင္။
သီတဂူ႕ ျမတ္အရွင္ငယ္၊
မျပတ္အစဥ္ ၀င့္ၾကြားၿပီကြဲ႔ေလး။
ေဒသနာ ေခြ်ဟ ေစတနာ ေ၀စြ၊
ေရ အမတာ ေ၀ငွ ၾကည္လင္စြာငယ္၊
ျပည္ခြင္သာယာ ေအးျမေစဖုိ႔ေလး။
*********************
သီတဂူ႔ တကၠသုိလ္
ဘုန္းေတဇာ က်က္သေရလင္း
တက္ေနမင္း ပမာ။
လက္ေ၀ဆင္း ေမွာင္ေသြခြာသည္
ေအာင္ေဇယ်ာ ဥဒါန္း။
ကပၸ႒ိ (ကပ္ပဋ္႒ိ) ကမၻာတြင္ေအာင္
ျမန္မာတြင္ ထုိးတဲ့ေမာ္ကြန္း။
သီတဂူ႔ တကၠသုိလ္
ကနက္ဗဟုိ ေပၚထြန္း။
စနက္ကုိ ေဖာ္ညႊန္းလုိ႔
ေျပာက္အမြမ္း သရဖူ။
ေတာင္ေဇယ်ာ ေအာင္ေျမနန္း
ေျပာင္ေ၀ဆန္း လႊမ္းလုိ႔စုိက္ထူ။
ျမတ္ဘုန္းရွင့္ သီတဂူငယ္
ၾကည္ျဖဴျဖဴ ဇြဲသန္ျမင့္ပါဘိ။
ကဲမာန္၀င့္ ၾကြရြစီမံ
လွပတည္ဖန္။
ေ၀ျဖာ ပန္းၾကြ…ေသခ်ာဆန္းလွ
ဧရာ နန္းမ …အသေရလွ်ံသည္
ေရႊေျမဗိမာန္ ေပၚထြန္းၿပီကြဲ႔ေလး။
ကမၻာခ်င္းမွ် ….သမၻာလင္းစြ
တာရာမင္းမက ၿဖိဳးေ၀လွ်ံသည္
မိုးေျမနဘံ ၿခိမ့္သဲညံလုိ႔ေလး။
*******************
ဤေလာကီ
ဤေလာကီ ဘုံဘ၀
ႀကံဳရသည့္ ျဖစ္ေထြ။
ႏုံလွသည့္ စနစ္ေတြ
လွစ္ေခၽြလွ်င္ မေကာင္း။
ေခြး၀ဲစား ပုံသုိ႔တင္
စုံလုိ႔ပင္ ႏွင္ေမာင္း။
က်င့္၀ိပႆ္ ျဖာ့အျဖာ
ငါ့ခမ်ာ ေဟာရအာေညာင္း။
ခ်ာ့အခ်ာ မသာေလာင္းတုိ႔က
ခါေစာင္းလုိ႔ ေရးမယူ။
လွ်ာဂ်ီး(ေၾကး)ထူ ရသာဖ်င္းသုိ႔
ဓမၼလ်ာဟင္း သင္းတုိ႔ျငဴစူ။
အမတကမၻာတြင္း ခ်ဥ္းဘုိ႔ျပဴလွ်င္
ျငင္းစုိ႔မူပင္ ခ်မွတ္ၾကထင့္။
ရလာဘ္ ဂုဏ္ကုိသာပင္
အထုံပုိ ၀ါသနာခင္။
စာသဘင္ပြဲ ၀င္ႏႊဲဆင္သည္
စဥ္ၿမဲပင္ လြဲခဲ့ပါသကြဲ႔ေလး။ ။
******************
ေရႊစာ က်ယ္၀န္း ျမတ္ပ႒ာန္း
က်မ္းေရႊစာ ပ႒ာန၊
တတ္မွာက မလြယ့္မလြယ္။
ျမတ္စြာဘုရာ့ အမယ့္အမယ္ငယ္၊
တကယ့္တကယ္ ဆုိလြဲ။
အလြတ္မပိုင္သမုိ႔ မရြတ္နိဳင္ပါသည္၊
ဇြတ္ငုိင္ကာ ေတြးလုိ႔သာဘဲ။
သမုဒၵျပင္ အက်ယ္ႏွယ္၊
စဥ္တကယ္ နက္နဲ။
ျမင္မလြယ္ လြန္ခက္ခဲပါလုိ႔၊
ကြ်န္လက္ပဲ ေရွာ့ခ်င္။
ေနာက္ခါဆုိ ေၾကာက္ပါေပါ့ရယ္လုိ႔၊
“ေတာက္”ခါေငါ့ ေငါ့မိရဲ႕ထင္။
မေနာမမိတဲ့ သေဘာအစဥ္မွာ၊
မေခ်ာျပင္ျပင္ တကယ္ရႈပ္ပါဘိ၊
အမယ္ဘုတ္ သူခ်ည္ခင့္ႏွယ္။
ရႈၾကည္ခြင့္မလြယ္။
ဆယ္သက္မက တကယ္ခက္ပါမည္၊
လြယ္ခ်က္ဟာ ျမင္ဘူးကြဲ႔ေလး။
Saturday, December 26, 2009
ကာေလန ဓမၼသာကစၧာ
ကြာလာလမ္ပူနံနက္ခင္းသည္ သိပ္မခ်မ္းလွ၊ အပူအေအး မွ်တသျဖင့္ ေနထုိင္ရသည္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွ၏။ ယေန႔ နံနက္ခင္း၌ ျမန္မာ မိသားစုတစ္စုက ပင့္ဖိတ္သျဖင့္ သံဃာ ၂-ပါးႏွင့္အတူ မိမိသည္ ကပုန္းေက်ာင္းမွ သူတုိ႔၏ တုိက္ခန္းသုိ႔ သြားၾက၏။
အခန္းထဲသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္းပင္ ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္သည့္ သီတဂူ ဆရာေတာ္၏ ပရိတ္တရားသံကို ၾကားလုိက္ရသည့္အခါ “ေတာ္ေတာ္ လိမ္မာတဲ့ ၀ံသာႏု လူငယ္ေလး ေတြပဲ” ဟု စိတ္ထဲမွာ ဥဒါန္းက်ဴးမိေလေတာ့သည္။ အမ်ိဳးအႏြယ္၏ ေကာင္းျမတ္ ျဖဴစင္ေသာ ဓေလ့ထုံစံမွန္သမွ်ကို အျမတ္တႏုိးတန္ဖုိးထားသည့္သူကုိ “၀ံသာႏု”ဟု ေခၚ၏။
ကြာလာလမ္ပူနံနက္ခင္းသည္ သိပ္မခ်မ္းလွ၊ အပူအေအး မွ်တသျဖင့္ ေနထုိင္ရသည္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွ၏။ ယေန႔ နံနက္ခင္း၌ ျမန္မာ မိသားစုတစ္စုက ပင့္ဖိတ္သျဖင့္ သံဃာ ၂-ပါးႏွင့္အတူ မိမိသည္ ကပုန္းေက်ာင္းမွ သူတုိ႔၏ တုိက္ခန္းသုိ႔ သြားၾက၏။
အခန္းထဲသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္းပင္ ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္သည့္ သီတဂူ ဆရာေတာ္၏ ပရိတ္တရားသံကို ၾကားလုိက္ရသည့္အခါ “ေတာ္ေတာ္ လိမ္မာတဲ့ ၀ံသာႏု လူငယ္ေလး ေတြပဲ” ဟု စိတ္ထဲမွာ ဥဒါန္းက်ဴးမိေလေတာ့သည္။ အမ်ိဳးအႏြယ္၏ ေကာင္းျမတ္ ျဖဴစင္ေသာ ဓေလ့ထုံစံမွန္သမွ်ကို အျမတ္တႏုိးတန္ဖုိးထားသည့္သူကုိ “၀ံသာႏု”ဟု ေခၚ၏။
ဘာသာျခားတုိ႔၏ ၀တ္ျပဳသံၾကားထဲ၌ ရွားရွားပါးပါးၾကားလုိက္ရသည့္ ပရိတ္တရားသံေလးက ေႏြဦးမွာ တြန္ျမဴးသည့္ ဥၾသသံကဲ့သုိ႔ နား၀င္ပီယံ ရွိလွေပသည္။
သိၾကားမင္းက ျမတ္ဗုဒၶကုိ မဆည္းကပ္လွ်င္ ၾကီးက်ယ္ေသာစည္းစိမ္ကုိ ေပးမည္ဟု ဖ်ားေယာင္းေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္ မေပ်ာ့ေျပာင္းေသာ ဒကာၾကီး ဦးသုပၸဗုဒၶ (ေရာဂါစြဲကပ္ေနသူ) ကဲ့သုိ႔ လူငယ္ေလးမ်ား၏ ယုံၾကည္မႈ - သဒၶါတရားကလည္း ခုိင္မာလွေပ၏။ လူက ျပည္ပကုိ ေရာက္ေနေသာ္လည္း သူတုိ႔၏ သဒၶါတရားက ျပင္ပကုိ ေရာက္မသြားေပ။ သဒၶါတရားကို သူတုိ႔၏ ႏွလုံးသားထဲ၌ ခုိင္ခုိင္မာမာ စုိက္ထား ၾကေပသည္။
“သဒၶါယ တရတိ ၾသဃံ”၊
“ယုံၾကည္မႈျဖင့္ အခက္အခဲမွန္သမွ်ကိုေက်ာ္လႊားႏုိင္ေပ၏”။
မိမိတို႔သည္ သူတုိ႔၏တုိက္ခန္းထဲမွာပဲ အ႐ုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾက၏။ အခ်ိဳပြဲမွာ ရွားရွားပါးပါး “မုန္႔လုံးေရေပၚ”က ပါလုိက္ေသး၏။ ကုိလံဘုိမွာေနခဲ့စဥ္က ျမန္မာ့အစားစာကုိ တမ္းတမ္းတတ ျဖစ္ခဲ့ရကား ကြာလာလမ္ပူေရာက္မွပဲ ျမန္မာ့အစားအစာကို အတုိးခ်၍ ဘုဥ္းေပးျဖစ္ေလသည္။ ယေန႔ အ႐ုဏ္ဆြမ္း၌ ျမန္မာ့အစားအစာႏွင့္ ေ၀းကြာေနၿပီျဖစ္ေသာ မိမိသည္ မုန္႔လုံးေရေပၚကုိ “အဓိက အဟာရ”အျဖစ္ သုံးေဆာင္လုိက္ေလေတာ့သည္။
ဤဆြမ္းကပ္ပြဲ၌ ျမန္မာဒကာ, ဒကာမမ်ား ၃၀-ေက်ာ္ ေလာက္ စုမိ၏။ အရြယ္အားျဖင့္ လူငယ္ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အရြယ္အားျဖင့္ ငယ္ၾကေသာ္လည္း ဘာသာတရားကို ကိုင္း႐ႈိင္းၾက၏။ သီလခံယူ ေဆာက္တည္၏။ တရားနာ၏။ အမွ်အတန္း ေပးေ၀၏။
ဤဆြမ္းကပ္ပြဲ၌ အမွ်ေ၀ျခင္း ပတၱိဒါနကုသုိလ္အေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ ၂-မ်ိဳးရွိပုံ၊ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ ကြာျခားပုံ စသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေဟာေျပာေဆြးေႏြး ခဲ့ပါသည္။
“ေအာ္ သူတုိ႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ ဘုရားတည္ထားၾကသကိုး၊ ဒါေၾကာင့္ အခုလုိ သံဃာမ်ားကို ပင့္ဖိတ္၊ တရားနာ၊ အမွ်အတန္းေပးေ၀ စတဲ့ ေကာင္းမႈေကာင္းမႈေတြကို လုပ္ၾကတာပဲ၊ သိပ္ေတာ္တဲ့ ေရႊေတြပဲ”ဟု မိမိ ပီတိျဖစ္မိပါေတာ့သည္။ (မေလးရွား၌ ျမန္မာမ်ားကို “ေရႊ”ဟုေခၚသတတ္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ “ျမန္မာ”ဟူေသာစကားလုံးအစား “ေရႊ”ဟူေသာစကားလုံးကုိ ၀မ္းပန္းတသာ ေက်ေက်နပ္ေက်နပ္ႀကီး သုုံးလုိက္ပါသည္ အုိ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတုိ႔)။
ျမတ္ဘုရားကလည္း “ကာေလန - သင့္ေလ်ာ္သည့္အခ်ိန္မွာ။ ဓမၼသာကစၧာ - တရားနာရမည္၊ မသိသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမးျမန္းရမည္၊ ေလွ်ာက္ထားရမည္၊ ေဆြးေႏြးရမည္” ဟု မွာတမ္းေတာ္ ေျခြခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာမ်ားစုမိၾကသျဖင့္ တရားဓမၼအေၾကာင္းအျပင္ သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္အေၾကာင္းကုိလည္း စပ္မိစပ္ရာ ေျပာျဖစ္ၾကေသး၏။ ေနေရးထုိင္ေရး၊ မင္းေရးစုိးေရးႏွင့္တကြ လုပ္ငန္းေရးရာ အျဖာျဖာ တုိ႔ကို ေျပာၾကဆုိၾကႏွင့္ တေပ်ာ္ တပါးပင္။
“မန္က်ီးသီးေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ သတိထားရတယ္ဘုရား”။
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပာသျဖင့္ မိမိက “မင္းက မန္က်ီးသီးႏွင့္ မတည့္ဘူးလား မန္က်ီးသီးက ၀မ္းေတာ့ေပ်ာ့ေစတယ္ေနာ္၊ သတိထား စား” ဟု ေျပာလုိက္၏။
“ဘုန္းဘုန္းဘုရား အဲဒီစားရတဲ့ မန္က်ီးသီးကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ မေလးရွားမွာ တပည့္ေတာ္တုိ႔က ကုလားေတြကုိ မန္က်ီးသီးလုိ႔ေခၚပါတယ္ဘုရား”။
“ေအာ္ ဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ ေျပာစမ္းပါဦး”။
“ဘာ့ေၾကာင့္ အဲဒီလုိ ေခၚရတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူးဘုရား၊ ေရွ႕လူေတြ ေခၚတဲ့အတုိင္း ေခၚရတာပါ၊ တခ်ိဳ႕မန္က်ီးသီးေတြက လူမရွိရင္ အလစ္သုတ္တတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ သတိထားေနရတယ္ဘုရား၊ အခန္းမွာ လူမရွိဘူး ဆုိရင္ စိတ္က ေၾကာင့္ၾကေနရတယ္၊ စိတ္ေအးေအး မေနရပါဘူးဘုရား”။
ထုိလူငယ္ေလး ေျပာၿပီးသည္႔ေနာက္ မိမိ ဤသုိ႔ ဋီကာခ်ဲ႕၍ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ “လူမ်ားက ကုလားမ်ားကို ခ်င္ၾကသည့္အတြက္ မန္က်ီးသီး (သုို႔မဟုတ္) မန္က်ီးေစ့ကဲ့သုိ႔ မဲေနေသာေၾကာင့္ မန္က်ီးသီးဟုေခၚျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္”ဟု။
မေလးရွား၌ စီးပြားေရး လုပ္ကုိင္ေနၾကသည့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ရွိေပသည္။ အင္ဒုိနီးရွား ဗီယက္နမ္ စသည္။ မေလးရွားေရာက္ ယင္းႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိ ျမန္မာမ်ားက ေအာက္ပါအတုိင္း ေခၚၾကေလသတတ္။
ကုလားမ်ားကုိ “မန္က်ီးသီး”။
နီေပါကုိ “နငယ္”။
ဖိလစ္ပုိင္ကုိ “ဖအုပ္ထုပ္”။
ဗီယက္နမ္ကုိ “ဗလက္ခ်ိဳက္”။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကို “ဘကုန္း”။
အင္ဒုိနီးရွားကို “အ”။
ျမန္မာမ်ားကုိ မည္သုိ႔ ေခၚသနည္းဟု ေမးၾကည့္ေသာအခါ - -
“ျမန္မာမ်ားကိုေတာ့ ေရႊ-ဟုေခၚပါတယ္ဘုရား”ဟု ကိုေရႊျမန္မာတုိ႔က ေလွ်ာက္ၾကေလေတာ့ သတည္း။
“တယ္ ေကာင္းတဲ့ ျမန္မာ့အဘိဓာန္ပဲ”ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိေလေတာ့၏။
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေမးေသး၏။
“အရွင္ဘုရား ေရႊအတုိ႔ ေရႊဗတုိ႔ဆုိတာ သိလားဘုရား”။
“ေအး ေျပာပါဦးကြ၊ သက္ငယ္စကား သက္ႀကီးၾကားေပါ့ကြာ၊ မင္းတုိ႔က ငါတုိ႔ထက္ အသက္ငယ္ေပမဲ့ ေလာကအေၾကာင္းကိုေတာ့ ငါတုိ႔ထက္ အေတြ႕အၾကဳံမ်ားတယ္မဟုတ္လား၊ ကဲ ေဖာက္သည္ခ်စမ္းပါဦး”။
“ျမန္မာေယာက္်ားေလးႏွင့္ အင္ဒုိနီးရွားမတုိ႔ အဆင္ေျပလုိ႔ ေမြးလာသည့္ ကေလးမ်ားကို ေရႊ - အ လုိ႔ ေခၚပါတယ္ဘုရား၊ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသားႏွင့္ ဗီယက္နမ္မတုိ႔ အဆင္ေျပလုိ႔ ေမြးလားသည့္ ကေလးကိုေတာ့ ေရႊ- ဗ လုိ႔ ေခၚပါတယ္ဘုရား”။
“ဟုိက္ . . . . . . .”
----------------
အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ
(၂၅၊ ၁၂၊ ၂၀၀၉)
Thursday, December 24, 2009
ဧ၀ံ ေမ ပတၳိတံ
“ဘုန္းဘုန္းဘုရား ”
မိမိသည္ အခန္းထဲမွာ အနားယူေနခိုက္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ အသံကို ၾကားလုိက္ရ သျဖင့္ အခန္းတံခါးကုိ ဖြင့္လုိက္၏။
“ဆရာေတာ္က ဘုန္းဘုန္းက ပင့္ခုိင္းလုိက္လုိ႔ပါဘုရား”။
“ေအးေအး - ဟုတ္ၿပီ၊ ဘာကိစၥလဲ”။
“မွန္ပါ၊ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးမွာ ပရိတ္တရား ခ်ီးျမွင့္ဖုိ႔ပါဘုရား”။
မိမိ ေရာက္သည့္ေန႔မွာပဲ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးႏွင့္ ပက္ပင္းတုိးမိေလသည္။ မိမိ စီးနင္း လုိက္ပါလာသည့္ ေလယာဥ္သည္ ကြာလာလမ္ပူေလဆိပ္သုိ႔ နံနက္ ၈-နာရီခန္႔မွာ ဆုိက္ေရာက္ သျဖင့္ ေဒါက္တာအရွင္ဣႏၵက၏ ကပုန္းေက်ာင္းသုိ႔ ေန႔ဆြမ္းစားအမီ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ကပုန္းေက်ာင္းတြင္းမွာ က်င္းပသည့္ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးပြဲ၌ ျမန္မာ့႐ုိးရာ လုံခ်ည္, အက်ႌ တုိ႔ကို ၀တ္ဆင္ထားသည့္ သတုိးသား, သတုိးသမီးကို ေတြ႕ရေသာအခါ “ဒါမွ ျမန္မာလူမ်ိဳးကြ” ဟု စိတ္ထဲ၌ အသံတိတ္ ၾကဳံး၀ါးမိေလသည္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတပါး၌ ျမန္မာ့၀တ္စုံတုိ႔ကို ျမင္ရဖုိ႔ မလြယ္ကူလွေပ။ ျမန္မာ့၀တ္စုံသည္ ျမန္မာျပည္မွာ မဆန္းေသာ္လည္း ျပည္ပမွာကား ဆန္း၍ လန္း၍ ေနေလေတာ့သည္။ ျမန္မာ့႐ုိးရာဓေလ့ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔သည္ကား ေ၀းကြာေလေလ တမ္းတေလေလ ျဖစ္ေတာ့သည္။
မိမိ အိႏၵိယျပည္မွာ ၀ါဆုိခဲ့စဥ္က နံနက္မုိးလင္းမွာ အိႏၵိယကုလားသီခ်င္းသံက မိမိ၏နားကုိ အျမဲတန္း ႏွိပ္စက္ေလ၏။ ကုလားသီခ်င္းသံကို ၾကားရေလေလ ျမန္မာ့သီခ်င္းသံကို လြမ္းရ ေလေလပင္။
“ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး အသံၾကားတဲ့အခါ . . .”
“အစိေႏၱယ် …. အပၸေမယ် … အနႏၱစၾကာေသ႒ …. အတုမရွိေသာ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတာ္… အေပါင္းတည္ရာ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ အရွင္၀ိပႆီ.. ျမတ္စြာ . . . . ဘုရား … ကိုယ္ေတာ္. ” စသည့္စသည့္ ျမန္မာ့ေတးသံသာမ်ားကုိ အႏုႆတိ (အဖန္တလဲလဲသတိရျခင္း) ကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းမိေလ ေတာ့သည္။
တခါတရံ နတ္ရြာစံသြားေလၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာတုိ႔၏ ေနာက္ဆုံးဘုရင္ျဖစ္သည့္ သီေပါမင္း ကုိပင္ သတိရမိလုိက္ေသး၏။ “ေအာ္ သီေပါမင္းခမ်ာ ရတနာဂီရိမွာ အက်ဥ္းက်စဥ္က ငါလုိပဲ ကုလား သီခ်င္းသံ၏ ႏွိပ္စက္မႈကုိ ခံရရွာမွာပဲ၊ သူ႔ခမ်ာ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ လြမ္းေတာ္မူလိမ့္ မည့္ျဖစ္ျခင္း”။
တုိင္းတပါး၏ ႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈကို ျမင္ရေလေလ ျမန္မာ့႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈကုိ သတိရေလေလ ျဖစ္ရသည္မွာ အတြင္းမွာ ကိန္းေအာင္းေနသည့္ ၀ံသာႏုစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ပင္တည္း။ ယခုကဲ့သုိ႔ ျမန္မာ့႐ုိးရာ၀တ္စုံကုိေတြ႕ရေသာအခါ စိတ္ထဲမွာ အလြမ္းေျပသလုိေတာ့ ခံစားရပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ရာႏႈန္းျပည့္ေတာ့ မဟုတ္။
ယင္းဆြမ္းေကၽြးပြဲ၌ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္က တရားနာပရိသတ္အား သီလေပးၿပီးေနာက္ သတုိးသား, သတုိးသမီးတုိ႔အား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ နားလည္မႈရွိဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ မယ္တစ္ထမ္း ေမာင္တစ္ရြက္ဆုိတာလုိ တာ၀န္ကိုယ္စီ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ယခုလို ဘာသာတရားႏွင့္အညီ ျပဳလုပ္ၾကျခင္းဟာ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒစကားမ်ားကို မိန္႔ၾကားေတာ္မူ ေလသည္။
“အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္”ဟူေသာစကားကို ၾကားလုိက္ရသည့္အခ်ိန္မွာ မႏၱေလးျမိဳ႕ ၀ါခင္းကုန္းဆရာေတာ္ေဟာၾကားထားသည့္ “မ်ိဳးခ်စ္အာဇာနည္ ဓနဥၥာနီ” ဟူေသာ တရားကုိ နားထဲမွာ ၾကားေယာင္မိေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္၏ အသံမွာ ၾကည္လင္၏၊ ျပတ္သား၏။ နာရသည္မွာ အရသာရွိလွ၏။
“ဒကာ, ဒကာမေတြ ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ဘုရားအဆုံးအမေတြကုိ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကစၿပီး ေျပာေပးၾကရမယ္၊ ဒါမွ သူတုိ႔ႀကီးလာတဲ့အခါမွာ အမ်ိဳး ဘာသာရဲ႕ တန္ဖုိးကို သိရွိ နားလည္ၾကမွာ၊ အဲသလုိ မဟုတ္ရင္ ဘာသာျခားႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ဘာသာကူးေျပာင္းသြားၾကလိမ့္ မယ္၊ ဒီကိစၥကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မေတြးၾကနဲ႔၊ အလြန္ အေရးႀကီးတယ္”။
“ေျပာရဦးမယ္၊ သင္ခန္းစာယူၾကဖုိ႔အတြက္၊ ဟုိတေန႔က မႏၱေလးကပဲ၊ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ဟာ ဘာသာျခားအမ်ိဳးသားႏွင့္ ရည္ငံၿပီး ဘာသာျခားတုိ႔ရဲ႕ ထုံးစံႏွင့္ အညီ နံနက္ခင္းမွာ မဂၤလာေဆာင္တယ္၊ ညေနေရာက္ေတာ့ သမီးရွင္ျဖစ္သူမိဘေတြက သူတုိ႔ႏွင့္ ရပ္မိရပ္ဖေတြကို ဂါရ၀ျပဳဖုိ႔အတြက္ဆိုၿပီး သတုိးသားႏွင့္ သတုိးသမီး သူတုိ႔အိမ္မွာ ေခၚလုိက္တယ္”။
“ရပ္မိရပ္ဖေတြ စုံတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖျဖစ္သူက သတုိးသားႏွင့္ သတို႔သမီးကို ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈအရ မိဘေတြကို ရွိခုိးဖုိ႔ ေျပာတဲ့အခါ သတုိးသားက `ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာသာတရားက အျခားဘာသာ၀င္ေတြကို ရွိခုိးဖုိ႔ ပိတ္ပင္ထားပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ရွိမခုိးႏုိင္ပါဘူး`လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္”။
“သမီးကို ရွိခုိးဖုိ႔ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ သမီးျဖစ္သူက သူ႔အမ်ိဳးသားကို လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ သတုိးသားက `ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာသာထဲ၀င္ဖုိ႔ သစၥာေရ တုိက္ထား ၿပီးၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္သူကလည္း ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာသာ၀င္ ျဖစ္သြားပါၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာသာ၀င္ျဖစ္သြားၿပီဆုိရင္ အျခားမည္သည့္ ဘာသာ၀င္ကိုမွ် ရွိမခုိးရ ေတာ့ပါဘူး`လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ အေမျဖစ္သူဟာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ရင္ဘတ္ စည္တီးကာ ခ်ဳံးခ်ဳံးခ် ငုိပါေတာ့တယ္”။
“ဘယ္ေလာက္ ရင္နာစရာေကာင္းလဲ ပရိသတ္ႀကီး၊ ကိုယ္ေမြးတဲ့ သမီးကေတာင္ ကိုယ့္ကို ရွိမခုိးေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ မိဘျဖစ္သူေတြမွာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၾကမွာေပါ့၊ ဒကာ, ဒကာမေတြ သတိထားၾက၊ ကုိယ့္သားသမီးေတြ အဲသလုိ မျဖစ္ၾကေစနဲ႔၊ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘ၀က စၿပီး အမ်ိဳးဘာသာကို ခ်စ္တတ္, ျမတ္ႏုိးတတ္ေအာင္ ဆုံးမၾက၊ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို ေခၚသြားၾက၊ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေတြမွာ တက္ခုိင္းၾကပါ၊ ဒါမွ ဘာသာ သာသနာရဲ႕ တန္ဖုိးကို သိၾကမွာ”ဟု ၀ံသာႏုစိတ္ဓာတ္ အျပည့္ရွိေသာ ၀ါခင္းကုန္းဆရာေတာ္ အရွင္တိကၡ၏ တရားသံကို ၾကားေယာင္ မိေလသည္။
ထုိကဲ့သုိ႔ ၀ါခင္းကုန္းဆရာေတာ္၏တရားကို သတိရၿပီး အေတြးမ်ား လြင့္ေမ်ာေနစဥ္မွာပင္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္က ပရိတ္တရားရြတ္ဖတ္ ေတာ့မည္ဟု ပရိသတ္ကို ေဆာ္ၾသလိုက္ေတာ့မွ မိမိ၏ အေတြးမ်ား ျပတ္ေတာက္သြားေတာ့သည္။
ထုိ႔ေနာက္ . . .
မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနေသာ္လည္း ျပည္ပ႐ိုးရာဓေလ့ကို ခ၀ါခ်၍ ျမန္မာ့႐ုိးရာဓေလ့ကို တန္ဖုိးထားသည့္ ယင္းသတုိးသား သတုိးသမီးတုိ႔၏ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးအခန္းအနားမွာ မိမိသည္ ပရိတ္တရားေတာ္ကုိ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူတကြ အားရပါးရ ရြတ္ဖတ္၍ ခ်ီးေျမွာက္ လုိက္ေလသည္။
ျပည္ပေရာက္ေနေသာ္လည္း ျမန္မာ့ဓေလ့ကို ခုံမင္၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကုိ ျမတ္ႏုိး၊ ျမတ္ဘုရား၏ အဆုံးအမကို တန္ဖုိးထားၿပီး၊ ပရိတ္တရားေတာ္ကို တေလးတစား နာယူေနၾကသည့္ သတုိးသား, သတုိးသမီးကုိ ၾကည့္ၿပီး ဧ၀ံ- ဤသုိ႔၊ ေမ- ငါသည္၊ ပတၳိတံ- ေတာင့္တမိေလေတာ့သည္။
“ ဥဳံ . . . ဖြဲဟဲ့ လြဲေစ ဖဲေစ၊ ယေန႔အခ်ိန္မွစ၍ ေနာင္အနာဂတ္၌ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ, ျမတ္ဘုရားအဆုံးအမကို ခ၀ါခ်ၿပီး လူမ်ိဳးျခားယဥ္ေက်းမႈ, ဘာသာျခား အဆုံးအမကုိ ခုံမင္ျမတ္ႏုိးသည့္ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသား, အမ်ိဳးသမီးမ်ား မျဖစ္ေပၚရစ္ပါေစသား၊ မျဖစ္ေပၚေစခလုိ”။
----------------------
အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ
(၂၄၊ ၁၂၊ ၂၀၀၇)
Wednesday, December 23, 2009
ဧ၀ံ ေမ စိႏၲိတံ
ေလာကႀကီးသည္ အံ့ၾသစရာေကာင္းလွ၏။ တခါတရံ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အရာမ်ားသည္ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚတတ္၏။ ေတာင္ယာခုတ္ေနေသာ ေက်းေတာသားတစ္ေယာက္က သမၼတ အိမ္ျဖဴေတာ္ကုိ ေရာက္သြားသကဲ့သုိ႔တည္း။ (ဥပမာ- ေတာင္သူႀကီးမင္း)။
တခါတရံ လုံး၀ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာအရာမ်ားကလည္း ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္တတ္၏။ ပါးစပ္ေပါက္နား ေရာက္ေနေသာ အသားတုံး ျပဳတ္က်သြားသကဲ့သုိ႔တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးလူႀကီးသူမ မ်ားက “ဘ၀ဆုိတာ သစ္ငုတ္ျမင့္တုံ၊ ျမက္ျမင့္တုံပါပဲ”ဟု ေျပာၾကျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မည္သည့္အရာမဆုိ မတည္မျမဲျဖစ္တတ္ပုံကုိ သင္ခန္းစာ ယူဖုိ႔ပင္တည္း။
မိမိသည္ ဤႏွစ္၌ (၂၀၀၉) မေလးရွားသုိ႔ ေရာက္လိမ့္မည္ဟု မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလုိ သြားမည္ ဟုလည္း စိတ္မကူးခဲ့ပါ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနေသာ မိတ္ေဆြ မေလးရွားေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ အမွတ္မထင္ ဆုံေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ၂၀- ၁၂- ၂၀၀၉- ရက္ေန႔တြင္ မေလးရွားသုိ႔ အမွတ္တမဲ့ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ေပသည္။
မိမိသည္ ေဒါက္တာ အရွင္ဣႏၵကႏွင့္ မေတြ႔သည္မွာ ၁၀-ႏွစ္ေက်ာ္သြားေပၿပီ။ လူခ်င္းမေတြ႕ ေသာ္လည္း သူသည္ သီရိလကၤာမွ M.A ဘြဲ႔ရေၾကာင္းကုိလည္းေကာင္း၊ ဘုံေဘတကၠသုိလ္မွ Ph.D ေဒါက္တာဘြဲ႔ရေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ယခုေလာေလာဆယ္မွာ မေလးရွားမွာ ေက်ာင္းထုိင္ေန ေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း သူႏွင့္ပတ္သက္သည့္သတင္းကေတာ့ ၾကားသိေနရ၏။
ယခုေခတ္ မီဒီယာမ်ားက လူသားမ်ားအတြက္ အလြန္ေက်းဇူးမ်ားလွေပသည္။ ေခတၱခဏ ကြဲကြာေနေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၊ လုံး၀ မေတြ႕ေလာက္ေတာ့ဘူးဟု ထင္ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ အင္တာနက္၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အင္တာနက္သည္ မိတ္ေဆြမ်ား ဆုံစည္းရာ႒ာနေလးပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ “အုိ အင္တာနက္ thank you very much”ဟု ေျပာရမလုိပင္။
ေဒါက္တာ အရွင္ဣႏၵကႏွင့္မိမိသည္ အင္တာနက္အြန္လုိင္းေပၚမွာပင္ အမွတ္မထင္ ဆုံျဖစ္ ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ ထုိအခါၾကမွ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ ေလေတာ့သည္။
သူသည္ မေလးရွားေရာက္သည္မွာ ၃-ႏွစ္ခန္႔မွ် ရွိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာကုိ ကိုးကြယ္သူ တ႐ုတ္မ်ိဳးႏြယ္ ဒကာ, ဒကာမမ်ား၏ ပင့္ဖိတ္မႈေၾကာင့္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓမၼျပန္႔ပြားေရး အတြက္ တတ္ႏုိင္သမွ် ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း၊ တ႐ုတ္ကေလးငယ္မ်ား အတြက္ ဆန္းေဒး စကူးလ္ ဖြင့္လွစ္ထားေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာလည္း မိတ္ေဆြရဟန္းမ်ားႏွင့္ စုေပါင္း၍ ဓမၼစင္တာ တစ္ခု ဖြင့္လွစ္ဖုိ႔ စိုင္းျပင္းေနေၾကာင္း၊ အနာဂတ္ရဟန္းေတာ္ေလးမ်ားအတြက္ ပညာေရးတုိးတက္ဖုိ႔ သင္တန္းမ်ား ဖြင့္လွစ္ပုိ႔ခ်သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာျပေလသည္။
မိမိလည္း သူ႔၏ ဘာသာ, သာသနာအေပၚထားရွိေသာ သဒၶါတရားကုိ အေတာ္ေလး အားရ ေက်နပ္မိေလသည္။ သူသည္ ရံဖန္ရံခါ စာေရး၏။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအား ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ေဟာၿပီး ႏုိင္ငံျခားးသားမ်ားးအား အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ တရားေဟာ၏။ ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာအျမင္, ေခတ္ႏွင့္အံ၀င္ဂြင္က်ျဖစ္ေသာအေတြး ရွိ၏။ ဗုဒၶသာသနာတုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ စိတ္အားထက္သန္၏။ အေနအထုိင္ေကာင္း၏။ လူႀကီးလူေကာင္းပီပီ ေျပာတတ္ဆုိတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တ႐ုတ္မ်ိဳးႏြယ္ဒကာ, ဒကာမ်ားက သူ႔ကို အထူးေလးစားၾကည္ညိဳ ၾကေပသည္။
သူသည္ မိမိအား မေလးရွားရွိ သူ႔ေက်ာင္းကုိ ေလ့လာဖုိ႔ ဖိတ္ၾကားေလသည္။ သုိ႔ႏွင့္ မိမိသည္ ေကလနိယတကၠသိုလ္ (သီရိလကၤာ) စာေမးပြဲၿပီးဆုံးေသာအခါ ကြာလာလမ္ပူျမိဳ႕သုိ႔ အမွတ္မထင္ ေရာက္ရွိခဲ့ေလေတာ့သည္။
ကြာလာလမ္ပူ ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ မေလးရွားႏုိင္ငံ၏ အာရွ၏ က်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္မွန္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ေတြ႕ရေလေတာ့သည္။ ကြာလာလမ္ပူ၏ ၾကီးက်ယ္ ခန္းနားမႈက မိမိ၏ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ (၀ံသာႏု)ကို အမိျမန္မာျပည္သုိ႔ ဆြဲေခၚသြားေလေတာ့သည္။ “ငါတုိ႔ ျမန္မာ ျပည္ႀကီးလည္း အခုလုိ ၾကီးက်ယ္ခန္းနားလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ”ဟု။
လူတုိင္းလူတုိင္းသည္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုခ်စ္၏။ ကုိယ့္ဘာသာကုိ ျမတ္ႏုိး၏။ ကိုယ့္သာသနာကုိ တန္ဖုိးထား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ျမန္မာလူမ်ိဳးမွန္သမွ် ေရႊတိဂုံဘုရားကို တမ္းတျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ကမၻာမွာ အလွဆုံး ဗိသုကာကို ျပပါဆုိလွ်င္ မိမိသည္ ေရႊတိဂုံဘုရားကုိပဲ ညႊန္ျပေပမည္။ ေရႊတိဂုံကို ဖယ္ရွားလုိက္လွ်င္ ျမန္မာျပည္၏အလွသည္လည္း နိဂုံးခ်ဳပ္သြားေပမည္။ ေရႊတိဂုံျဖင့္တန္ဆာဆင္ထား ေသာ ျမန္မာျပည္ကို စက္မႈႏုိင္ငံအျဖစ္တည္ေဆာက္ႏုိင္လွ်င္ အခ်ိဳေပၚသကာေလာင္းသကဲ့သုို႔ “အာရွ၏ က်ားဆုိမွက်ား” ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္တကား။
မေလးရွားႏုိင္ငံ၌ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ မိမိႏွင့္ရင္းႏွီးသည့္ ျမန္မာလူငယ္မ်ားကို ေျပာဆုိဆက္ဆံၾကည့္ေသာအခါ သူတုိ႔ေလးမ်ား၏ အလုပ္ၾကိဳးစားမႈ, ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳး အေပၚ ခ်စ္ခင္မႈ, ျမတ္ဘုရားသာသနာကို ေလးေလးစားစား ရွိမႈကို သိျမင္ရခဲ့ေလသည္။ အထူးအားျဖင့္ သူတုိ႔၏ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကုိ အေတာ္ေလး သေဘာက်မိ၏။
မိမိသည္ စူးစမ္းလုိသျဖင့္ “မင္းတုိ႔ျမန္မာျပည္ကုိ မျပန္ခ်င္ဘူးလား”ဟု လူငယ္ေလးမ်ားကို ေမးလုိက္၏။
လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္က ေျပာ၏။ “ဘုန္းဘုန္းဘုရား ဘယ္လုိေမးလိုက္တာလဲ၊ ျပန္ခ်င္တာေပါ့၊ အေတာင္ပံပါရင္ အခုပဲ ခ်က္ခ်င္း ထၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လုိက္ခ်င္တယ္ဘုရား”တဲ့။
တခ်ိဳ႕ကေတာ့“ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ့ အခန္းထဲမွာ အဲယားကြန္းေလကို ႐ွဴရတာထက္ ရြာေရွ႕က တမာရိပ္မွာ သင္းျပန္႔ျပန္႔ ေလရန႔ံေလးကို ႐ွဴရတာက ပိုၿပီးလန္းပါတယ္”တဲ့။ အမ်ားအားျဖင့္ ျမန္မာ လူငယ္ေလးမ်ားသည္ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခား၌ မေနခ်င္ဘဲႏွင့္ ေနၾကရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
အလုပ္အကုိင္ အေတာ္အဆင္ျပင္ေနေသာ ရန္ကုန္သား လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ “မေလးရွားမွာ ေနရတာကလည္း ႀကီးက်ယ္ပါတယ္၊ ၀င္ေငြကလည္း မီလ်ံနာသူေ႒းေလာက္ မဟုတ္ေတာင္ တပည့္ေတာ္အေနနဲ႔ဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေရႊတိဂုံဘုရားကို မဖူးရလုိ႔ မေပ်ာ္တစ္၀က္ ေပ်ာ္တစ္၀က္ပါဘုရား”တဲ့။
မိမိသည္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတုိင္းတပါး၌ ၃-ႏွစ္ ၃-မုိး ၀ါဆုိဖူး၏။ သုိ႔ေသာ္ ၁-ႏွစ္မွ မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါ။ အေျခအေနအရသာ ေနရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ မိခင္ျမန္မာျပည္က လြဲ၍ ဘယ္တုိင္းျပည္, ဘယ္ႏုိင္ငံမွ် မေနခ်င္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔ေလးမ်ား၏ အလြမ္းဓာတ္ကုိ မိမိ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါသည္။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကိုခ်စ္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကို လြမ္းၾကျခင္းပင္တည္း။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ အမိတုိင္းျပည္ကို တုိးတက္ေစခ်င္သည္မွာလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိင္းရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ ဆႏၵပင္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အာရွ၏က်ားတစ္ေကာင္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနေသာ မေလးရွားကုိ ၾကည့္ၿပီး ဧ၀ံ- ဤသုိ႔၊ ေမ- ငါသည္၊ စိႏၲိတံ- ၾကံစည္စဥ္းစား မိေလေတာ့သည္။
တေန႔ေသာအခါ …
“ျမန္မာသည္ အာရွ၏ က်ားဆုိမွက်ား၊ ကုိးေတာင္ျပည့္ က်ား”
---------------
အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ
(၂၃၊ ၁၂၊ ၂၀၀၇)
Sunday, December 20, 2009
ဘုရားသခင္ေရာင္းပါသလားး?
ေကာင္ေလးငယ္တစ္ေယာက္ ေဒၚလာတစ္ေဒၚလာကိုင္ၿပီး တစ္ဆိုင္ဝင္ တစ္ဆိုင္ထြက္နဲ႔ သူလိုခ်င္တဲ့အရာကို လိုက္ေမးေနခဲ့တယ္။
"ဒီဆိုင္မွာ ဘုရားသခင္ေရာင္းပါသလား?"
အဲဒီလို သူေမးလိုက္တိုင္း ဆိုင္ရွင္ေတြက သူ႔ကိုေနာက္ေျပာင္သူ၊ က်ပ္မျပည့္သူထင္ၿပီး ဆိုင္ျပင္ဖက္ကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေနဝင္မုိးခ်ဳပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ (၂၉)ဆိုင္ေျမာက္ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က သူ႔ကိုေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုခဲ့တယ္။
ဆိုင္ပိုင္ရွင္က ဆံပင္ေတြျဖဴေဖြးေနတဲ့ အသက္(၆ဝ)ေက်ာ္ အဘိုးအိုတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕အေမးကို ၾကားေတာ့ အဘိုးအိုက ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲ႔ ျပန္ေမးခဲ့တယ္။
"ကေလး.. ဘုရားသခင္ကို ဝယ္ၿပီး ဘာလုပ္မလဲ? အဘိုးကို ေျပာျပႏိုင္မလား?"
အဘိုးအိုရဲ႕ ၾကင္နာတဲ့စကားကိုၾကားေတာ့ ကေလးငယ္က မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ သူ႔နာမည္ဟာ ဘြန္နီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ငယ္စဥ္က မိဘေတြေသဆံုးခဲ့လို႔ ဦးေလးျဖစ္သူနဲ႔ေနေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ဦးေလးက လက္သမားတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွ႕ရက္က ဦးေလးဟာ အျမင့္ေပၚကျပဳတ္က်ၿပီး ေဆးရံုေရာက္ေနရေၾကာင္း၊ အခုခ်ိန္ထိ ေမ့ေမ်ာေနေသးေၾကာင္း၊ ဆရာဝန္က "ဘုရားသခင္"သာလွ်င္ ဦးေလးကို ကယ္တင္ႏိုင္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ဘြန္နီက ဘုရားသခင္ဆိုတာ အရမ္းထူးဆန္းတဲ့အရာျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးအသက္ရွင္ဖို႔ ဘုရားသခင္ကို သူလိုက္ဝယ္ေနေၾကာင္း အဘိုးအိုကိုေျပာျပခဲ့တယ္။
အဘိုးအိုက ကရုဏာသက္စြာနဲ႔ "ကေလးမွာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ရွိလဲ?" လို႔ ဘြန္နီကိုေမးတယ္။
"တစ္ေဒၚလာရွိပါတယ္"
"ကေလး... ဘုရားသခင္ရဲ႕ တန္ဖိုးကလည္း တစ္ေဒၚလာပဲကြ!"
အဘိုးအိုဟာ ေျပာေျပာဆိုဆို စင္ေပၚမွာရွိတဲ့ "Kiss of God"တံဆိပ္ အခ်ဳိရည္ပုလင္းယူၿပီး ဘြန္နီကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။
"ယူသြား.. ကေလး.. မင္းဦးေလး ဒီ "ဘုရားသခင္"ကို ေသာက္ၿပီးရင္ ေနေကာင္းသြားလိမ့္မယ္"
ဘြန္နီက ဝမ္းသာအားရ အခ်ဳိရည္ပုလင္းကို ရင္ခြင္ထက္မွာေပြ႔ၿပီး ေဆးရံုကိုအေျပးသြားခဲ့တယ္။ လူနာခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ "ဦးဦး.. ဦးဦး.... ဘုရားသခင္ကို သားဝယ္ခဲ့ၿပီ... ဦးမၾကာခင္ ေနေကာင္းသြားလိမ့္မယ္" လို႔ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္မွာ အထူးကုအဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔ ေဆးရံုကိုေရာက္လာခဲ့ၿပီး ဘြန္နီ႔ဦးေလးကို ေဆးကုေပးခဲ့တယ္။
အဲဒီအဖဲြ႔က အေကာင္းဆံုးကုသမႈ၊ ေခတ္အမီဆံုးကိရိယာေတြနဲ႔ ဘြန္နီဦးေလး ေနေကာင္းေပ်ာက္တဲ့အထိ ကုသေပးခဲ့တယ္။ ေဆးရံုကမဆင္းခင္ ႀကီးျမင့္တဲ့ကုန္က်စရိတ္ကိုျမင္ေတာ့ ဘြန္နီဦးေလး ျပန္ေမ့ေမ်ာ့သြား မတတ္ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ေဆးရံုတာဝန္ခံက ကုန္က်စရိတ္ေတြကို အဘိုးအိုတစ္ဦး ရွင္းေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ အဲဒီအဘိုးအိုဟာ သူေဌးသူၾကြယ္တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ ဥကၠဌရာထူးကေန အၿငိမ္းစားယူထားေၾကာင္း၊ သူ႔အားလပ္ရက္ကို ကုန္စံုဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီး ကုန္ဆံုးခဲ့ေၾကာင္း၊ အထူးကုအဖဲြ႔ကိုလည္း သူပဲငွားရမ္းခဲ့ေၾကာင္းေျပာျပတယ္။
အဘိုးအိုကို ဘြန္နီတို႔ အရမ္းေက်းဇူးတင္မိခဲ့ၿပီး အဘိုးအိုကို သြားေရာက္ရွာေဖြခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘိုးအိုက ဆိုင္ကိုေရာင္းၿပီး ခရီးထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အဘိုးအိုရဲ႕စာတစ္ေစာင္ကို သူတို႔လက္ခံရရွိခဲ့တယ္။ စာထဲမွာက...
"အေမာင္လူငယ္... ခင္ဗ်ားမွာ ဘြန္နီလိုတူတစ္ေယာက္ရွိတဲ့အတြက္ အရမ္းကံေကာင္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ားအသက္ကိုကယ္ဖို႔ ေငြတစ္ေဒၚလာနဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ ဘုရားသခင္ကို သူလိုက္ဝယ္ခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါ.. ခင္ဗ်ားအသက္ကို သူကယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားေသခ်ာမွတ္ထားရမွာက တကယ့္ဘုရားသခင္ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ေမတၱာစိတ္ပဲျဖစ္တယ္" လို႔ ေရးထားပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ေဖာ္၀ါ့ေမးေလး တစ္ခုမွ ရသည္။ မည္သူမည္၀ါ ဘာသာျပန္သည္ မပါသျဖင့္ မေဖၚျပနိဳင္ပါ။ သိပါက စီေဘာက္စ္တြင္ ေရးသားခဲ့ပါ။
Friday, December 18, 2009
သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး၏ မီနီဆုိးတား ဓမၼဒူတခရီး မွတ္တမ္း
သီတဂူဓမၼဝိဟာရေက်ာင္း
သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
Thursday, December 17, 2009
Tuesday, December 15, 2009
အေမ မသိေသးေသာ အေၾကာင္းမ်ား
မဂၢဇင္း ကာတြန္းတစ္ခုထဲမွာ ဒီလိုဖတ္ဖူးပါတယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ေစ်းက အၿပန္လမ္းမွာေတြ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္ကေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေၿပာေနတာ။
‘ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ သားက လည္း ႏိုင္ငံၿခားမွာပဲ။ သမီးကေတာ့ အဲဒီမွာ ပဲေက်ာင္းတက္ေနေလရဲ႕’
‘ဟင္ ဒါဆိုရွင္က ဘာလို႕ လိုက္မသြားတာလဲ’
‘အဟင္း ကၽြန္မကႀကြားၿခင္လို႕ ေနခဲ့တာေလ’ တဲ့။
အဲဒီ ကာတြန္းေလးက အေမေၿပာၿပတာပါ။ အေမကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အေမမသိေသးတာ ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္။
‘ဟုတ္တယ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ လမ္းေတြတအား ေကာင္းတာတဲ့။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း သန္႕ရွင္းေနတာပဲတဲ့။ လွ်ပ္စစ္ မီးဆိုတာေတာ့ ေၿပာစရာကို မရွိဘူးတဲ့’
အေမကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေတြ႕တိုင္း အဲလိုေၿပာေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အေမေၿပာေၿပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားမွာ တစ္အား ေကာင္းေနတာတဲ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံဘူးအေမ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံၿခားက တစ္အားေကာင္းဒါမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒါေတြက ပံုမွန္ပဲ။ ကတၱရာလမ္း ခ်ိင့္ခြက္မရွိတာ ကို တကားေကာင္းတယ္ လို႕ ေၿပာလို႕ရမလား။ လမ္းေဘးေတြမွာ အမိႈက္မရွိတာေရာ တအားေကာင္းေနတာလား။ လွ်ပ္စစ္မီး ခလုတ္ဖြင့္ လိုက္တိုင္း ရွိေနတာကေရာ။ Bus ကားေတြ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားေတြ အခ်ိန္မွန္ေနတာကေရာ အထူး အဆန္းလားပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါကို အရမ္းေကာင္းေနတယ္လို႕ မယူဆဘူး အေမ။ ဒါေတြက ပံုမွန္ေလ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမမွန္ၿဖစ္ေနတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၿခား တစ္အား ေကာင္းေနတယ္လို႕ ေၿပာရင္ သိပ္ဘ၀င္ မက်ဘူး အေမ။ ႏိုင္ငံၿခားက ပံုမွန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမမွန္။
သူတို႕ဆီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းတိုးတက္မႈ႕ကေတာ့ ထိပ္ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာ အရမ္းေပ်ာ္ေနၿပီ။ သူတို႕ နဲ႕ တစ္သားထဲက်ေနၿပီ။ အင္တာေနရွင္နယ္ စတန္းဒက္ ၿဖစ္ေနၿပီလို႕ အေမထင္ရင္ေတာ့ အေမ မွားသြား ၿပီ အေမေရ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာဖို႕ပဲ အၿမဲေတြးေနတဲ့သူေလ။ မလာနဲ႕ ဒီမွာ ေနပူ၊ ဖုန္ထူ၊ ၿခင္ကိုက္၊ မီးပ်က္ လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေၿပာပါနဲ႕ အေမ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္းခန္း ကိုမုန္းလို႕ ေနေရာင္ၿခည္ေလး လိုခ်င္ေနတဲ့သူ၊ ေလအေ၀့မွာ ဖုန္နံ႕ေလးရွဴေနရတာကို air fresher နံ႕ထက္ပို ႀကိဳက္တဲ့သူ၊ အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ယက္ေတာင္ေလးနဲ႕ ၿခင္ရိုက္ၿပီး စကားေၿပာရတာကို ပို သေဘာက်ေနတဲ့ သူဆိုတာ အေမမသိပါဘူးေလ။
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေၿပာၾကတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားမွာက အရည္အခ်င္းရွိဖို႕ပဲ အရည္အခ်င္းရွိရင္ အားလံုးတန္းတူပဲတဲ့။ အခုကမာၻႀကီးက Globalization ၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ေနရာေဒသေလးတစ္ခုကို စြဲလမ္းေနလို႕ မၿဖစ္ဘူးတဲ့။ ေရၾကည္ ရာၿမက္ႏုရာမွာ တိုးတက္ေအာင္ေနရမွာပဲတဲ့။ တစ္ခုေတာ့ ေမးပါရေစ။ ကမာၻႀကီးက တစ္ကယ့္ကို ကမာၻ႕ရြာႀကီး ၿဖစ္ေနၿပီလား။ လူမ်ိဳးေရး ခြဲၿခားမႈ႕ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းကို ေသခ်ာေၿဖၾကည့္ပါ။ အေမေရ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကမာၻႀကီးက နည္းပညာတစ္ခုကလြဲလို႕ ဘယ္ေနရာမွ တကယ္ Globalize မၿဖစ္သးဘူးလို႕ ထင္တယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာတို႕လို ႏိုင္ငံက လာတဲ့သူေတြကို ရုပ္၀တၳဳပစၥည္း တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သူေတြက (လူမ်ားစုပါ။ လူအားလံုးကို မဆိုလိုပါ) ဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာ့ အေမမသိေသးပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့။ အေသးစိတ္ေတြ ေၿပာၿပေနရင္ အေမစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာ။
တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စက္ရုပ္တစ္ခုလိုထင္လာမိတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတာ တစ္ကယ္ကို ထမင္းစားဖို႕အတြက္လိုၿဖစ္ေနလို႕ အေမ။ အရင္တုန္းက အေမ့အိမ္မွာ ေနရင္းအလုပ္လုပ္ရတာကု အဓိပၸာယ္ ေလးတစ္ခုခု ရွိေနသလိုပဲ အေမ။ အခုေတာ့ ဘာမွ အဓိပၸယ္ မရွိသလိုပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လုပ္တာကမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ေမြးရပ္ေၿမအတြက္ ဟုတ္ဟုုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ တစ္ခုခုေတာ့ အက်ိဳးရွိဦးမယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလူမ်ိဳးေရး အၿမင္က်ဥ္းတယ္လို႕ ေၿပာရင္းလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံပါမယ္ဗ်ာ။ အဲေလာက္ ႏိုင္ငံနဲ႕ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ေနရင္ ဘာလို႕ထြက္လာေသးလဲကြာကို အၿပစ္တင္မေစာပါနဲ႕။ လူ႕ဘ၀မွာ လူတန္းေစ့ ေလးေတာ့ ေနခ်င္တယ္ေလ။ အင္း ခက္တာက အခုလိုေနႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္ အေမ့အိမ္က မွာ ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မရွာႏိုင္ဘူး အေမေရ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့လြန္းလို႕ပဲလား။ ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ေရေတြေနာက္ေနလို႕လား။ ၿမက္ေတြကေၿခာက္ေနလို႕လား။ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစား တတ္ဘူးအေမေရ။
အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ။
ဥပမာ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ႏိုးစက္သံက ဘယ္ေလာက္မုန္းစရာေကာင္းတယ္ ဆိုတာ အေမခံစားဖူးမွ သိလိမ့္မယ္ အေမ။ အေမတို႕ဆီမွာ လူေတြ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာကိုင္ေနတဲ့ ဟန္းဖုန္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏြားခေလာက္ တစ္လံုးနဲ႕ ဘာမွ မထူးဆိုတာ အေမ မသိပါဘူး အေမ။ ဒီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအရ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၿငင္းပါဘူးအေမ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေၿပာဖူးသလိုေပါ့။
‘ငွက္ေလွာင္အိမ္ႀကီးကုိပဲ ေဆးသုတ္ၿပီး အထဲက ငွက္ကေလးကို အစာမေကၽြးရင္ ဘာအဓိပၸာယ္ရွိမွလဲ’ တဲ့။
ဒီမွာေတာ့ ေရႊပိန္းခ်ေလွာင္အိမ္ႀကီးေတြ ထဲက ပိန္လွီေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရလို႕ အဲလိုေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ဘူးအေမေရ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ။ အေမေရ။ ငါ့သားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အရမ္းအဆင္ေၿပေနတာလို႕ မႀကြားပါနဲ႕ေတာ့ ဗ်ာ။ ငါ့သားက အေမ့အိမ္ကို တအားခင္တြယ္တာ လို႕ပဲ ၾကြားလိုက္စမ္းပါ။
အေၿခအေန တစ္ခုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမွာပါအေမ။ ဘာအေၿခအေနလဲလို႕ ေတာ့ မေမးပါနဲ႕ အေမ။ အေၿခအေနတစ္ခုေပါ့။…....
ညီတစ္ေယာက္ရဲ႕ forward mail ေလးပါ... မူရင္းေရးသူမသိပါ.... ၾကည့္ရတာ စကၤာပူကပဲ ထင္ပါရဲ႕...
မွတ္ခ်က္။ သေဘာက်လြန္း၍ ခံစားခ်က္တူညီေနေသာေၾကာင့္ ေကာင္ေလးတေယာက္က ပုိ႔ေပးတာကုိ ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္သည္။ မူရင္းေရးသူကုိ ဤေနရာမွေလးစားမိပါေၾကာင္း နာမည္သိပါက စီေဘာက္မွာ ေရးေပးၾကပါလို႔...............................(မနက္ျဖန္)
Friday, December 11, 2009
ေနခဲ့သည္မွာ ေျခာက္လသာ
(စိတ္ပညာရွင္ ဆရာေဒါက္တာေက်ာ္စိန္က အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္တြင္ “ေနရမည္မွာ ေျခာက္လသာ” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ အခန္းဆက္ ဘာသာျပန္ ေရးသားခဲ့ပါသည္။ ဆရာဘာသာျပန္ေသာ စာအုပ္မွာ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနရေသာ မိန္းကေလးငယ္တစ္ဦးအေၾကာင္းကို ရုိးစင္းစြာ ျပန္ဆိုခဲ့ပါသည္။ စာေရးသူ ကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ မီနီဆိုးတားျပည္နယ္တြင္ ေျခာက္လတာ ေနထိုင္ခဲ့ရာ ထိုေနထိုင္ခဲ့သည့္ သာမန္ရဟန္းငယ္တစ္ပါး၏ ေျခာက္လတာျဖတ္သန္းခဲ့မႈမ်ားကို သာမာန္စိတ္ကူးေလးျဖင့္ တို႔ထိၾကည့္ရံုသက္သက္ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္တူယိုးမွား ေခါင္းစီးအတြက္ ဆရာေဒါက္တာ ေက်ာ္စိန္ကို သည္ေနရာမွေန၍ ဂါရ၀ျပဳေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။)
”ေလာေကာ သတၱာန မာေစေရာ၊ အတၳာနတၳ ပဒႆေကာ”
အက်ဳိးရွိ၊အက်ဳိးမဲ့ျပတ္တတ္တဲ့ ေလာကႀကီးဟာ လူေတြရဲ့ဆရာပါ။ (နီတိ)
(၁)
သူ အေမရိကားသို႔ စ တင္ေရာက္ေသာေန႔သည္ ဧၿပီ (၂၅)ရက္ေန႔ ျဖစ္ၿပီး၊ မီနီွဆိုးတားျပည္နယ္သို႔ ေရာက္ေသာေန႔သည္ ေမလ (၁၄) (သို႔မဟုတ္) (၁၅)ရက္ေန႔ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ သူ မီနီဆိုးတားျပည္နယ္သို႔ ေရာက္ေတာ့ ေလဆိပ္လာႀကိဳသူက ဒကာ ကိုေအာင္ဆန္းဦး ျဖစ္သည္။ ေလဆိပ္မွ ေက်ာင္းသို႔ အသြား ကားေပၚတြင္ ဖြင့္လာခဲ့သည့္ သီခ်င္းနာမည္ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့။ မွန္မိေနသည့္ သီခ်င္းအဓိပ္ပါယ္က ”ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ္ႀကိဳးစားမွ ရတယ္၊ဘယ္သူ႔မွ အားကိုးလို႔ မရ”ဆိုတာ ျဖစ္သည္။ အဲသည္သီခ်င္းကို နားေထာင္ခဲ့စဥ္တုန္းကေတာ့ ဘာမွ ထဲထဲ၀င္၀င္ မေတြးမိခဲ့။ အခုလို ကိုယ္ေျခာက္လတာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္ ေနရာတစ္ခုကို စြန္႔ခြါေတာ့မည္ဆိုေတာ့ ပထမဆံုးသတိရမိလိုက္သည္က အလာတုန္းက နားေထာင္ ခံစားခဲ့ဖူးသည့္ ထိုသီခ်င္းသာ…။
(၂)
သူငယ္ခ်င္းရဟန္းသံဃာအမ်ားစုႏွင့္ မိဘေဆြမ်ဳိး၊ဆရာသမားမ်ားက ကိုယ္သံေယာဇဥ္ရွိေသာ သူတစ္ေယာက္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးေနဖူးခ်င္ေသာ အေမရိကားသို႔ ေနထိုင္သည္ဆိုေတာ့ အားလံုးက ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အျပည့္အ၀၀မ္းမေျမာက္ႏိုင္သည္က သူ႔မိခင္(မယ္ေတာ္)ႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ အေမရိကားသို႔ သြားမည္ဆိုေတာ့ မိခင္ႀကီးက “ေမာင္ပဥၹင္းရယ္ ေငြလည္းရႈံး၊ လူလည္းရႈံးပါ တယ္။ မသြားပဲေနပါလား”ဟု သားကို ခဲြရမည့္စိတ္၊ စိတ္မခ်သည့္ေ၀ဒနာျဖင့္ တားခဲ့ဖူးသည္။ ဆိုေတာ့ အခက္အခဲအခ်ဳိ႕ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္သန္းၿပီး အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ သူ ေနထိုင္ရာ မီနီဆိုးတားျပည္နယ္သည္ ရာသီဥတုၾကမ္းသည္ဟုေတာ့ ၾကားဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုရာသီဥတုၾကမး္တမ္းမႈသည္ ဒကာ+ဒကာမမ်ား၏ ေႏြးေထြးမႈျဖင့္ သက္သာရာရခဲ့သည္။ သူ႔ႏွင့္ အတူေနထိုင္သီတင္းသံုးသည့္ ဆရာေတာ္ ခရီးလြန္ၿပီး ၀ါဆိုျပန္မၾကြလာႏိုင္ေတာ့ေသာအခါ တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္စိတ္ကို အားတင္းရင္း ၀ါတြင္းသံုးလကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ခရီးလြန္ေနသည့္ တစ္၀ါတြင္းလံုး သူတစ္ပါးတည္း ေနထိုင္ရသည့္အခါ တစ္ေက်ာင္းလံုး တစ္ပါးတည္းေနေပမင့္ စိတ္ေတြ က်ဥ္းက်ပ္လြန္းသည္။ ရုပ္၀တၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ ႀကီးမားက်ယ္ေျပာသေလာက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်ဥ္းက်ပ္ေနျခင္းဟု ေျပာလ်င္ ျဖစ္ႏိုင္မည္ထင္သည္။ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ သည္လိုအခ်ိန္ေကာင္းေတြကို အက်ဳိးမဲ့ျဖဳန္းတီးေနသည္မွာ ထိုကာယကံရွင္လူငယ္အတြက္ အလြန္ပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္ ခရီးလြန္သည့္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ပေယာက မကင္းဟု ေ၀ဖန္သည့္သူက ရွိေနျပန္သည္။ အဲသည္လို ေ၀ဖန္သံ ထြက္လာေတာ့ တစ္ခါတည္း ေက်ာင္းကို သူ ပစ္ထားခဲ့ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေပမင့္ ၀ါတြင္းျဖစ္သည္ ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးမရွိလ်င္ မေကာင္းဟု ေတြးမိသည္ကတစ္ေၾကာင္း ဒကာ+ဒကာအမ်ားစုကို ငဲ့ေသာအားျဖင့္ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ မဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့။
မီနီဆိုးတားကို သူ တခုတ္တရ ရွိေနသည္က ေက်ာင္းေနာက္တြင့္ ေဆးလိပ္ဖြာရင္း ေလာကျပတင္းကို ၾကည့္ခြင့္ရသည့္ ကာလေလးမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ တိတ္ဆိတ္ေသာ၊ ျငိမ္သက္ေအးခ်မ္းေသာ၊ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာၾကားခဲ့ေသာ ေက်ာင္းတည္ရာေနရာ အဂၤါမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္ေသာ သီတဂူဓမၼ၀ိဟာရ၏ အရိပ္သည္ ဒကာ+ဒကာမမ်ား၏ ၀မ္းသာမႈေၾကာင့္ က်သည့္ မ်က္ရည္၊ ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ က်သည့္မ်က္ရည္မ်ားကို သင့္ေလ်ာ္သလို ထိန္းေက်ာင္းေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္…. ဒါေပသည့္……။။
သို႔ေသာ္…ဒါေပသည့္ဟူေသာ စကားလံုးမ်ားသည္ အရာ၀တၳဳတစ္ခု၊ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ မည္မွ်ေကာင္းေနသည္ျဖစ္ေစ…ေနာက္ဆံုး သို႔ေသာ္…ဒါေပသည့္စကားမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္လိုက္လ်င္ ေရွးက ေကာင္းသမွ် ပ်က္သြားတတ္စၿမဲ။ ဒါေပသည့္ သူလည္း သို႔ေသာ္..ဒါေပသည့္ စကားလံုးမ်ားကို သံုးရေပ ဦးေတာ့မည္။ ၾကာမရွိေသာ ေရကန္သည္ မတင့္တယ္သကဲ့သို႔ သီတင္းသံုးမည့္ သံဃာမရွိေသာ ေက်ာင္းသည္လည္း တင့္တယ္ႏုိင္ပါမည္လား။ သူ ေတြးေနမိသည္။ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကေတာ့ အဂၤုတၱိဳရ္က်န္းစာတြင္ အပရိဟာနိယ-မဆုတ္ယုတ္ေၾကာင္းတရားမ်ား ေဟာခဲ့တာ မွတ္းသားဖူးသည္။ ထိုအပရိ ဟာနိယ-မဆုတ္ယုတ္ေၾကာင္းတရားမ်ားတြင္..“မိမိတို႔ ေနရပ္ (သို႔မဟုတ္)တိုင္းျပည္ၿမိဳ႕ရြာတြင္ မေရာက္လာ ေသးေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ား လာခ်င္ၾကြခ်င္ေအာင္၊ ေရာက္လာၿပီးေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ား ေပ်ာ္ေမြ႔ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရမည္”ဟူေသာ အဂၤါတစ္ရပ္ပါရွိသည္။ သို႔ဆိုလ်င္ သူ႔အေပၚ ေက်းဇူးမ်ားခဲ့သည့္ ဒကာ+ဒကာမေတြကို အထက္ပါအဂၤါရပ္ေလး ျပည့္စံုေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္လွသည္။ ေအးေလ ဒါက ကိုယ့္ဆႏၵကိုး။
(၃)
၀ါကၽြတ္ေတာ့ ခရီးမ်ား သြားျဖစ္ေသာအခါ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား၏ ရပ္တည္ မႈမ်ားကို တီးမိေခါက္မိရွိလာသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ စနစ္ႏွင့္ ေဒသအေျခေနအရ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းျဖစ္ဖို႔ တရား၀င္အသင္းရွိရသည္။ တရား၀င္အသင္းျဖစ္ေပၚရန္ ဒကာ+ဒကာမအမ်ားစုက အသင္းအဖဲြ႕ရသည္။ ၿပီးမွ ထိုအသင္းက ေက်ာင္းကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ အေျခေနက သည္မွ်ႏွင့္ မရပ္ေသး။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနွင့္ အသင္း မကဲြၾက။ အသင္းရွိရင္ ဘုန္းႀကီးရွိစရာမလိုဟု ထင္ေနၾကပံုရသည္။ ဘုန္းႀကီးရွိျပန္လ်င္လည္း အသင္းေတြက ေက်ာင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားၾကျပန္သည္။ ေက်ာင္းကို အသင္းက ထိန္းခ်ဳပ္မရလ်င္ အဲသည္ဘုန္းႀကီး သိပ္မၾကာခင္ ကိုယ့္အိပ္ကိုယ္ဆဲြ ၾကြဖို႔ ျပင္ရဖို႔ရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ အသင္းဆိုသည္မွာ သာသနာျပဳဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၏ ေ၀ယ်ာေ၀စၥအဖဲြ႕သက္သက္ျဖစ္သည္ကို လူအခ်ဳိ႕က သေဘာမေပါက္ၾက။ ၿပီးေတာ့ အသင္းဖြဲ႕ေတြကို လူေတြက အုပ္စီးလာပါက ေက်ာင္းသံဃိကပစၥည္ကို အသင္းပိုင္ပစၥည္းလုပ္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္က်ဳိး အတြက္ အနည္းဆံုး အခြန္ေပးတာေလးကအစ အသံုးခ်လာၾကသည္။ ဤသည္ပင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရွိ ေက်ာင္းမ်ား၊ အသင္းမ်ား ပ်က္စီးရျခင္း အေၾကာင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ အသင္းႏွင့္ ေက်ာင္းကို အသံုးခ်လိုေသာသူမ်ားမွာ အနည္းငယ္သာရွိပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအနည္းငယ္ထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ သူမ်ားက အေရးပါေနသူမ်ားျဖစ္ပါက ထိုအသင္း၊ ထိုေက်ာင္းသည္ ဘာမွ် ေရွ႕ဆက္ဖို႔ မရေတာ့။ အသင္းပစၥည္းအမွတ္ျဖင့္ သံုးၾကသည္ဆိုပါကလည္း ထိုအသင္းပစၥည္းမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္မွာ ဒကာ+ဒကာမအမ်ားစုက သံဃာကိုအာရံုျပဳ လွဴးဒါန္းထားေသာ ေငြေၾကးဥစၥာမ်ား ျဖစ္သည္ကို ထိုသူတို႔ ေမ့ေနၾကပံုရသည္။ သံသရာအတြက္ေတာင္ ေမ့ေနမွေတာ့ ဒါေလး ေမ့ေနၾကတာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔ဘာသာ တစ္ကိုယ္တည္း ထုတ္ေနမိေသာ ေမးခြန္းရွိေနသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပိုင္ အသင္းလား၊ အသင္းက ပိုင္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလားဆိုေသာ ျပႆနာပင္ျဖစ္ပါသည္။ အသင္းပိုင္ ေက်ာင္းဆိုလ်င္ေတာ့ ညီညြတ္ေသာအသင္းျဖစ္ဖို႔ လိုသကဲ့သို႔၊ ဆရာဒကာ ညီညြတ္ေနဖို႔ လိုေနေပလိမ့္မည္။
(၄)
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားလက္ထက္ေတာ္က တပည့္ရဟန္းသံဃာမ်ားသည္ ၀ါလကင္းကၽြတ္သျဖင့္ ဘုရားဖူးသြား ၾကသည့္အခါ ရွင္ေတာ္ဘုရားကို မိမိတို႔ ၀ါတြင္းသံုးလ အားထုတ္မႈေၾကာင့္ မည္သည့္တရားထူးမ်ား ရၾက သည္ကို ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ၾကသည္။ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ဆို လ်င္…. ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား မရွိေတာ့ေပမည့္ ဆရာသမားမ်ားရွိေနေသးသည့္ သူ႔အတြက္ ၀ါလကင္းလြတ္ၿပီး ဆရာသမားမ်ားကို ေတြ႕သည့္အခါ ”တပည့္ေတာ္ ဒီ၀ါတြင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၿပီး ဘာအက်ဳးိေက်းဇူးေတြ ရခဲ့ပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားစရာ ရွိပါရဲ့လား။ ေသေသခ်ာခ်ာေတြးၾကည့္ေတာ့ မည္ကာမတၱေတြပဲ မ်ားေနသည္။ ေရေရလည္လည္ဘာမွ်မရွိ။ တစ္ခုခုေတာ့ ေလွ်ာက္စရာရွိမွ ၊ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိဘူးဆိုလ်င္ ”မင္းကြာ ဒီေလာက္အေ၀းႀကီးမွာလည္းေနေသး၊ ဘာမွ တိုးတက္မလာပါလား” ဟု အျပစ္တင္ေနမွျဖင့္။
ဆိုေတာ့.. အခု သူေနထိုင္ခဲ့သည့္ ေျခာက္လတာ ကာလအတြင္း ဘာေတြ တိုးတက္ခဲ့ၿပီလဲဟု ေမးလာလ်င္ေတာ့ ေမးခြန္းေတြေျဖဖို႔ အေမရိကန္သာသနာျပဳ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္း၊ သာသနာျပဳ အသင္းနာမည္ခံ အသင္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ရဲ့ လူမႈေရးအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ သာသာနာကို အသံုးခ်ၿပီး အေမေက်ာ္ ေဒြးေဒၚလြမ္းၾကသူမ်ားအေၾကာင္း၊ …စသည့္ စသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ အေတြ႕အႀကံဳ မ်ားက မ်ားလွေသာင္းေျပာင္း ေခါင္းထဲသို႔ ၀င္လာေခ်ၿပီ။ ေနထိုင္ခဲ့သည္ကေတာ့ ေျခာက္လမွ်သာ။ သို႔ေသာ္ အေတြ႕အႀကံဳေတြက ေျခာက္လစာမက။
(၅)
“ကိုင္း ကိုေအာင္ဆန္းဦးေရ..ေလယာဥ္ေနာက္က်ေနမယ္ဗ်ာ။သြားၾကရေအာင္”
ဆိုေတာ့၊ ေလဆိပ္သို႔ ကိုေအာင္ဆန္းဦး၊ ဦးထြန္းႏွင့္ အသင္းဥကၠဌ ဦးေအာင္သန္းတို႔ လိုက္ပို႔ၾကသည္။ ေလဆိပ္မေရာက္ခင္ လမ္းခုလတ္ေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုးအေခါက္ လာတုန္းက နားေထာင္ခဲ့သည့္ သီခ်င္းကို ေမးလိုက္မိသည္။
”ကိုေအာင္ဆန္းဦး၊ ဦးဇင္း ဒီကို စလာတုန္းက ဖြင့္တဲ့ သီးခ်င္းေလး ဖြင့္ျပစမ္းပါဦးဗ်ာ။ ခံစားခ်က္နဲ႔ ညီေနမလားလို႔”
”ဘာလဲဦးဇင္း၊ ဌာေနကို ေမာင္ေလ ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းလား”
ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေျပာတတ္ေသာ ကိုေအာင္ဆန္းဦး၏ အေမးကို သူ ရုတ္တရက္ မေျဖတတ္။ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေတာ့ အလာခရီးတုန္းက နားေထာင္ခဲ့သည့္ သီခ်င္းအဓိပ္ပါယ္ေလးကိုသာ သတိရေနမိပါသည္။
”ဘ၀ဆိုတာ..ကိုယ္ႀကိဳးစားမွ ကိုယ့္အတြက္တာ၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးလို႔ မရပါ”
ဟုတ္သည္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ္က ကိုယ့္ဘ၀ကို မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ကိုယ့္ကို ဆံုးျဖတ္ ေပးသြားလိမ့္မည္။သို႔ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ အရွင္သခင္ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ ေတာ္ရံုတန္ရံု မည္သူ႔ကိုမွ ယံုၾကည္ အားကိုးလို႔မရေပ။ အေမရိကားလို ေနရာမ်ဳိးဆို ယံုၾကည္ဖို႔ ပိုခက္ခဲသည္။ ဘယ္သူေတြ ယံုထင္ထင္ ေၾကာင္ ထင္ထင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ျခေသၤ့ထင္ေနမွ။ ။
(သည္ေျခာက္လတာ ေနထိုင္ခဲ့စဥ္အတြင္း သက္ဆိုင္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါေၾကာင္း)
အရွင္ေနမိႏၵ
(၁၁၊၂၁၊ ၂၀၀၉)စေနေန႔ညေန
ခ်ီကာဂိုေလဆိပ္တြင္္ စိတ္ကူးျဖင့္ စတင္ ေရးဖဲြ႕ခဲ့သည္။
Thursday, December 10, 2009
တန္ဖိုး
ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ နာမည္ႀကီးေဟာေျပာသူတစ္ေယာက္က ေဒၚလာ ၂ဝတန္တစ္ရြက္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ သူ႕ပရိတ္သတ္ကို အခုလိုေျပာပါတယ္ ။
"ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ကို ဒါကို ေပးဖို႔ရည္ရြယ္ထားပါတယ္ ။ လုိခ်င္တဲ့သူရွိရင္ လက္ညိဳးေထာင္ပါ" တဲ့ ။
ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ လက္ေတြအားလံုး ေလထဲမွာဝဲပ်ံသြားတယ္ ။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူက အဲ့ဒီေဒၚလာ၂ဝတန္ကို လံုးေျခပစ္လုိက္ၿပီး "ဒါကိုေရာ လိုခ်င္တဲ့သူရွိေသးလား" လို႔ ထပ္ေမးပါတယ္ ။ ပရိတ္သတ္ေတြ သူတို႕လက္ကို ျပန္မရုတ္သိမ္းၾကေသးပါဘူး ။
သူက ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ ေဒၚလာ၂ဝ ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပစ္ခ်ၿပီး သူ႕ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းေခ်လိုက္တယ္ ။ အဲ့ဒီေနာက္ ညစ္ပတ္တြန္႕ေၾကေနတဲ့ ပိုက္ဆံကို ကိုင္ၿပီး "အခု ဘယ္သူလိုခ်င္ေသးသလဲ" လို႔ ထပ္ေမးပါတယ္ ။ အားလံုး လက္ညိဳးေထာင္ထားဆဲပါပဲ ။
အဲ့ဒီေတာ့မွ သူက ေျပာပါတယ္ ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ဒီေန႔ သင္ခန္းစာ တစ္ခု ရခဲ့ပါၿပီ ။ အခု ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲမွာရွိတဲ့ ပိုက္ဆံကို ဘယ္အေနအထားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္ေနၾကတံုးပဲ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ပိုက္ဆံရဲ႕ မူရင္းတန္ဖိုးကို ထိခုိက္ေျပာင္းလဲမႈမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ ။
" ဘဝမွာလဲ ကိုယ္တုိင္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတဲ့ အေနအထားေတြမွာ နင္းေခ်ခံလိုက္ရတာေတြ၊ တခါတေလ ဒဏ္ရာအစြန္းအထင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ပစ္ခ်ခံခဲ့ရတာေတြကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူတုိင္း ေတြ႕ႀကံဳခံစားခဲ့ဖူးမွာပါ ။ အဲ့ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာမွ အသံုးမက်ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ခံစားမိတဲ့ အခုိက္အတန္႔မ်ိဳးေတြလဲ ရွိေကာင္းရွိခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ "
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔ သင္ခန္းစာေလးထဲကလို သင့္ဘဝမွာ ဘာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့၊ ေနာက္ထပ္ဘာေတြပဲ ႀကံဳရ ႀကံဳရ သင့္မွာရွိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုးတစ္ခု ေလ်ာ့က်ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္းမရွိဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔ ။
Ref: "Value"
Translated by Cinderella
ဒါမရွိဘူးဆိုရင္ မျဖစ္ေတာ႔ဘူးလား..
အဲဒီေန႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါေသးတယ္.။ အဲဒီေန႕က ေဖေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲ စကားေတြ ေျပာေနရင္း ေဖေဖက တစ္ခု ေမးတယ္.။
“ သား...၊ ဥပမာကြာ...တိုယိုတာ ကုမၸဏီက ကား အသစ္ထုတ္တယ္.။ မာစီဒီး ကုမၸဏီက ကားအသစ္ထုတ္တယ္.။ ဒီလို သူတို႕ ကားအသစ္ေတြ ထုတ္တာ ထူးဆန္းလား..။ ”
“ အာ..ထူးဆန္းတာေပါ႔ ေဖေဖရာ..။ ကားတစ္စင္းျဖစ္ဖို႔ ဆိုတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္တာ..။ ေနာက္ျပီး ကားထဲက ပစၥည္းေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲေလ..။ လူတို႕ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္မွာေပါ႔ ေဖေဖရ..။”
ဒီေတာ႔ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ျပံဳးျပီး ေျပာပါတယ္.။
“ မဟုတ္ေသးဘူး သားရဲ႕.။ တကယ္ေတာ႔ ကားထုတ္တယ္ ဆိုတာ ထူးဆန္းတာေတြ ပါပါတယ္.။ ဟုတ္တယ္.။ ဒါေပမဲ႔ ...ကားထုတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာ မထုူးဆန္းပါဘူး.။ သူတို႕က ကားထုတ္ႏိုင္တဲ႔ ပစၥည္းေတြ ရွိေနလို႔ ကားထုတ္ႏိုင္တာေလ.။ တကယ္လို႔ေပါ႔ ကားထုတ္လုပ္ဖို႔ ပစၥည္းေတြ မရွိပဲနဲ႔ ကားထုတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုမွ ထူးဆန္းတာေလ.။ ဥပမာကြာ..ဟိုတေလာက သားကုိ ေဖေဖ သုတစြယ္စံု စာအုပ္ထဲမွာ ျပတယ္ေလ..။ ကားထုတ္ဖို႔ ဘာပစၥည္း ကိရီယာမွ မရွိပဲနဲ႔..။ သူ႕အိမ္မွာ ရွိေနတဲ႔ သစ္သား ၊ လႊ ၊ ေဖာက္စက္ ဒါေတြနဲ႔ သစ္သားကား ရေအာင္ ထုတ္ႏိုင္တဲ႔ သူေလ..။ ဒီလူ လူမ်ိဳးမွ ထူးဆန္းတာကြ..။
ဒါေၾကာင္႔ ..ငါ႔သားမွတ္ထား..။ ဒါမရွိလို႔ ဒါမလုပ္ရပါဘူးဆိုတဲ႔ သူေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွလည္း သူတို႕ဘဝ တိုးတတ္ေျပာင္းလဲလာမွာ မဟုတ္ဘူး.။ သူတို႕ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုကို ဟိုဟာ မရွိလို႔ ၊ ဒီဟာ မရွိလို႔ ဆိုျပီး အေၾကာင္းေတြျပရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားပါလိမ္႔မယ္.။ ဒါေၾကာင္႔ ..သူမ်ားထက္ ထူးျခားခ်င္တဲ႔ သူဆိုတာ ဒီလို ဟိုဟာ မရွိလို႔ ဒီဟာ မရွိလို႔ ဆိုျပီး ျငီးတြားေနသူေတြ ထက္ ဘာမွ မရွိလည္း ရွိတာနဲ႔ ရေအာင္လုပ္မယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ေတာ႔ ကိန္းေအာင္းေနဖို႔ လိုတယ္.။ ေဖေဖ ေျပာတာ သားသေဘာေပါက္လား.။”
ဒါေလးကို ေျပာျပီး ေဖေဖေမးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းျငိမ္ျပမိပါတယ္.။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ၁၃ ႏွစ္သား (၈) တန္းေက်ာင္းသားေလးပါ.။ ကၽြန္ေတာ္႕ ေခါင္းျငိမ္တဲ႔ အေျဖလည္း ေဖေဖရေရာ..။
“ ဟုတ္ျပီ..ဒါဆို သားကို ေဖေဖ ဥာဏ္စမ္းတစ္ခု ေမးမယ္.။ ဟိုမွာ ေတြ႕လား..3K Battery အိုး ဒီအိုးမွာ အလြယ္တကူ ဆြဲကိုင္ဖို႔ လက္ကိုင္ကိုင္း မပါဘူးေလ..ေတြ႕လား..။ ( အခု ကၽြန္ေတာ္ျပထားတဲ႔ အိုးကေတာ႔ လက္ကိုင္ကိုင္းပါပါတယ္.။ ႏွိပ္ၾကည္႔ပါ..။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက 3K Battery ေတြက လက္ကိုင္ကိုင္း မပါေသးဘူး.။ ) အဲဒီ ဘက္ထရီအိုးကို လြယ္လြယ္ ကိုင္းေလးနဲ႔ ဆြဲသြားလို႔ ရေအာင္ ေဖေဖကိုင္းေလး တပ္ခ်င္တယ္.။ အဲဒါ သားကို တာဝန္ ေပးတယ္ကြာ...။ သားလုပ္ၾကည္႔စမ္း..။ ”
ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားျပီး တျခားအိုးေတြကို လုိက္ၾကည္႔တယ္.။ သူတို႕က အိုးကိုင္းေလး ကို ဘက္ထရီရဲ႕ ေဘးႏႈတ္ခမ္းနားက ေဘာင္ေလးမွာ တပ္ထားၾကတယ္ေလ.။ အဲဒီတုန္း 3K Battery ေတြမွာ ကိုင္းတပ္ဖို႔က ေဘာင္ေလးက ၾကီးၾကီးမားမား မပါဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းစားေနတယ္.။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဒီကိုင္းကို ဒီေဘာင္ေသးေသးေလးမွာ ဘယ္လို တပ္ရမလဲ..။ ဒါနဲပဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ပတ္ၾကာသြားပါတယ္.။ မရေသးဘူး..။ တစ္ပတ္ျပည္႔ေတာ႔ ေဖေဖက .....
“ ဘယ္လိုသား ရျပီလား.။ ”
“ မရေသးဘူး ေဖေဖ ..။ ကိုင္းတပ္ဖို႔ ေနရာက ေသးေနလို႔ စဥ္းစားေနတာ. ။ သူမ်ားအိုးေတြက ဒီေဘာင္ေလးက ၾကီးေတာ႔ တပ္လို႔ လြယ္တယ္ေလ.။ ”
“ အင္း..ငါ႔သားက သူမ်ားေတြ လုပ္တာကို သြားၾကည္႔ျပီး ကိုယ္ျဖစ္ေနတာနဲ႔ လာယွဥ္ေနတာကိုး.။ တကယ္ေတာ႔ သူမ်ားေတြ ဘယ္လို လုပ္ထားထား.။ ကိုယ္က ဘယ္လို ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ အေျခအေနကို ၾကည္႔ျပီး အသင္႔ျပင္ ထားရမွာ..။ သူမ်ားလုပ္သလို လိုက္လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားရင္ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ေျပခ်င္မွ ေျပမွာေပါ႔..။ ကိုယ္အေျခအေနအရပဲ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ရမွာေလ.။ ဒီမွာ ၾကည္႔......သား..။ ”
ဒီလို ေဖေဖက ေျပာျပီး 3K Battery အိုးကို ေအာက္ခ်လိုက္ျပီး ေဘးက သံပတ္ျပားနဲ႔ ဘက္ထရီအိုး တစ္ေလွ်ာက္ေဘးကေန လိုက္ျပီး ေဘာင္အတိုင္း ေဘး ။ ေအာက္ေျခ ၊ ေနာက္ထပ္ ေဘးဘက္ ေတြကို ပံုစံက်ေအာင္ ခ်ိဳးလိုက္ျပီး ဘက္ထရီအိုး တေလွ်ာက္ အထိန္းလုပ္လိုက္တယ္..။ ေနာက္ေတာ႔ ...
“ ကဲ..ဆြဲဖို႔ အတြက္ကေတာ႔ အေပၚကေန ဝါယာၾကိဳးတစ္ခုခုနဲ႔ ဆြဲသြားလိုက္ရံုေပါ႔ေလ..။ ”
ဆိုျပီး အေပၚက ဆြဲဖို႔ လက္ကိုင္ေနရာမွာ ဝါယာၾကိဳးေလးကို တပ္ျပီး ဆြဲလိုက္ေတာ႔ 3K Battery ဟာ လက္ဆြဲကိုင္းေလးနဲ႔ ျဖစ္သြားပါေလေရာဗ်ာ.။
“ ဒါပဲ သား..။ ဒါမရွိလို႔ ဒါမလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မျဖစ္ေစနဲ႔..။ ထူးဆန္းတယ္ ဆိုတာ ဒါမရွိေပမဲ႔ လည္း ဒါကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾကတဲ႔ သူေတြ ခ်ည္းပဲ..။ ”
ဒါဟာ..ကၽြန္ေတာ္႕ဘဝအတြက္လည္း သင္ခန္းစာ တစ္ခုပါ..။ ဒီအခ်ိန္က စျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘဝမွာ ဒါရွိမွ ဒါျဖစ္တယ္.၊ ဒါရွိမွ ဒါလုပ္လို႔ ရတယ္ ဆိုတဲ႔ ေဘာင္ေတြကို အျမဲ ဆန္႕က်င္႔ တြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္ခဲ႔ပါတယ္.။ ဒါရွိမွ ရမယ္ ဆိုတာေတြကိုလည္း ဒါမရွိရင္လည္း ( ဥပမာ - ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေရာက္သြားျပီ ဆိုပါ္ေတာ႔ စီသြပ္ဗူး ၊ အသားဗူူး ၊ ငါးဗူးေတြ ပါလာတယ္ ဆိုပါေတာ႔ ေဖာက္စရာ ေဖာက္တံ မပါလို႔ မစားရေတာ႔ဘူးလား..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရေအာင္ ေဖာက္စားရမွာပါပဲ.။ ) ျဖစ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစား စဥ္းစားလုပ္ေဆာင္ခဲ႔ပါတယ္.။
တကယ္ေတာ႔ ဒါမရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ႔ စိတ္ေၾကာင္႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က ခက္ေနတတ္ပါတယ္.။ ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္း..၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပမယ္..။ စမ္းလုပ္ၾကည္႔စမ္းပါ.။ ဒါမရွိရင္ မျဖစ္ဘူးလို႔ ျဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္က်ရင္ ဒါမရွိေပမဲ႔ ငါ ရွိတာ နဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ ကြာလို႔ ေတြးျပီး ၾကိ္ဳးစားၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ..။ ခုနက ခက္ေနတယ္ ဆိုတာေတြ အလိုလို လမ္းပြင္႔သြားပါလိမ္႔မယ္.။ မယံုဘူးလား...။ မယံုရင္ ဒီစိတ္ဓါတ္ေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး ျပင္းျပင္းျပျပ ၾကိဳးစားလုပ္ၾကည္႔ လိုက္စမ္းပါဗ်ာ..။
မွတ္ခ်က္။ ။ ေဖၚ၀ါ့ေမးထဲက ဗဟုသုတေလး တစ္ခုပါ။ သေဘာက်မိလုိ႔ ထပ္ဆင့္ျဖန္႔ေ၀ျခင္းပါ။ စာေရးသူနာမည္ ပါမလာ၍ မည္သူမည္၀ါေရးသည္ကုိ မသိရပါ။ သူ၏ စာေပကုိ ထပ္ဆင့္ျဖန္႔ေ၀ေပး သည္အတြက္ ဂုဏ္ယူေနမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။
Tuesday, December 8, 2009
အတၱာနံ ဥပမံ ကတြာ - ကုိယ္ခ်င္းစာနာ၍
သေဗၺ ဘာယႏၱိ မစၥဳေနာ - အားလုံး ေသရမွာ ေၾကာက္ၾကတယ္။
အတၱာနံ ဥပမံ ကတြာ - ကုိယ္ခ်င္းစာနာ၍၊
န ဟေနယ် - တပါးသူကုိ မညွင္းဆဲသင့္၊
န ဃာေတယ်- တပါးသူကုိ မသတ္ျဖတ္သင့္။ (ဗုဒၶ)
သက္ရွိသတၱ၀ါ မွန္သမွ်ေတြသည္ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လန္႔ၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲ။ မွန္သမွ်ဆုိေသာ္လည္း ကိေလသာ အာသေ၀ါကုန္ခမ္းသည့္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ေတာ့ အက်ဳံးမ၀င္ေပ။ ေသမွာေၾကာက္ၾက သူခ်င္းအတူတူ အကန္းကမၻာမွာ အကန္းသတၱ၀ါမ်ားသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆုံးမတရားမ်ားႏွင့္ ကင္းေ၀း၍ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ား တစတစတုိးပြားလာသည္မွာ ေၾကာက္စရာပင္။
စီးပြားေရးေလာကမွာလည္း အခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္၊ လူမႈေရးေလာက၊ နိဳင္ငံေရးးေလာက ..စသည့္အေရးေပါင္း မ်ားစြာမွာလည္း နိဳင္ရာညွင္းပန္း၊ အနိဳင္က်င့္ သတ္ျဖတ္ခ်င္းမ်ားတုိးပြား၍ လာျခင္းသည္ ကုိယ္ခ်င္းစာနာျခင္း ကင္းေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ကုိယ္ခ်င္းစာနာတတ္ေသာ ေမတၱာ မုဒိတာ ကရုဏာ တရားမ်ားကုိယ္စီ ရွိေနပါလွ်င္ တဦးနဲ႔တဦး သတ္ျဖတ္ ညွင္းဆဲျခင္း ရွိၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ကုိယ္ခ်င္းစာနာတရားလက္ကုိင္ထားကာ သူတပါးကုိ ညွင္းဆဲႏိွပ္ သတ္ျဖတ္ျခင္းမျပဳ သင့္ဟု မိန္႔မွာခဲ့သည္။
မနက္ျဖန္တုိ႔ ေမြးဖြားႀကီးျပင္လာခဲ့သည္ အမိနိဳင္ငံေတာ္ႀကီး၏ သတင္းမ်ားကုိ ဖတ္ရ ၾကားရ သိရေလးတုိင္း ေနရာအႏွံ႕ျပားမ်ားမွာ လူမႈေရး စီပြားေရး ပညာေရး နိဳင္ငံေရးအရ ျပည္သူလူထုအားလုံးသည္ ေခါင္းပုံျဖတ္ခံရ၊ အဖိႏွိပ္ခံရ၊ သတ္ျဖတ္ခံရမႈေတြ မ်ားျပားလာသည္ကုိ ေတြ႔ေန ၾကားေနရသည္။ အေတာ္ပင္ စိတ္မသက္သာ ဖြယ္ျဖစ္သည္။
တကယ္ေတာ့ မည္မွ်ပင္ ခ်မ္းသာသူျဖစ္ပါေစ... မည္မွ်ပင္ အာဏာရွိသူျဖစ္ပါေစ တေန႔ အားလုံးေသရမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ေသျခင္းတရားကုိေမ့၍ ေသရမည္ သတ္ျဖတ္ခံရမည္ကုိ ေၾကာက္သူ က ေသရမည္ သတ္ျဖတ္ခံရမည္ကုိ ေၾကာက္သူကုိ နိဳင္ထက္စီးနင္း အနိဳင္က်င့္ေနၾကသနည္းဟု ေတြးစရာ ျဖစ္ေနေပသည္။
ေထရ၀ါဒသာသနာထြန္းကားသည္ဆုိသည့္ အမိနိဳင္ငံ၀ယ္ အာဏာရွိသူ မရွိသူ၊ ဥစၥာရွိသူ မရွိသူ၊ ပညာရွိသူ မရွိသူတုိ႔ ၾကား၌ ျမတ္ဗုဒၶမိန္႔ဆုိသည့္ ျမတ္ဓမၼအတုိင္း အတၱာနံ ဥပမံ ကတြာ- ကုိယ္ခ်င္းစာနာၾကမည္ဆုိလွ်င္ ....................................
ကုိယ္ခ်င္းစာနာတရား လက္ကုိင္ထား၍
လူအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။
Monday, December 7, 2009
Saturday, December 5, 2009
သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး၏ စီမံကိန္း လုပ္ငန္းမ်ား
အျပည္ျပည္ဆုိင္ သီတဂူ ၀ိပႆနာ ကမၼ႒ာန္းဌာန (စစ္ကိုင္း)
SITAGU INTERNATIONAL VIPASSANA ACADEMY (SAGAING)
သီတဂူသာသနာျပဳအဖြဲ႔ၾကီး၏ ဦးစီးပဓာနျဖစ္ေတာ္မူေသာ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္
၁။ စစ္ကိုင္းေတာင္ ေရလွဴေတာ္စီမံကိန္း
၂။ သီတဂူအာယုဒါ ေဆးရုံေတာ္
၃။ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ (စစ္ကိုင္း)ႏွင့္
၄။ သီတဂူ ဗုဒၶတကၠသိုလ္ (ရန္ကုန္)
၅။ သီတဂူ ဗုဒၶတကၠသိုလ္ (မႏၱေလး) ႏွင့္
၆။ သီတဂူဗုဒၶ၀ိဟာရ (အေမရိက) အစရွိေသာ ပရဟိတ စီမံကိန္းၾကီးမ်ားကို ျပည္တြင္း ျပည္ပ အလွဴရွင္မ်ား၏ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းမႈျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာ တည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ့ျပီ။ စစ္ကိုင္းေတာင္သည္ သမုိင္းအစဥ္အလာအရ ပရိယတၱိ ပဋိပတၱိ ပဋိေ၀ဓသာသနာ ထြန္းကားခဲ့ရာေနရာျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခါ ထုိေျမျမတ္မဟာ၀ယ္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ သီတဂူ ၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္းဌာနၾကီးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနပါျပီ။ အလွဴဒါနျပဳရန္ အခြင့္ေကာင္းကို ေခ်ာင္းေနသူမ်ားအတြက္ အသိေပးလုိက္ပါသည္။
အေဆာက္အဦး ဖြဲစည္းပုံႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ား-
အေဆာင္မ်ား၏ ဦးထိပ္၀ယ္
၁။ သီတဂူ ဒီပကၤရေစတီ (လွဴရွင္- မင္းသီဟ (က်ပ္သိန္း ၁၀၀၀)
၂။ ထုိေစတီႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ကပ္ ဂါလံ ၅၀၀၀၀ (ငါးေသာင္း) ဆန္႔ ေရေလာင္ကန္ၾကီး ၂လုံး (တစ္လုံးလ်င္- သိန္း ၁၅၀၊ အလွဴရွင္ရျပီး)။
၃။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ လက္ေထာက္ဆရာေတာ္မ်ား ၂ ေဆာင္အတြက္ (တစ္ေဆာင္လ်င္ သိန္း ၈၀၀၊ အလွဴရွင္ရျပီး)။
၄။ ၀ိပႆနာဓမၼဗိမာန္ေတာ္ (က်ပ္သိန္း ၅၀၀၊ အလွဴရွင္ရျပီး) ထိုဗိမာန္ေတာ္သည္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး ေယာဂီေဆာင္ ၂ ေဆာင္ၾကား၌တည္ရွိသည္၊ ေယာဂီေပါင္း ၃၀၀ တျပိဳင္းတည္း ကမၼ႒ာန္းတရားထုိင္ႏုိင္သည္။
ေအာက္ပါအေဆာင္မ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းႏုိင္ရန္ အလွဴရွင္မ်ားအခြင့္အေရးရွိပါေသးသည္။
၁။ အမ်ိဳးသားေယာဂီေဆာင္ငယ္ေပါင္း ၁၀၀ အတြက္ (တစ္ေဆာင္လ်င္ က်ပ္သိန္း ၅၀)။
၂။ အမ်ိဳးသမီးေယာဂီေဆာင္ငယ္ေပါင္း ၁၀၀ အတြက္ (တစ္ေဆာင္လ်င္ က်ပ္သိန္း ၅၀)။
၃။ အမ်ိဳးသားေယာဂီ ထမင္းစားေဆာင္ႏွင့္ မီးဖုိေဆာင္ (က်ပ္သိန္း ၂၅၀)။
၄။ အမ်ိဳးသမီးေယာဂီ ထမင္းစားေဆာင္ႏွင့္ မီးဖုိေဆာင္ (က်ပ္သိန္း ၂၅၀)။
ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္ဌာန--
၁။ ၀၁-၅၈၁၇၇ (ရန္ကုန္) ။
၀၁-၅၈၁၉၉၉ (ရန္ကုန္)။
၀၁-၅၈၁၆၆၆ (ရန္ကုန္)။
၂။ ၀၇၂-၂၁၆၁၁ (စစ္ကိုင္း)။
၀၇၂-၂၁၅၈၇ (စစ္ကိုင္း)။
၀၇၂-၂၂၂၆၀ (စစ္ကိုင္း)။
ပဋိပတၱိမဟာဌာနၾကီး အလွဴေတာ္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ႏုေမာ္ သာဓုေခၚပါသည္။
အတၱာ ဟိ ကိရ ဒုဒၵေမာ
အတၱာ ဟိ ကိရ ဒုဒၵေမာ- (ဗုဒၶ)
ပါဠိေ၀ါဟာရမ်ားကုိ နည္းနည္းခ်င္း မိမိ၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ရြတ္ဖတ္ေပးျခင္း၊ ဦးေဏွာက္ျဖင့္ က်က္မွတ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေဆာင္ထားျခင္းသည္္ တိပိဋကဓရျဖစ္ဖုိ႔ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက ျဖစ္ဖုိ႔ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းျဖစ္သည္။ ႏွလုံးသား ၀ယ္ ဓမၼေစတီ တည္ထားျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ "အတၱာ ဟိ ကိရ ဒုဒၵေမာ"-တဲ့။ စကားလုံးက ခ်စ္ျမတ္နိဳး စရာေကာင္းေသာ မွတ္သားထုိက္ေသာ ပါဠိေ၀ါဟာေလးမုိ႔ ဘေလာဂါ ညီကုိေမာင္ႏွမမ်ားဆီကုိ အေရာက္ပုိ႔ ေပးလုိက္တာပါ။ မနက္ျဖန္ ကုိရင္အရြယ္က သာမေဏေက်ာ္ေျဖဖို႔ က်က္မွတ္လာခဲ့တဲ့ ဗုဒၶ၏ အဆုိအမိန္႔ေလး ေပါ့။ အဓိပၸါယ္က ....
ဟိ ကိရ- အမွန္တကယ္ပင္၊ အတၱာ -မိမိကုိယ္ကုိ၊ ဒုဒၵေမာ- ဆုံးမရန္ ခက္လွ၏။ လူသားရဲ႕ ႏွစ္လုံးသားမွာ လုိခ်င္မႈ၊ မလိုခ်င္မႈ၊ မုိက္မဲမႈေတြ ရွိေနသမွ်ေတာ့ ရုိင္းဆုိင္းေနၾကဦးမွာပဲ။ လိုခ်င္မႈ အင္အားႀကီးလာလွ်င္ လူသား၏ ကုိယ္ ႏႈတ္ ႏွလုံးေတြ ၾကမ္းတမ္းလာတတ္သည္။ မလုိခ်င္မႈေတြ လြမ္းမုိးတဲ့ အခါ၊ မုိက္မဲမႈေတြ ဖိစီးလာတဲ့ အခါ ကုိယ္ၾကမ္း ႏႈတ္ၾကမ္း စိတ္ၾကမ္းေတြ ၀င္လာတတ္သည္။ အဲဒီအခါမွာ ဒါေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ဒါေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူးလုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ ဆုံးမဖုိ႔ ခက္ေလေတာ့သည္။ သတိ၀င္လာနိဳင္ခဲ့ေသာ္ အသိပညာ အင္အားႀကီးမားမွသာလွ်င္ ၾကမ္းရာမွ နဳရာသုိ႔ ေျပာင္းလဲနိဳင္မည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ တဏွာ- ငါသာ မွန္သည္လုိ႔ အစြဲႀကီးျခင္း၊ မာန- တင္းခံထားျခင္း၊ ဒိ႒ိ- အျမင္မွား အသိမွားေတြေၾကာင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ဆုံးမရန္ေ၀းၿပီေပါ့။
အစဥ္လာအားျဖင့္ တပါးသူကုိ လမ္းညႊန္ေပးဖုိ႔ ျပဳျပင္ေပးဖုိ႔ လြယ္လွသည္။ မိမိအေတြ႔အႀကဳံ၊ မိမိ သိရွိထားသည့္ အသိပညာမ်ားျဖင့္ သူတပါးကုိ လိမ္မာလာေအင္ ေျပာဆုိနိဳင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ေတာ့ အသိနဲ႔သာ ေန၍ လက္ေတြ႔က်င့္သုံးဖုိ႔ ခက္ခဲေန၏။
ပုထုဇဥ္ လူသားမ်ားသည္ မိမိကုိယ္ကုိ ပုံသြင္းဖုိ႔ မစြမ္းနိဳင္ပဲ တပါးသူကုိ ပုံသြင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ ငါေျပာသလုိေန ငါလုပ္သလုိ မလုပ္နဲ႔ဟူေသာ ၀ါဒကုိ စြဲကုိင္ကာ က်င့္သုံးေနၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပင္။
တပါးသူကုိ ပုံသြင္းမယ္ဆုိရင္ မိမိကုိယ္ကုိ ပထမဆုံး ပုံသြင္းနိဳင္ေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ ျမတ္ဗုဒၶကမိန္႔ၾကားခဲ့သည္။ "ဘိကၡေ၀ ပရံ ၾသ၀ဒေႏၱန နာမ အတၱာ သုဒေႏၱာ ကာတေဗၺာ- ဘိကၡေ၀- ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔၊ ပရံ- တပါးသူ ကုိ၊ ၾသ၀ဒေႏၱန နာမ- ဆုံးမလုိ ပုံသြင္းလုိသူသည္၊ အတၱာ- မိမိကုိယ္ကုိ၊ သုဒေႏၱာ- လိမ္မာယဥ္ေက်းလာ ေအာင္၊ ကာတေဗၺာ- ဆုံးမသင့္ ပုံသြင္းသင့္၏"တဲ့။
ဒါေၾကာင့္
မင္းတို႔ေကာင္းဖုိ႔ထက္၊
ငါေကာင္းဖို႔လုိသည္ဆုိတာ သတိခ်ပ္၊
ဘ၀ကုိ ပုံသြင္း၊
စိတ္ေတြ မရုန္ရင္းေစဖုိ႔၊
ဘေလာဂါ ညီကုိေမာင္ႏွမတုိ႔ေရ ..
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆုံးမၾကဦး။
Friday, December 4, 2009
ကံပတ္လည္ ေမပယ္ရိပ္
ရြာထိပ္ကေက်ာင္း
ဒီဇင္ဘာေဆာင္းက အသြင္ျပင္ေျပာင္းျပေနေလ၏။ မႏွစ္က ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ စနိဳးေတြကေဖြး၊ အသဲတုန္ေအာင္ ေအးေနၿပီေပါ့။ ေလဆိပ္ကုိ ဆင္းသက္လုိက္တာနဲ႔ ေမပယ္ရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေတြ ရင္ထဲ တုိး၀င္လာခဲ့တယ္။ မၾကာေသးခင္ကပဲ ေမပယ္နဲ႔ေ၀းခဲ့ရာကုိ ရက္ေပါင္း ၁၀၀ေက်ာ္ေလာက္ ေနပစ္လုိက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပါ့ပါးသြားတာေပါ့။ ကုိယ္က စိမ္းခဲ့ေပမဲ့ ေမပယ္ကေတာ့ ၿပဳံးေနဆဲပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိ ရုိးတံသက္သက္ ေလာကဓံရိုတ္ခ်က္ေအာက္မွာ ျမင္လုိက္ရတယ္။ သက္မဲ့ သက္ရွိ မွန္သမွ်ေတြဟာ ရုိးတံၿဖိဳင္က် အလွေတြယုိင္ ရတဲ့သဘာ၀ေတြပဲလုိ႔ သူကေျပာျပေနသလုိလုိပင္။
မေျပာင္းလဲတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ မေဟာင္းေသတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေမပယ္က သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတုတ္ ေနာင္ကုိ အတိတ္လုိ မလုပ္ဖုိ႔ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေဖ်ာင္းဖ် ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းအလွေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးဖုိ႔ ေျပာေပမဲ့ ငါ့စိတ္က ပုံရိပ္ေဟာင္းေတြကုိ ရြံ႕ေနဆဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေမပယ္ေရ.. ေလာကဓံေအာက္က သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ မင္းေတာင္ ခံနိဳင္ရည္ ရွိေသးတာပဲလုိ႔ ငါေတြးၿပီး ေလာကဓံေအာက္က သက္ရွိျဖစ္တဲ့ ကုိယ္လည္း မင္းလုိပဲျဖစ္သင့္တာေပါ့။
ေလာေကာ သတၱာန မာေစေရာ-တဲ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ဆရာပါပဲ။ တပည့္ဆုိေတာ့လည္း တခါတခါ ဆရာေပၚကုိ အျမင္မၾကည္ေတာ့ ဆရာနဲ႔ေ၀းရာကုိ သြားတတ္တာပဲေလ။ ေမပယ္ေတာ့ နားလည္ေပးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေပမယ္ေရ ..ကံၾကမၼာ အတုန္႔အလွည့္မွာ ျပန္ဆုံဖုိ႔ ဖန္လာေလေတာ့ ႀကဳံရေသးတာေပါ့။
န ပေရသံ ၀ိေလာမာနိ၊ န ပေရသံ ကတာကတံ၊
အတၱေနာ၀ အေ၀ေကၡယ်၊ ကတာနိ အကတာနိစ- တဲ့ ငါကေလးဘ၀က က်က္မွတ္လာတဲ့ စာသားေလးပါ ေမပယ္။ သူမ်ားေကာင္းတာ မေကာင္းတာေတြ ငါမၾကည့္တတ္တာ မင္းအသိပဲ။ တခါတခါ မိုက္တီးေတြရဲ႕ ရုိတ္ခ်က္ေတြက ငါ့အရႈိက္ကုိ လာလာတီးေနေတာ့ စာအသိေတြေပ်ာက္ ငါလည္း အမိုက္ခရီးထဲ ေလွ်ာက္ ပစ္လုိက္တာေပါ့။
တကယ္ေတာ့ န အတၱကတံ ဗိဗၺံ၊ န ပရကတံ အဃံ-တဲ့ ကုိယ္က ေကာင္းတာ လုပ္တာမဟုတ္သလုိ သူမ်ားကလည္း အဆုိးလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါဘယ္သူကုိမွ မမုန္းသလို ငါ့ကုိယ္ငါလည္း မခ်စ္ပါဘူး။ အျမင္ကုိျပင္ အရွိကုိဆင္ျခင္းၿပီး ကန္ပတ္လယ္ ခေရရိပ္ ရြာထိပ္က ေက်ာင္းေတာ္သာ နံေဘး၀ယ္ ဆုိတဲ့ သိန္းတန္ရဲ႕ စာသားလုိေပါ့ ကံမကုန္ ျပန္ဆုံဖုိ႔ အေၾကာင္းကံ ဖန္လာေလသည္မုိ႔ မင္းနဲ႔ငါ အတိတ္ကုိ ေဖ်ာက္ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ ငါေလ ခုေတာ့ မင္းနဲ႔အတူ ကံပတ္လည္ (ကံဇာတာပတ္လည္) ေမပယ္ရိပ္၊ ရြာထိပ္က ေက်ာင္းေတာ္သာနံေဘး၀ယ္ ေပါ့ကြယ္။
Tuesday, December 1, 2009
Sitagu Sayadaw's Dhamma Trip in U.S.A.
December 9-21, 2009
For Hawaii-US-Tokyo Trip
Dec 9, 09, Arrival to Honolulu at 8:45 a.m
Dec 12, 09, Arrival to Houston at 7:00 a.m
Dec 12, 09, Group Offering Lunch at
Sammy Thein + Mi Lay Nwe Thein House
Offering Hotel Rooms by Myat Phone Kyaw
Dec 12, 09 6:00 p.m. Night Public Dhamma Talk at
Dr. U Thein Kyaw + Daw San San House, Houston
Dec 13, 09, Offering Breakfast at
U Than Shwe + Rodica House, Houston
Dec 13, 09, Group Offering Lunch at
Dr. U Thein Kyaw + Daw San San House, Houston
Dec 14 to 16, 09
Daw Elizabeth + Dr. Win Wah Kyu + Dr. Ma Thu Zar
and Group Offering Breakfast & Lunch at
Sitagu Buddhist Vihara, Austin,Texas
Dec 17, 09, Dep-Austin 7:25 a.m. Ari-St. Paul 10:20 a.m.
Dec 18, 09, 6:00 p.m. Night Public Dhamma Talk at
Sitagu Dhamma Vihara, Maple Wood, Minnesota
Dec 19, 09 Dep-St. Paul 5:15 p.m. Ari-Houston 8:30 p.m.
Offering Hotel Rooms by
Ko Selwyn + Dr. Moe Moe Win, Houston
Dec 20, 09 Departure from Houston to Honolulu at 10:45 a.m
Dec 21, 09 Departure from Honolulu to Tokyo at 10:15 a.m
