Sunday, November 13, 2011
Tuesday, March 22, 2011
Thursday, March 3, 2011
“ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္ပါဘူး”
တေန႔က ဆရာေတာ္ႀကီးတပါးကို အိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္ေနတုန္း ဧည့္သည္လာတယ္ဆိုလို႔ ထြက္ေတြ႔ေတာ့ ဧည့္သည္က ရန္ကုန္က အေမတို႔ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႔ ေျမးကေလး ေမာင္ႏွမ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အေမက ဘယ္တုန္းက လာၾကသလဲ၊ ဘယ္မွာတည္းသလဲ ေမးရင္း “အဘြား ဆရာေတာ္ႀကီး… ကို ဆြမ္းကပ္ေနတယ္၊ ႀကံဳတုန္း ဆရာေတာ္ကို ဖူးသြားၾက၊ ၀င္ကန္ေတာ့ၾက” လို႔ ေခၚေတာ့ မိန္းကေလးက “ေတာ္ၿပီအဘြား” တဲ့။ “ဟဲ့၊ ဘာလို႔တုန္း” လို႔ တအံ့တၾသ ျပန္ေမးမိေတာ့ “ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္လို႔” တဲ့ ရယ္လို႔။
ဒီစကားကို ဒီကေလးမေလးက ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္း ေျပာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ႐ိုး႐ိုးေအးေအးပဲ ထမင္းစားေရေသာက္လို ျပန္ေျပာလိုက္တာပါ။ ၾကားရတဲ့ အေမ့အဖို႔သာ “ေၾသာ္ ကေလးေတြ ဒီလို ျဖစ္ေနၿပီကိုး” လို႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး စိတ္မေကာင္းမိတာပါ။ ဒီကေလးမက ဒီလိုေျပာေတာ့ သူ႔အစ္ကိုလုပ္သူက ရယ္ေနပါတယ္။
အေမလည္း ဆရာေတာ္ႀကီး ဆြမ္းကပ္ရင္းတန္းလန္းမို႔ သမီးမ်ားနဲ႔ စကားေျပာေနၾကဦး ဆိုၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးဆီ ျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ျပန္ႂကြသြားေတာ့မွ သူတို႔ေမာင္ႏွမကို ေခၚေတြ႔ေတာ့ အေၾကာင္းကိစၥ ထူးထူးေထြေထြ မ႐ွိပါဘူး၊ မႏၱေလးေရာက္ရင္ အေမ့ကို ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ၀င္ကန္ေတာ့ခဲ့၊ ေတြ႔ခဲ့။ မာေၾကာင္းသာေၾကာင္း ေမးခဲ့၊ မ၀င္ဘဲမေနနဲ႔လို႔ သူတို႔အဖိုးအဖြားမ်ားက မွာလိုက္လို႔ ၀င္လာတာတဲ့။ ၀ယ္လာတဲ့ ကိတ္မုန္႔ေတြ၊ အဘြားစားဖို႔ ယူလာရင္း ၀င္ေတြ႔ၾကတာတဲ့ေလ။
သူတို႔ မိဘ၊ သူတို႔ အဘိုးအဘြားက အေမနဲ႔ ဦးလွတို႔နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မႏၱေလးေရာက္တဲ့အခါ အေမ့က်န္းမာေရး သိရေအာင္ ၀င္ေတြ႔ၾကဖို႔ ဆက္ဆက္ မွာလိုက္လို႔တဲ့။
ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္လို႔ဆိုတဲ့ ကေလးမက ေဒါက္ဖိနပ္အျမင့္ကေလးနဲ႔။ ခုေပၚေနတယ္ဆိုတဲ့ ျပန္႔ထဘီကေလးနဲ႔။ လက္၀တ္လက္စားေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ၀တ္စားထားရဲ႔။ သူ႔ႏွမက ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္ဘူးဆိုတာကို ရယ္ေနတဲ့အစ္ကို ကလည္း ေ႐ႊခ်ိန္းႀကိဳး အျပားႀကီးနဲ႔။ ဆယ္လူလာဖံုးကို လက္တဘက္ကကိုင္လို႔။ ေဘာင္းဘီနဲ႔၊ ႐ွဴးနဲ႔။ အ၀တ္အစားေတြက ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အပ်ံစားေတြပါပဲ။
သူတို႔ မိဘမ်ားက ဒီေခတ္မွာ ႐ွာလို႔ ေဖြလို႔ ေနရာက်ေန စီးပြါးျဖစ္ေနၾကတယ္။ သားနဲ႔သမီး ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ကားအေကာင္းစားႀကီးတစီး ဒ႐ိုင္ဘာတေယာက္ ထည့္လိုက္ၿပီး ခရီးထြက္လာၾကတာတဲ့။ ဒီေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေလွ်ာက္လည္ႏိုင္တာကို အေမက မုဒိတာျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြမ်ား အဆင္ေျပေနၾကတာကိုလည္း ၀မ္းသာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္လို႔ဆိုတဲ့ ကေလးမေလးအျဖစ္ကိုေတာ့ ရင္ထဲ စလံုးစခုျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ပါတယ္။ သူ႔မိဘ သူ႔အဘိုး အဘြား တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြပါ။ ဘုရားနဲ႔၊ တရားနဲ႔၊ သံဃာကိုလည္း ကိုးကြယ္ေနၾကသူေတြပါ။ ႏို႔ေပမယ့္ အသက္ ၂၀ ေလာက္ ႐ွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီကေလးမနဲ႔ သူ႔အစ္ကိုမ်ားေခတ္မွာ ဘုန္းႀကီနဲ႔ စကား မေျပာတတ္ဘူးလို႔ ေျပာရေအာင္ ရဟန္းသံဃာနဲ႔ သူတို႔တေတြမွာ အေတာ္ႀကီး အလွမ္းေ၀းေနၾကၿပီလားလို႔ အေမက စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။
အေမတို႔ ႏိုင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာေတြ အမ်ားစုေနတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာသာကြဲတဲ့ ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြ၊ ျမန္မာခရစ္ယန္ေတြလည္း ျမန္မာေတြနဲ႔ ေရာေရာေႏွာေႏွာ ႐ွိေနၾကၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြနဲ႔လည္း ဒီဘာသာကြဲေတြက စကားေျပာတတ္ ဆိုတတ္ ႐ွိၾကပါတယ္။ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ထဲက ျမန္မာမြတ္စလင္ ေစ်းသည္ေတြမ်ားဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးရဟန္းနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ံုသာမက ျမန္မာစကား တတ္လြန္းအားႀကီးလို႔ ျမန္မာေတြက လက္ဖ်ားခါရ သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ တကယ္က ဒါဟာ လူမႈေရးပဲ။ လိမၼာရမွာ ကၽြမ္းက်င္ရမွာေပါ့။ အခုေတာ့ တခ်ိဳ႔ အေမတို႔ရဲ႔ ေျမးအ႐ြယ္ ၿမိဳ႔ေနလူတန္းစား ကေလးေတြဟာ ဘုန္းႀကီးရဟန္းအတြက္ဆိုရင္ ထမင္းမေခၚရဘူး၊ ဆြမ္းေခၚရတယ္ ဆိုတာေလာက္ေတာင္ မသိၾကေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမိေကာင္းဖခင္ရဲ႔ သားသမီးမွန္ရင္ ရဟန္းသံဃာနဲ႔လည္း စကားေျပာတတ္ဆိုတတ္ ရမွာေပါ့။ အေမတို႔ လူမ်ိဳးရဲ႔ ႂကြယ္၀တဲ့ ေ၀ါဟာရယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာစကားကို ဂုဏ္ယူၿပီး လူမႈေရးမွာ တတ္သိကၽြမ္း၀င္ရမွာေပါ့။
စကားဆိုတာ လူနဲ႔ လူခ်င္းဆက္ဆံရာမွာ မ႐ွိမျဖစ္ သံုးရတဲ့ဟာပါ။ အဲဒီလို ႐ွိရာမွာ စကားလံုး ဆင္းရဲတာ ေကာင္းသလား၊ အဆင့္အတန္းျမင့္သလား၊ စကားလံုး ႂကြယ္၀တာက ေကာင္းသလား၊ ျမင့္သလားဆိုတာ ေမးစရာေတာင္ မလိုတဲ့ကိစၥ မဟုတ္လား။
အေမ လြယ္လြယ္ကေလးတခုကို ေထာက္ျပမယ္။ အေမတို႔ စကားဟာ တဦးနဲ႔တဦး ဆက္ဆံၾကရင္ လုနဲ႔၀၊ ယူနဲ႔အိုင္ ဆိုတဲ့ ႏွစ္လံုးတည္း႐ွိတဲ့ ေ၀ါဟာရမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။
၁။ အ႐ွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္
၂။ ႐ွင္ ကၽြန္မ
၃။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္
၄။ ေတာ္ က်ဳပ္
၅။ မြမ္ အကၽြန္
၆။ မင္း ငါ
၇။ နင္ ငါ
၈။ ညည္း ငါ
စသျဖင့္ ေတာ္ရာ ေလ်ာ္ရာသံုးရတဲ့ စကားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ွိတယ္။ ဒါဟာ ေ၀ါဟာရ ႂကြယ္၀လို႔ ဒီလို ႐ွိတာ။ ကိုယ့္စကားကို ေရလည္ေအာင္ မေျပာဆိုတတ္ဘူးဆိုတာ စတိုင္လုပ္စရာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ညံ့လြန္းရာက်တယ္။ ငယ္႐ြယ္သူေတြက ဂုဏ္႐ွိတယ္ထင္ၿပီး လည္း တို႔ဘာသာစကားေပမယ့္ တို႔ေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ပါဘူးဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ စတိုင္လုပ္ၿပီး မေျပာရဘူး။ အဲဒါ စတိုင္က်တာ မဟုတ္ဘူး။ ႐ွက္စရာေကာင္းတာ။
သားတို႔ သမီးတို႔ကို အေမကေမြးလိုက္ေတာ့ သားတို႔ သမီးတို႔ဟာ စကားၿပီ နားၾကား႐ွိတဲ့ ကေလးေလးအျဖစ္ ေမြးလိုက္တာ မဟုတ္လား။ ဒါဆိုရင္ လူ႔အျဖစ္နဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု၊ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မိဘက ေမြးေပးလိုက္ၿပီပဲ။ သားတို႔သမီးတို႔က လူပီသေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပဲ ႐ွိေတာ့တယ္။ သားတို႔ သမီးတို႔ တို႔လူမ်ိဳး တမိ်ဳးသားလံုး ေျပာဆိုသံုးစြဲေနၾကတဲ့ စကားကို သားတို႔ သမီးတို႔ ေျပာတတ္ရမွာေပါ့။ ခုေခတ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာစကားအျပင္ အျခားလူမ်ိဳးေတြရဲ႔ ဘာသာစကားေတြကိုေတာင္ တမ်ိဳးမက ႏွစ္မ်ိဳးသံုးမ်ိဳး တတ္ေအာင္ သင္ေနၾကရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္လား။
ၿပီးေတာ့ အေမတို႔ လူ႔အေဆာက္အအံုက ဂုဏ၀ုဒိၶ ၀ယ၀ုဒိၶ ႐ွိတဲ့ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ႀကီးရင့္ၿပီး အသက္ႀကီးရင့္သူမ်ားကို တေလးတစား ႐ို႐ိုေသေသ ေျပာရတာ ႐ွိတယ္။ ကိုယ္နဲ႔တန္းတူကို ေျပာရတာ ႐ွိတယ္။ ကိုယ့္ေအာက္ငယ္႐ြယ္နိမ္႔က်လို႔ ႏွိမ့္ခ် ေျပာဆိုရတာ ႐ွိတယ္။ ဘုန္းႀကီးရဟန္းကို တမ်ိဳးတဖံု သံုးႏႈန္းေျပာဆိုရတာ ႐ွိပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ႏႈတ္မႈေရးရာလို႔ ေခၚပါတယ္။ စကားကို ေနသားတက်ေျပာတဲ့ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ လူ႔အတတ္ေလ။
ခုေခတ္လူငယ္ေတြ ဘာသာျခား စကားမ်ားကိုလည္း တခုမက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ သေလာက္ တတ္ေအာင္သင္ၾက၊ သင္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္စကားကိုလည္း ေျပာတတ္ေအာင္ ေျပာၾက။ ကိုယ့္စကားမွ စံုလင္ေအာင္မသိဘဲ မတတ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘာသာျခားစကားကို သင္ေနရင္ အဓိပၸါယ္မ႐ွိလွဘူး။
အေမတို႔ အေမက သူ႔သားသမီးေတြ ေနသားတက် ေျပာဆိုတာမ်ိဳး မလုပ္တတ္ဘူး ဆိုရင္ “ဟဲ့၊ ငါေမြးထားတာ စကားပီနားၾကားပဲ။ နင္ ဒါေလာက္ ဖ်င္းရသလား” လို႔ စိတ္မ႐ွည္ႏိုင္ေတာ့ အျပစ္တင္ပါတယ္။
နားကလည္း အေကာင္း၊ ဘာသံကိုမဆို အမွန္အတိုင္း ၾကားတယ္။ လွ်ာတို႔၊ လည္ေခ်ာင္းတို႔၊ လွ်ာခင္တို႔ ကလည္း အေကာင္းမို႔ ၾကားတဲ့အသံကို ပီေအာင္ ကိုယ္က ျပန္ထြက္ႏိုင္တယ္။ ဒါဆိုရင္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ႐ွိရၿပီေပါ့။ ကိုယ့္မွာ အဂၤါစံုပါရဲ႔နဲ႔ သူမ်ားနည္းတူ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ မ႐ွိဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္စေကာင္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သားတို႔ သမီးတို႔ “ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာတတ္ပါဘူး” ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ၾကေစနဲ႔ေနာ္။
လူထုေဒၚအမာ။
ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၁၃၉၊ ၁၉၉၆ စက္တင္ဘာ။
Monday, February 28, 2011
ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံပါရေစ
ရန္ကုန္ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ေလဆိပ္ရဲ႔ ဧည့္ခန္းမထဲမွာ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေန ခဲ့တယ္။ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကို ဆက္တဲ့ အမ်ားသုံးတယ္လီဖုန္း တစ္ခု ရွိတယ္။
အဲဒီ့တယ္လီဖုန္းက တယ္လီဖုန္းဆက္ခ မေပးရပါဘူး။ အဲ့ဒီ တယ္လီဖုန္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆက္ေနတယ္။ သူ႔ေနာက္ မွာလည္း တယ္လီဖုန္း ဆက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ေနတာ
ၿပီးကိုမၿပီးႏိုင္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ၾကာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္ ေရာက္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ တစ္ေယာက္ကလည္း ဖုန္းေျပာလိုက္တာ အၾကာၿကီးပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေျပာေနတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး “အားနာမႈမရွိလိုက္ၾကတာ”လို႔ ခံစားရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္ဖို႔ “စပီကာ”ကေၾကညာပါတယ္။ မႏၲေလးကို သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြ အားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္သြားၾကတယ္။ေလယာဥ္ေပၚကို သြားဖို႔ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ အဲ့ဒီကားနဲ႔ေလယာဥ္ဆီကို ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္ေတြ သယ္ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္။ လူေတြဟာဘတ္(စ္)ကားေပၚကိုအလုအယက္ပဲ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ တိုးေ၀ွ႔တက္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ေလယာဥ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ ေနာက္အနားအေပါက္ကကၽြန္ေတာ္ တို႔တက္ရတယ္။ ဒီလိုပါပဲ... ေလယာဥ္ေပၚကို တိုးေ၀ွ႕ၿပီးတက္လိိုက္တယ္။ကိုယ့္ထိုင္ခုံနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုးေ၀ွ႕တက္ခဲ့မွန္း
ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။ တိုးတာ၊ ေ၀ွ႔တာ၊ တြန္းတာ၊ တိုက္တာအက်င့္ပါေနလို႔႔ပဲျဖစ္မယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကထိုင္ခုံမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ လာထိုင္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့သူပါ။ သူဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာပဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနတယ္။ ေလယာဥ္တက္ၿပီးလို႔ (၁၀)မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေလယာဥ္မယ္ေလး ေတြက လက္တြန္းလွည္းေလးေတြကိုတြန္းၿပီး အစား အေသာက္ လာေကၽြးပါတယ္။ အပူလား။ အေအးလား။ ႀကိဳက္ရာသုံးေဆာင္ လို႔ရတယ္။ ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔တစ္လုံးစီ လိုက္ၿပီးေ၀တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ထိုင္ခုံက အတြင္းဘက္မွာပါ။ အစားအေသာက္လာၿပီးေပးတဲ့ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္း၊ တစ္ခုံၿပီးတစ္ခုံ စနစ္တက် ေပးေ၀ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုံအနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို
လွမ္းယူလိုက္တယ္။ အသားညႇပ္ေဖာ့ဘူးတစ္ဘူးကို လွမ္းယူလိုက္ တယ္။ တကယ္ေတာ့အဲ့ဒီႏိုင္ငံျခားသားက လူသြားလမ္း ရဲ႕ေဘးမွာ ေနရာယူထားသူ။ သူက အရင္ယူရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းဖက္ကခုံမွာ ထိုင္တဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွယူရမွာ။ ဒါေပမယ္ကၽြန္ေတာ္က အရင္ လက္ကိုလွမ္းလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားကစကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။
“After you”
အဲ့ဒီစကားကိုၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါဘူး။ အစာစားရင္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။
“After you” တဲ့။
After ဆိုတာ... ၿပီးေနာက္။
you ဆိုတာ... သင္၊ မင္း၊ နင္၊ ရွင္။
ဒီေတာ့... “After you” ဆိုတာ “မင္းၿပီးမွ”လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ “မင္းကိုဦးစားေပး”ပါတယ္။ “မင္းအရင္လုပ္”ပါ။ ဒီလို သေဘာေဆာင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ေပၚစကားတစ္ခုပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္းနဲ႔ ရွက္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ “After me” သမားပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးရထားလက္မွတ္တန္းစီရင္လည္း ငါရဖို႔...။
ဘတ္(စ္)ကားစီးရင္လည္း ငါအရင္တက္ဖို႔။ ငါ အရင္ေနရာရဖို႔။
ကားေမာင္းရင္လည္း လမ္းဆုံမွာ ငါ အရင္ကူးဖုိ႔။ ငါ အရင္ျဖတ္ဖို႔။
လမ္းကူးရင္လည္း ငါ အရင္ ဟိုဘက္ေရာက္ဖို႔...။
အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ငါ အလုပ္အရင္ရဖို႔...။
ငါအဆင္ေျပဖို႔...။
“After me”....
“After me”....
“After me”....
ငါၿပီးမွ မင္း...။ ငါအရင္...။ ငါ့ကို ဦးစားေပး။
ေတြးရင္း ေတြးရင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္လာမိတယ္။
ဒီအေၾကာင္းကို အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာျပမိတယ္။ အေမေျပာတဲ့စကားဟာမွတ္သားေလာက္ပါတယ္။
“After you” ဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ပဲ။ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းကို အေမကခ်က္တယ္။ အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို အေမ အရင္မစား ဘူး။ သားသမီးေတြကိုအရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ ဒီလုိပဲ... မင္းအေဖဟာလည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ေငြေၾကးကို သူအရင္မသုံးဘူး။ သားသမီးေတြ ကို အရင္ေပးတယ္။ အရင္ေကၽြးတယ္။ “After
you” ေပါ့ကြယ္။ မင္းဟာလည္း မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ “After you”လုပ္ရမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ မင္းဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္တပည့္ေတြကို “After you” လုပ္ရမယ္။ “After you” ဆိုတာ ဦးစားေပးျခင္းသေဘာအျပင္စာနာျခင္း၊ နားလည္ေပးျခင္းေတြ ပါေနတယ္။ ေမတၱာတရားေတြ ပါေနတယ္။ အတၱနည္းျခင္းသေဘာ ေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။
အေဖက ၀င္ေျပာတယ္။
“After me” ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြမွျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ “After me” ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိေနတဲ့သူဟာ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္အရြယ္မေရာက္ျခင္းရဲ႕ အမွတ္သေကၤတဟာ “After me” ပဲ။ “ အသက္ေတြႀကီးေလေလတပ္မက္မႈေတြ နည္းေလေလ” ျဖစ္ရမွာ။ “အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြမ်ားေလေလ” ဆိုရင္
ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ “After me” ပဲ။ “After me” ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ေမာဟ၊ အတၱေတြ ရင္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိေနျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပဲ။ “After me”သမားဟာာ မိဘဆိုရင္လည္း မိဘ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဆရာဆိုရင္လည္း ဆရာမပီသတဲ့သူေပါ့။သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း မပီသတဲ့သူေပါ့။ မိတ္ေဆြဆိုရင္လည္း မိတ္ေဆြမပီသတဲ့သူေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ “After me” ကိုေလွ်ာ့။“After you” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပါ့ သားရယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ “After me” သမားေတြနည္းလာၿပီး “After you” သမားေတြမ်ားလာရင္ေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။
သူကလည္း ကိုယ့္အေပၚ “After you”။
ကိုယ္ကလည္း သူ႔အေပၚ “After you”။
မိဘကလည္း သားသမီးအေပၚ “After you”
သားသမီးကလည္း မိဘအေပၚ “After you”
လူႀကီးေတြကလည္း လူငယ္ေတြအေပၚ “After you”
လူငယ္ေတြကလည္း လူႀကီးေတြအေပၚ “After you”
ဆရာကလည္း တပည့္အေပၚ “After you”
တပည့္ကလည္း ဆရာ့အေပၚ “After you”
အျပန္အလွန္ “After you” ဆိုတဲ့....
၀န္းက်င္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။
ေရႊမႏၲေလးဂ်ာနယ္
အမွတ္စဥ္ (၂၇၁)၊ ၂၁.၇.၂၀၀၈
လင္းလြန္းခင္ စာေပမွ စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၄၀၈၀၉ ျဖင့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ဦးဘုန္း (ဓာတု - မႏၲေလး)ရဲ႕ တြင္း (အေတြးစာ စကား) (စာ ၇၉ - ၈၂)
မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
--
Myo Myo
Monday, February 21, 2011
ေတေဇာေလးမ်ဳိး
သႏၱပၸန ဒဟနႏွင့္ ဇီရဏေပ ပါစေက ေလးေထြ ေတဇျပား။
သႏၲပၸနေတေဇာ
ခႏၶာကုိယ္၌ ပကတိရုိးရာရွိေသာရွိေသာ ကုိယ္ေငြ႕ကုိ "ဥသၼာေတေဇာ"ဟုေခၚ၏။ ထုိဥသၼာေတေဇာအျပင္ သႏၲပၸနစေသာ ေတေဇာေလးမ်ဳိးရွိေသး၏။ ထုိတြင္ ဥသၼာေတေဇာ ေဖာက္ျပန္လာေသာအခါ အပူဒီဂရီတိုးတက္လ်က္ တစ္ရက္ျခား ႏွစ္ရက္ျခား (ငွက္ဖ်ား ဖ်ားသလုိ) ဖ်ားေစတတ္ေသာ ေတေဇာသည္ သႏၲပၸနေတေဇာမည္။ (သံ-ျပင္းစြာ၊ တပၸန- ပူေလာင္တတ္ေသာ ေတေဇာ)။
ဒဟနေတေဇာ
ထုိသႏၲပၸနေတေဇာထက္ပင္ အပူဒီဂရီလြန္တက္၍ ပူလွေခ်ရဲ႕ ေလာင္လွေခ်ရဲ႕ ယပ္ခပ္ေပးပါ စႏၵကူးနံ႔သာ လိမ္းေပးပါ ေရခ်ဳိးခ်င္တယ္ စသည္ျဖင့္ ညဥ္းညဴရေလာက္ေအာင္ ပူေလာင္ေသာ ေတေဇာသည္ ဒဟနေတေဇာမည္၏။ မီးကဲ့သုိ႔ေလာင္ကြ်မ္း တတ္ေသာ ေတေဇာတည္း။
ဇီရဏေတေဇာ
ဆံျဖဴေအာင္ သြားက်ဳိးေအာင္ မ်က္စိမြဲေအာင္ အသားအေရတြန္႔ေအာင္ အရြယ္ယုိယြင္း၍ အုိမင္းေအာင္ ျပဳတတ္ေသာ ေတေဇာသည္ ဇီရဏေတေဇာမည္၏။ ဤျပခဲ့ေသာ ေတေဇာသုံးပါသည္ ခႏၶာကုိယ္၌ အၿမဲပါရွိၾကသည္မဟုတ္။ သႏၲပၸနႏွင့္ ဒဟနသည္ ဖ်ားေနတဲ့အခါ၌သာ မူလကုိယ္ေငြ႔ပ်က္လ်က္ အပူဒီဂရီ တက္လာေသာ ေတေဇာတည္း။ ဇီရဏေတေဇာသည္ ေရာဂါတစ္ခုခု အၿမဲစြဲကပ္ေသာအခါ သို႔မဟုတ္ အရြယ္ဆုတ္ယုတ္ခ်ိန္အခါ၌ မူလကုိယ္ေငြ႕ ေဖာက္ျပန္လာေသာ ေတေဇာတည္း။
ပါစကေတေဇာ
စားေသာကအပ္သမွ်ေသာ အစာအာဟာရတုိ႔ကုိ ေၾကက်က္ေစတတ္ေသာ ေတေဇာသည္ ပါစကေတေဇာမည္၏။ ၀မ္းမီးဟု ေခၚၾကသည္။ အစာသစ္အိမ္ႏွင့္ ကပ္လ်က္တည္ရွိသတတ္။ ထုိပါစကေတေဇာကား ခႏၶာကုိယ္၌ အၿမဲတည္ရွိ၏။ ေရွ႕ကံေၾကာင့္ ျဖစ္ရကား အခ်ိဳ႕သူတုိ႔၌ ၀မ္းမီးညံ့၏။ အခ်ဳိ႕၌ လြန္ကဲ၏။ လြန္ကဲေနသူ ည့ံေနသူတုိ႔၌ ၀မ္းမီး၏ အနီးအပါး၀ယ္ရွိေသာ စိတၱဇ ဥတုဇ အာဟာရဇေတေဇာတုိ႔ကုိ တက္သိနားလည္ၾကေသာ ေဆးဆရာတုိ႔ထံ ေမးျမန္ျပဳျပင္က ၀မ္းမီးမွာ အေထာက္အပံ့ ရနိဳင္စရာ ရွိသည္။ ကံ့ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာေသာ ၀မ္းမီးေခၚ ပါစကေတေဇာကား ကံ၏အရာျဖစ္၍ ကံႏွင့္သာ ဆုိင္သည္။
က်မ္းကုိး- သၿၤဂိဳဟ္ဘာသာဋီကာ/ ရူပသမုေဒၵသ-ႏွာ- ၄၄၅
က်မ္းျပဳသူ- အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
Friday, February 11, 2011
Friday, January 21, 2011
ၾကည္ညိဳလုိက္စမ္းပါ
ေလာက၌ အေကာင္းျမင္၀ါဒီ အဆုိးျမင္၀ါဒီဟု ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ယေန႔ေခတ္သည္ အဆုိးျမင္၀ါဒီသမားတုိ႔ တုိးပြားႀကီးထြားေသာ ေခတ္ျဖစ္ေလသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ေခတ္ႀကီးတြင္ နိႏၵာ၊ပသံသ ေလာကဓံ ႏွစ္ျဖာကုိ ခံႏိုင္ရည္စြမ္း မရွိသူအဖုိ႔ ဒုကၡ သံသရာ ပင္လယ္ေ၀ဖုိ႔သာ ရွိေတာ့သည္။
သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္းတုိ႔ အေပၚ၀ယ္ မိဘေမတၱာ အျပည့္၀ျဖင့္ ရႈ႕ျမင္သုံးသပ္ သာသနာေတာ္၏ အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးကုိ လုိလားသည့္ ေက်ာင္းအစ္မ တစ္ဦး၏ ရွင္သာမေဏ ရဟန္းငယ္ မ်ားအေပၚ ေစာင့္ေရွာက္ပုံ ကုိ ယေန႔ေခတ္ အျပစ္ကုိသာျမင္ အတုေယာင္ကုိသာ အဟုတ္ႀကီး ထင္ေနၾကသည့္ လူအမ်ားစု အတြက္ ေဖၚျပလုိ ပါသည္။
မႏၲေလးၿမိဳ႕ ယခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ေအာင္ျမင္ေနသည့္ စာသင္တုိက္ႀကီး၏ ေက်ာင္းအစ္မျဖစ္သည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး၏ မ်က္ႏွာအသြင္ျပင္သည္ က်က္သေရးလည္းရွိ စိတ္ဓာတ္ကလည္း တကယ္ပင္ မြန္ျမတ္ပါေပသည္။ စာသင္သား သံဃာ၂၀၀ေက်ာ္ကုိ ေန႔စဥ္ ဟင္းေကာင္း တစ္ခြက္ စီမံကာ လွဴဒါန္းေလ့ရွိသည့္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးသည္ မိခင္ေမတၱာ အျပည့္ျဖင့္ သူမ လွဴဒါန္းထားသည့္ ေက်ာင္း၀န္းအတြင္းကုိ ေလ့လာ ၾကည့္ရႈ႕ စီစစ္ေလ့ရွိသည္။ စည္းကမ္းလည္း အလြန္ပင္ႀကီးသည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ျဖစ္သည္။
သူမလွဴဒါန္းထားေသာ ေက်ာင္းအတြင္း စာသင္ေနသည့္ ရွင္သာမေဏမ်ားသည္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ (၇)ႏွစ္မွသည္ အသက္ (၁၉)ႏွစ္ အရြယ္ထိျဖစ္သည္။ ရဟန္းငယ္ မ်ားမွာလည္း အသက္အားျဖင့္ (၂၀)၀န္းက်င္ ႏွင့္ (၃၀)ၾကားမွာ ရွိၾကသည္။ အသက္ေလးေက်ာ္ ဆုိသည္မွာ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ တပါးသာရွိသည္။
ေလာကီအျမင္ႏွင့္ ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ (၇)ႏွစ္ႏွင့္ (၁၅)ႏွစ္ အရြယ္မ်ားသည္ အလြန္ပင္ ေဆာ့လိုၾက အၿငိမ္မေနၾကသည့္ အရြယ္မ်ားျဖစ္သည္။ ကုိရင္ဆုိသည့္ နာမည္ႏွင့္ လုိက္ေအာင္ ဆရာသမားမ်ားက ေန႔စဥ္ ညစဥ္ ဆုံးမထား၍သာ အရြယ္ႏွင့္မမွ် ကုိယ္အမႈအရာ ႏူတ္္အမူအရာ ေလးေတြ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းေနသည္။ ဆရာသမား မ်ားကြယ္ရာ ေရာက္သြားလွ်င္ေတာ့ သကၤန္းကုိ ေဘးခ် ကေလးသဘာ၀ ထိန္းခ်ဳပ္မရ ႀကံဖန္ကာ ေဆာ့ၾကသည္။ စာေရးသူ ကုိရင္ေပါက္စဘ၀ အသက္အားျဖင့္ (၇)ႏွစ္သား အရြယ္မွာ ရြာထဲ ဆြမ္းခံသြားရင္း တခါတရံ အေဖၚေကာင္းရင္ သပိတ္ကုိေဘးခ် သင္းပုိင္လိပ္ထဲက သားေရကြင္း ထုတ္ကာ သားေရပင္ ပစ္တမ္း ေဆာ့လုိ႔ ဆရာေတာ္က ႀကိမ္နဲ႔ေဆာ္ ခံရတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းပင္။
ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း အိမ္သာေရခ်ဳိးခန္းပါ မက်န္ လုိက္လံၾကည္ တတ္သည့္ သူမသည္ တခါတခါ ကုိရင္ေလးမ်ား ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္း အ၀တ္စုတ္ကုိလုံးကာ ေဘာလုံးကန္ၾက သည္ကုိလည္း ေတြ႔ျမင္ရသလုိ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိရင္ႀကီးမ်ား စာအုပ္ေဘးခ် က်ားထုိးၾက သည္ကုိလည္း ေတြ႔ျမင္ရသည္။
သူမသည္ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိလည္း မေလွ်ာက္၊ သူကုိယ္တုိင္လည္း မျမင္သကဲ့သုိ႔ ေရွာင္ဖယ္သြားတတ္သည္။ ေက်ာင္းရွိ ကပၸိယမ်ား ကုိရင္ေလးတုိ႔ ေဆာ့သည္ကုိျမင္၍ ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္လုိက္၍ ဆရာေတာ္က ရိုက္လွ်င္လည္း ဦးဇင္းရယ္ မရိုက္ပါနဲ႔ ကုိရင္ေလးေတြက ကေလးအရြယ္ေတြပဲ ေဆာ့ခ်င္ၾကမွာေပါ့ ဒဏ္ေလးေလာက္ပဲ ေပးၿပီး ေက်နပ္လုိက္ပါ ဆုံးမလုိက္ပါ ဦးဇင္းရယ္ဟု ေျဖသိမ့္တတ္သည္။
သူမ၏ ကုိရင္ေလးတုိ႔ေပၚထားရွိသည့္ သေဘာထားကုိ ကပၸိယႀကီးအား ေျပာျပသည္ကုိ ဤသုိ႔ ၾကားမိသည္….
ကပၸိယႀကီးရယ္ ကုိရင္ေလးေတြ ေဆာ့တာ မဟုတ္တာေလးေတြကုိ ဆရာေတာ္ကုိ မေလွ်ာက္ပါနဲ႔။ သူတုိ႔ေလးေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိဘနဲ႔ခြဲ ရပ္ရြာနဲ႔ခြဲၿပီး ပိဋကတ္ စာေပေတြက်က္ သာသနာေတာ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာကုိ ေက်နပ္လုိက္ စမ္းပါတဲ့။ ရွင္လည္း မ၀တ္ႏုိင္၊ ကၽြန္မလည္း ၀တ္ခြင့္မရတဲ့ သကၤန္းကို ရုံလုိ႔ တစ္ခါတစ္ခါ ဆြမ္းခံသြားခါနီ သူတုိ႔ေလးေတြ တန္းစီရပ္လုိ႔ သပိတ္ေလးေတြ ပိုက္ကာ သူတုိ႔ဆရာသမားေရွ႕မွာ ၾသ၀ါဒကုိ ခံယူ မ်က္လုံးလုံးေတြ မွိတ္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနတာေလးကုိ ျမင္လုိက္ရရင္ ကၽြန္မျဖင့္ေလ (၇)ႏွစ္သားနဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္သြားတဲ့ ရွင္ပ႑ိတတုိ႔ ရွင္သံကိစၥတုိ႔မ်ားလားလုိ႔ စိတ္ထဲမွာၾကည္ႏူးမိတယ္။ ပီတိေတြျဖစ္ သဒၶါတရားေတြ ပြားမ်ားမိပါတယ္တဲ့။
ေဆာ့တတ္တဲ့အရြယ္မွာ ကေလးစိတ္က ရွိေနေတာ့ ပုထုဇဥ္ ကုိရင္ေလးေတြပဲ ကပၸိယႀကီးရယ္ အျပစ္ေတာ့ ဘယ္ကင္းပါ့မလဲ။ သကၤန္း၀တ္ထားလုိ႔သာ ကုိရင္ေခၚရတာကုိး။ သူ႔အရြယ္ သူ႔သဘာ၀ အတြင္းစိတ္ကေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ေနရွာမွာေပါ့။ ဒီလိုအရြယ္ေလးနဲ႔ ငါတုိ႔မလုပ္ႏုိင္တာေတြ သူတုိ႔က လုပ္ေနတာ ပါလားလုိ႔ သိလုိက္ရင္ သူတုိ႔အေပၚ နားလည္လုိ႔ ရတာေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္။
စာက်က္လုိက္ ေဆာ့လုိက္နဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လေတြကုန္ ႏွစ္ေတြကုန္ ကုိရင္ေလးကေန ကုိရင္ႀကီး၊ ကုိရင္ႀကီးကေန ဦးဇင္းေလး၊ ဥိးဇင္းေလးကေန ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ျဖစ္သြားရတာပဲေလ။ ကုိရင္ေလးေတြကုိ သားသမီးလုိ သေဘာထားၿပီးး ခ်စ္လိုက္စမ္းပါ ကပၸိယႀကီးရယ္တဲ့။
ေနာက္ရွိေသးတယ္ ကပၸိယႀကီးေရ…. သားအလတ္ေတြ ရွိေသးတယ္တဲ့။ သားအငယ္ေတြက ေဆာ့ရုံပဲရွိတာ။ စိတ္မပူရဘူး ကပၸိယႀကီးေရ….. သားအလတ္ေတြက သိတဲ့အတုိင္း အသက္က (၁၅) (၁၆) (၁၇) (၂၀)ႏွစ္ေတြေလ။ ေလာကီေျပာ ေျပာရရင္ လူပ်ဳိေပါက္စ ၿမီးေကာင္ေပါက္ အရြယ္ေတြေပါ့။ ဒီအရြယ္ေတြက ကြမ္း၀ါးခ်င္လာတယ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ ခ်င္လာတယ္။ ေကာင္မေလးေတြေပၚ စိတ္၀င္စားလာတဲ့ အရြယ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မက သိတယ္….ဒီကုိရင္ႀကီးေတြ ဦးဇင္းငယ္ေလးေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းဘယ္ေရာက္ ေနတယ္ဆုိတာ ကပၸိယႀကီးက မသိဘူး။ အခု အျပင္ကုိ ညေနတုိင္း ေက်ာင္းအနားက ထမင္းေက်ာ္ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ ၀ယ္စားနဲ႔ ေတာ္ၾကာ အျပင္က ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရႈပ္တာေတြျဖစ္မွာ စုိးရတယ္။ အဲဒါ ေက်ာင္းနားက ဆုိင္ေတြကုိ ခပ္ေ၀းေ၀း ဆုိင္ဖြင့္ဖုိ႔ ေငြေပးၿပီး ရွင္းထားရတယ္.. ကပၸိယႀကီးေရတဲ့။ ဆြမ္းစားေက်ာင္း မွာရွိတဲ့ အစားအေသာက္ ယူစားတာ ကပၸိယႀကီး မျမင္သလုိ ေနေပးပါ။ အျပင္ဆုိင္ ထြက္ထုိင္ၿပီး စားတာထက္စာရင္ ကၽြန္မေက်ာင္းက ကုိရင္ေတြ ကၽြန္မသားေတြက အမ်ားၾကည္ညိဳဖုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။
စိတ္ကစားတဲ့ အရြယ္ေလးေတြကုိ က်မတုိ႔က ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ေပးလုိက္ရင္ သူတုိ႔စာေပေတြ သူတုိ႔ ဆရာသမား အဆုံးအမေတြနဲ႔ ေျဖးေျဖးျခင္း အရြယ္ေလး ရလာၿပီး ကုိရင္ႀကီးေတြ ဦးဇင္းေလးေတြ တည္ၿငိမ္သြားမွာေပါ့။
တေန႔က ကုိရင္ႀကီး တပါး အုတ္တံတုိင္းခုန္ၿပီး ေဘာလုံးပြဲ သြားၾကည့္တာ ဆရာေတာ္က ျမင္တယ္ဆုိလုိ႔ အဲဒီကုိရင္ႀကီးကုိ ဆရာေတာ္က ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ ကပၸိယႀကီးရယ္။ အဲဒါ အခု ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္ၿပီး အိမ္က တီဗြီ ႏွစ္လုံး ယူလာၿပီး အျပင္မထြက္ၾကနဲ႔ ေက်ာင္းတြင္းမွာပဲ ၾကည့္ပါ ကုိရင္တုိ႔ေရဆုိၿပီး သူတုိ႔ အေဆာင္ေပၚ ပုိ႔ထားခဲ့တယ္။ အင္းေလ သူတုိ႔ေတြလဲ ဒီအရြယ္က အေပ်ာ္အပါး မက္ၾကတဲ့ အရြယ္ေတြပဲ။ အျပင္က လူငယ္ေတြလုိ ကာရာအုိေကဆုိင္သြား ႏုိက္ကလပ္သြား မိဘကုိ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတာ ထက္စာရင္ေတာ့ သကၤန္း၀တ္ၿပီး စာေတြက်က္ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သာသနာမွာ ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာၾက မွာပဲလုိ႔ ေတြးၿပီး ကၽြန္မကျဖင့္ ၾကည္ညိဳေနမိတာပဲ။
ကၽြန္မ ေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုထားတဲ့ ဒီကုိရင္ငယ္ ကုိရင္ႀကီးေတြ ေနာက္ အႏွစ္ (၂၀)ေလာက္ အခ်ိန္က်ရင္ အခုဆရာေတာ္ႀကီးလုိမ်ဳိး အပါး (၂၀၀)ထဲက အပါး (၂၀)ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြက္လာမွာပဲတဲ့။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မ သာသနာအတြက္ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းရတာ သာသနာျပဳရတာ အက်ိဳးႀကီးၿပီေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္တဲ့။
ေနာင္တခ်ိန္က်ရင္ ရွင္တုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ လွဴဒါန္းႏုိင္လုိ႔ ေက်ာင္းႀကီးေတြ တည္ေဆာက္ထားေပမဲ့ သကၤန္းစည္းၿပီး အေမနဲ႔ခြဲ အေဖနဲ႔ခြဲ ရပ္ရြာကုိခြဲၿပီး စာလာသင္မဲ့ အမ်ဳိးေကာင္း သားေလးေတြ မရွိေတာ့ရင္ ကၽြန္မတုိ႔ ဘယ္လုိ သာသနာျပဳလုိ႔ ရေတာ့မလဲ။ အခုကၽြန္မတုိ႔ ကုိးကြယ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ဳိးေတြ ဘယ္ေပၚထြက္ ေတာ့မလဲ။
တကယ္ေတာ့ ကပၸိယႀကီးရယ္ ကမၻာ့သာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး ေတြဆုိတာ ဒီလုိပဲ ကေလးဘ၀ကေန ဒကာ၊ဒကာမေတြက ေထာက္ပံ့ ဆရာသမားေတြက ပ်ဳိးေထာင္လာခဲ့လုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့ ရတာေပါ့။ အပင္ပ်ဳိးရင္း တခါတခါ ေရးမ်ားမ်ား ေလာင္းမိလုိ႔ အျမစ္ပုတ္ အပင္ေသ သြားတာရွိသလုိ အခ်ိန္မွီ ေရမေလာင္းမိလုိ႔ အျမစ္ေခ်ာက္ ေသသြားတာလဲ ရွိသေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္။
အဲဒီေတာ့ သူ႔အရြယ္နဲ႔ သူ႔စရိုက္ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ စၿမဲမုိ႔ အျမင္မေတာ္တဲ့ အရာေလးေတြကုိ အျပစ္မျမင္၊ ခြင့္လြတ္နားလည္ေပး၊ လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ သားသမီးလုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၿပီး သာသနာ ေတာ္အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး ေတြျဖစ္ဖုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကုိရင္ငယ္ ရဟန္းငယ္ ေလးေတြကုိ ၾကည္ညိဳ လုိက္စမ္းပါ ကပၸိယႀကီးရယ္……………………တဲ့။
စာသင္သား သံဃာေတာ္ေပါင္း (၂၀၀)ေက်ာ္ရဲ႕ မိခင္ႀကီး၊ သာသနာ့ မိခင္ႀကီး၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ သေဘာထားကုိ ၾကားသိလုိက္ရတဲ့ ကပၸိယႀကီးသည္ မ်က္ရည္စ ေတြ၀ဲက် အံ့ၾသျခင္း မ်ားစြာျဖင့္ တန္လ်ားခုံးေပၚတြင္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီး ထြက္သြားေသာ ေျခလွမ္းတုိ႔ကုိ ေငးၾကည့္ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ ေလေတာ့သည္။ ထုိေန႔မွစ၍ ေက်ာင္းရွိ ကပၸိယႀကီးသည္ ကုိရင္ေလးမ်ားက အဘေရ ကုိရင္တုိ႔ကုိ ဘာလုပ္ေပး ပါဟုဆုိလွ်င္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးျဖင့္ လုပ္ေပးရွာသည္။ ကုိရင္ေလး ေတြကလည္း အဘကုိခ်စ္ၾက၊ အဘကလည္း ကုိရင္ေလးေတြကုိ ခ်စ္ၾကႏွင့္ ေပ်ာ္စရာ ႀကီးျဖစ္၍ ေနေလေတာ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ ဗုဒၶဘာသာ ခံယူထားသည့္ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးတုိ႔တြင္ သဒၶါတရား အားေကာင္း၍ သာသနာကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိးေကာင္း သမီးတုိ႔သည္ ကုိရင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ တုိ႔အေပၚ၌ မိမိေသြးသား မ်ားကဲ့သုိ႔ ၾကည္ျဖဴ ေစာင့္ေရွာက္ နားလည္ ေပးၾကကုန္၏။ တကယ္ပင္ သာသနာေတာ္ကုိ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း ၾကကုန္၏။ သဒၶါတရား အားနည္း၍ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိး ေကာင္းသမီးတုိ႔သည္ကား ပိဋကတ္က်မ္းစာ တစ္ပုိင္းေၾကာင့္ က်က္မွတ္ကာ သာသနာစိတ္ ႀကီးမာသေယာင္ေယာင္၊ ေခတ္ပညာတတ္ လူတတ္ေယာင္ေယာင္ ရဟန္းသာမေဏ တုိ႔အေပၚ အထင္ျမင္ေသးကာ ဟုိကုိရင္က ဘာေတြလုပ္ေန၏၊ ဟုိဘုန္းႀကီးက ဒါေတြလုပ္ ေန၏ဟု ေ၀ဖန္ေလကန္ မႈျပဳၾက၏၊ သာသနာေတာ္ကုိ ရက္ရက္ေရာေရာ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း ၾကသူမ်ား မဟုတ္ေပ။
မစုိးရိမ္ ဆရာေတာ္ မိန္႔သည့္ စကားျဖင့္ နိဂုံးကမၸတ္ အဆုံးသတ္ လုိက္ပါရေစ…..
မႏၲေလးၿမိဳ႕က ဒကာႀကီး တေယာက္သည္ ကုိရင္မ်ား ေဘာလုံးကန္ ေနသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္၍ မစုိးရိမ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးထံ သြားေရာက္၍ ဆရာေတာ္ဘုရား အရွင္ဘုရားေက်ာင္းက ကုိရင္ေတြ ေဘာလုံးကြင္းထဲမွာ ေဘာလုံးကန္ ေနပါသည္ ဘုရား၊ ျမင္ရ ေတြ႔ရတာ မေကာင္းလွပါဘူး ဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။
ထုိအခါ ဆရာေတာ္က ျပန္မိန္႔လုိက္သည္မွာ ….ေအးကြဲ႕ ဒကာေတာ္…. ကုိရင္ေလးေတြ ေဘာလုံးကန္ေနတာ သြား အျပစ္မျမင္ေလနဲ႔။ ေနာင္တခ်ိန္ ဒီကုိရင္ေလးေတြ ငါလုိ ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္တဲ့အခါ ေဘာလုံးကန္ပါဥိး ဘုရားလုိ႔ ဆုိၿပီး ေဘာလုံး လာခ်ေပးထား။ ဘယ္ေတာ့မွ မကန္ေတာ့ဘူးမွတ္။ ကေလးမို႔ ေဆာ့တာ ေဆာ့ပေစ..ပစ္ထားလုိက္ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသတည္း။
ကဲ ယေန႔ေခတ္ ညီငယ္ ညီမငယ္ အကုိႀကီး အမႀကီးတုိ႔……မည္သုိ႔မည္ပုံ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္း ေတြအေပၚ ရူ႕ျမင္ၾကမလဲ…ဆုိတာ ေခတ္ပညာတတ္ ပညာရွင္ ႀကီးမ်ားမို႔ သိရွိၾက လိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္မိပါေၾကာင္း ……………………
ဦးမနက္ျဖန္
Tuesday, January 18, 2011
ျပႆနာ
ျပႆနာဟူသည္ အက်ဳိးစကားလုံးျဖစ္သည္။ ျပႆနာေလာက္ကုိသာ အေပၚယံၾကည့္၍ ရႈတ္ခ် အပုတ္ခ်ျခင္းသည္ အသိဥာဏ္နည္းသူမ်ား၏ လုပ္ရပ္ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ တစ္ပါးသူ လြန္က်ဴးမိေသာ အျပစ္ကုိ အမ်ားတကာသိေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ စိတ္ပုတ္ စိတ္ယုတ္ရွိသူမ်ား၏ လကၡဏာေပတည္း။ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ ရွိသူမွန္သမွ်သည္ ျပႆနာကုိ လုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္ ဟူသည္ ပုထုဖဥ္လူသားေတြမွာ မရွိနိဳင္ပါဘူး။ ေလာဘကုိမထိန္းနိဳင္ျခင္း ေဒါသကုိ မထိန္းခ်ဳပ္နိဳင္ျခင္း ေမာဟကုိ မပယ္သတ္နိဳင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္ လြန္ၿပီးေခတ္ေတြမွာ ျပာႆနာေပါင္းစုံ အရႈပ္ေပါင္းစုံ
ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္သည္။
ေနာင္လာမည့္ေခတ္ေတြမွာလဲ ျဖစ္လာဦးမည္တည္း။ ပုထုဇဥ္လူသားမွန္သမွ်သည္ အျပစ္ကုိ လုပ္ေနဦးမည္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပႆနာ၏ အေၾကာင္းတရားသည္ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ တုိ႔ေပတည္းဟု သတိႏွင့္ သိရွိထားရေပမည္။ ျပႆနာဟူသည္ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟတုိ႔ျဖင့္ လြန္က်ဴးလာေသာ အျပစ္ေပတည္း။ ထုိကုိ ျပႆနာဟု ေခၚေ၀ၚၾကသည္။
တစုံတေယာက္ ျပႆနာလြန္က်ဴးမိခဲ့လွ်င္ လြန္က်ဴးသူ တစုံတေယာက္သည္ မိမိလြန္က်ဴးမိေသာ အျပစ္ကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းသင့္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ထုိသူ၏ လြန္က်ဴးမႈကုိ ကူညီေျဖရွင္းေပးသင့္သည္။ ေအာ္ ေလာဘကုိ မထိန္းနိဳင္လုိ႔ ေဒါသကုိ မတားနိဳင္လုိ႔ ေမာဟတရား အားႀကီးလုိ႔ ဒီလုိအျပစ္ေတြျဖစ္တာပါလားလုိ႔ ကုိယ္တုိင္းလည္း သခၤန္းစာ ယူသင့္သည္။
အျပစ္သည္ လူျမင္သာသည္။ အျပစ္၏ အေၾကာင္းတရားသည္ အျမင္ရခက္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကတြင္ အျပစ္ေတြ႕လာတုိင္း အျပစ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားကုိ အေျချမစ္သိရေအာင္ ေလ့လာဖုိ႔ လုိလာသည္။ အျပစ္ကုိ ဖုံးကြယ္ကာ ေျဖရွင္းသင့္သည္။ ေလာ္စပီကာႏွင့္ ေအာ္ကာ အမ်ားသူငွာ အသိပညာရရွိေစဖုိ႔ ေ၀ငွရမည့္ ေၾကာ္ျငာ ပစၥည္းမဟုတ္ေပ။
ယခုေခတ္မွာေတာ့ ဘေလာ့ေပၚ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚ ျဖန္႔ေ၀ရမည့္ သတင္းလည္းမဟုတ္သလုိ အမ်ားသူငွာ သိသင့္သည္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းလည္း မဟုတ္ေပ။ မည္ကဲ့သုိအျပစ္ေပၚလာလွ်င္ မည္ကဲ့သုိ႔ ေျဖရွင္းသင့္သည္ဟုသာ ေျဖရွင္းနည္းကုိေတာ့ျဖင့္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းအျဖစ္ ေ၀ငွမည္ဆုိလွ်င္ ေ၀ငွနိဳင္ပါသည္။ သုိ႔ျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ မည္သူက မတရားလုပ္သျဖင့္ ထုိမည္သူသည္ လူယုတ္မာႀကီးဟု အမ်ားသူငွာသုိ႔ ျဖန္ေ၀လွ်င္ေတာ့ ထိုျဖန္႔ေ၀သူကုိယ္တုိင္ပင္ လူယုတ္မာႀကီးျဖစ္လာေပေတာ့သည္။
ယေန႔ေခတ္ အမ်ားစုသည္ မိမိထံသုိ႔ေရာက္လာေသာ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းမ်ားကုိဖတ္ကာ ေရးသားေဖာ္ျပသည့္ အေၾကာင္းအရာေလာက္ကုိသာ အဟုတ္ႀကီးထင္ကာ သံေယာင္လုိက္၍ မတရားဘူး မလုပ္သင့္ဘူး ဒီလိုႀကီးလုပ္တာ လူယုတ္မာပဲ စသည္ျဖင့္ ေ၀ဘန္ၾကသည္ အတင္းတုတ္ၾကသည္။ အပုတ္ခ်ၾကသည္။ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေရးသူ သုိ႔မဟုတ္ ေဖာ္ျပသူ၏ အတြင္းစိတ္သည္ ဤအေၾကာင္းအရာကုိ မည္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မည္သုိ႔မည္ပုံေရးသည္ကုိ ေလ့လာမဆန္းစစ္ၾကေပ။
အင္ေဖာ္မာ (စာေရးသူ)သည္ ျပႆနာတစုံတခုေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အက်ဳိးဆုိးကုိ တပါးသူတု႔ိ ဆင္ျခင္ေစဖုိ႔ အသိပညာရေစဖုိ႔ ေ၀ငွလုိလွ်င္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ျပႆနာ၏ ဆုိလိုရင္း အေၾကာင္းတရား ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆုိးက်ဳိးမ်ားကုိ ဓမၼဒိ႒ာန္က်က် ေရးသားသင့္သည္။ အသင္္းအဖြဲ႕ သုိ႔မဟုတ္ ကာယကံရွင္တုိ႔၏ အမည္မ်ားကုိ သုံးစြဲခြင့္မရွိေပ။ သုံးစြဲမည္ဆုိခဲ့လွ်င္ ခြင့္ေတာင္းရေပမည္။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ပဲ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရွိပဲ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းအျဖစ္ေရးခဲ့လွ်င္ အင္ေဖာ္မာသမားသည္ အသင္းအဖြဲ႕ သို႔မဟုတ္ ကာယကံရွင္တုိ႔အေပၚ မေက်နပ္ အမုန္းပြားေသာ စိတ္ျဖင့္ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ေခ်၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အင္ေဖာ္မာသမား သည္လည္း ေဒါသကုိမထိန္းနိဳင္၍ ကုိယ္တုိင္ပင္ သူတပါးကုိ အပုတ္ခ်ျခင္း ရႈတ္ခ်ျခင္း ဗ်ာပါဒ အျပစ္ အကုသိုလ္ လြန္က်ဴးေနေတာ့၏။
ဆုတ္ကပ္ေခတ္ျဖစ္ေသာ ယေန႔ကမၻာႀကီးတြင္ မၾကာ မၾကာ ျပႆနာမ်ား ေပၚလာၾကေပလိမ့္မည္။ ဓမၼဒိ႒ာန္က်က် မိမိတုိ႔ ရႈ႕ျမင္သုံးသပ္ကာ ဒါေၾကာင့္ ျပႆနာျဖစ္တာပဲ ဒီလုိမျဖစ္ေအာင္ ဒုိ႔ေတြ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကစုိ႔ဟဲ့ဟု သခၤန္းစာယူရမည္။ မိမိ၀န္းက်င္မွာ ျပာႆနာျဖစ္လာလွ်င္ ၀ုိင္း၀န္း၍ အသိပညာျဖင့္ သုိသုိသိပ္သိပ္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေျဖရွင္းသင့္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပာႆနာေျဖရွင္းနည္းမ်ားကုိ
ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာၾကား နည္းေပးသည့္အတုိင္း အမ်ားသူငွာ သိရွိေစဖုိ႔ ေ၀ငွလုိက္ပါသည္။
အဓိကရဏ -ျပႆနာ (၄)ခုရွိသည္။
(၁) ၀ိ၀ါဒါဓိကရဏ- ျငင္းခုံျခင္းျပႆနာ
(၂) အႏု၀ါဒါဓိကရဏ- စြပ္စြဲခံရျခင္းျပႆနာ
(၃) အာပတၱာဓိကရဏ- အျပစ္လြန္က်ဴးျခင္းျပႆနာ
(၄) ကိစၥာဓိကရဏ- လူမႈေရးေဖာက္ဖ်က္ျခင္းျပႆနာ
သမထ (ျပႆနာေျဖရွင္းနည္း) (၇)-ခု
(၁) သမၼဳခါ၀ိနယ- စြပ္စြဲသူ အစြပ္စြဲခံရသူဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ တရားနည္းလမ္းက်က်ဟူေသာ ဓမၼ၊ ေရးစြဲထားသည့္ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းဟူေသာ ၀ိနယ၊ သမာသမတ္က်သည္ အဖြဲ႔အစည္း တရားရုံးတုိ႔၏ မ်က္ေမွာက္တြင္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၂) ေယဘုယ်သိကာ၀ိနယ- သမာသမတ္က်ေသာ အမ်ားသူငွာ (တရားရုံး သုိ႔မဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္း) အဆုံးအျဖတ္ျဖင့္ ေစ့စပ္ညွိဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၃) သတိ၀ိနယ- သတိေပးတားျမစ္ အာမခံျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၄) အမူဠ၀ိနယ- ပယ္လွပ္ျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း။ (စိတ္ေဖာက္ျပန္သူမ်ားအတြက္)
(၅) ပဋိညာတကရဏ၀ိနယ- အျပစ္လြန္က်ဴးေၾကာင္း ၀န္ခံေစျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၆) တႆပါပိယသိကာ၀ိနယ- လြန္က်ဴးပါလ်က္ မလြန္က်ဴးဟု အတင္းျငင္းခ်တ္ထုတ္သူအား သက္ေသအေထာက္အထားအရလြန္က်ဴးေနသူသုိ႔မဟုတ္ သံသယျဖစ္ဘြယ္ရွိသူ ဟုသာ အသိမွတ္ျပဳ၍ ေစ့စပ္ညိွဳႏိႈင္း ေျဖရွင္းျခင္း
(၇) တိဏ၀တၳာရက ၀ိနယ- မစင္အညစ္ေၾကးတုိ႔သည္ အနံ႔ဆုိး၀ါးလွသျဖင့္ အနံ႔ဆုိးတုိ႔ျဖင့္ အမ်ားသူငွာ မႏွိပ္စက္ေစရန္ ျမတ္သစ္ရြတ္တုိ႔ျဖင့္ ဖုံးဖိထားသကဲ့သုိ႔ (ယခုေခတ္- က်င္းတူး တြင္းတူ ဖုံးအုပ္ထားသကဲ့သုိ႔) ျပႆနာသည္ မၿငိမ္းေအးပဲ ႀကီးထြား မလာေစရန္ႏွင့္ ညီညြတ္ေနမႈတုိ႔ ကြဲျပားပ်က္စည္းမႈမ်ား မျဖစ္ေပၚလာနိဳင္ေစရန္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္းျခင္းမျပဳပဲ တဦးႏွင့္တဦး တဖြဲ႔ႏွင့္တဖြဲ႔ အျပစ္ေမ့ေပ်ာက္ ခြင့္လႊတ္နားလည္မႈျဖင့္ ၿငိမ္ေအးေစျခင္း- တုိ႔ျဖစ္သည္။
ျပႆနာႏွင့္ေျဖရွင္းနည္း တြဲအသုံးျပဳပုံ
၀ိ၀ါဒါအဓိရုဏ္ကုိ- (၁) သမၼဳခါ၀ိနယ- စြပ္စြဲသူ အစြပ္စြဲခံရသူဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ တရားနည္းလမ္းက်က်ဟူေသာဓမၼ၊
ေရးစြဲထားသည့္ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းဟူေသာ ၀ိနယ၊ သမာသမတ္က်သည္ အဖြဲ႔အစည္း တရားရုံးတုိ႔၏ မ်က္ေမွာက္တြင္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိငေျဖရွင္းျခင္း၊
(၂) ေယဘုယ်သိကာ၀ိနယ- သမာသမတ္က်ေသာ အမ်ားသူငွာ (တရားရုံး သုိ႔မဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္း) အဆုံးအျဖတ္ျဖင့္ ေစ့စပ္ညွိဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း နည္းႏွစ္ခုျဖင့္ ေျဖရွင္းပါ။
အႏု၀ါဒါဓိကရုဏ္ကုိ- (၁) သမၼဳခါ၀ိနယ- စြပ္စြဲသူ အစြပ္စြဲခံရသူဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ တရားနည္းလမ္းက်က်ဟူေသာဓမၼ၊
ေရးစြဲထားသည့္ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းဟူေသာ ၀ိနယ၊ သမာသမတ္က်သည္ အဖြဲ႔အစည္း တရားရုံးတုိ႔၏မ်က္ေမွာက္တြင္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၃) သတိ၀ိနယ- သတိေပးတားျမစ္ အာမခံျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၄) အမူဠ၀ိနယ- ပယ္လွပ္ျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း
(၆) တႆပါပိယသိကာ၀ိနယ- လြန္က်ဴးပါလ်က္ မလြန္က်ဴးဟု အတင္းျငင္းခ်တ္ထုတ္သူအား သက္ေသအေထာက္အထားအရ
လြန္က်ဴးေနသူသုိ႔မဟုတ္ သံသယျဖစ္ဘြယ္ရွိသူ ဟုသာ အသိမွတ္ျပဳ၍ ေစ့စပ္ညိွဳႏိႈင္း ေျဖရွင္းျခင္းဟူေသာ နည္းေလးနည္းတုိ႔ျဖင့္ ေျဖရွင္းပါ။
အာပတၱာဓိကရဏ-ကုိ- (၁) သမၼဳခါ၀ိနယ- စြပ္စြဲသူ အစြပ္စြဲခံရသဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ တရားနည္းလမ္းက်က်ဟူေသာဓမၼ၊ ေရးစြဲထားသည့္ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းဟူေသာ ၀ိနယ၊ သမာသမတ္က်သည္ အဖြဲ႔အစည္း တ၇ားရုံးတုိ႔၏ မ်က္ေမွာက္တြင္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၅) ပဋိညာတကရဏ၀ိနယ- အျပစ္လြန္က်ဴးေၾကာင္း ၀န္ခံေစျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းျခင္း၊
(၇) တိဏ၀တၳာရက ၀ိနယ- မစင္အညစ္ေၾကးတုိ႔သည္ အနံ႔ဆုိး၀ါးလွသျဖင့္ အနံ႔ဆုိးတုိ႔ျဖင့္ အမ်ားသူငွာ မႏွိပ္စက္ေစရန္ ျမတ္သစ္ရြတ္တုိ႔ျဖင့္ ဖုံးဖိထားသကဲ့သုိ႔ (ယခုေခတ္- က်င္းတူး တြင္းတူ ဖုံးအုပ္ထားသကဲ့သုိ႔) ျပႆနာသည္ မၿငိမ္းေအးပဲ ႀကီးထြား မလာေစရန္ႏွင့္ ညီညြတ္ေနမႈတုိ႔ ကြဲျပားပ်က္စည္းမႈမ်ား မျဖစ္ေပၚလာနိဳင္ေစရန္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္းျခင္းမျပဳပဲ တဦးႏွင့္တဦး
တဖြဲ႔ႏွင့္တဖြဲ႔ အျပစ္ေမ့ေပ်ာက္ ခြင့္လြတ္နာလည္မႈျဖင့္ ၿငိမ္ေအးေစျခင္း။ နည္းသုံးနည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းပါ။
ကိစၥာဓိကရဏ-ကုိ- (၁) သမၼဳခါ၀ိနယ- စြပ္စြဲသူ အစြပ္စြဲခံရသဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ တရားနည္းလမ္းက်က်ဟူေသာဓမၼ၊ ေရးစြဲထားသည့္ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းဟူေသာ ၀ိနယ၊ သမာသမတ္က်သည္ အဖြဲ႔အစည္း တ၇ားရုံးတုိ႔၏ မ်က္ေမွာက္တြင္ ေစ့စပ္ညိွဳႏႈိင္း ေျဖရွင္းျခင္း၊ ျဖင့္သာေျဖရွင္းပါ။
ျမတ္ဗုဒၶ ခ်ေပးထားသည့္ ျပႆနာေျဖရွင္းနည္းတြင္ အမ်ားသူငွာ အသိရေစဖုိ႔ ေရွာင္ၾကည္နိဳင္ေစဖုိ႔ ပုဂၢလဓိ႒ာန္ျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ရမည္ဟု မပါေခ်။ စာဖတ္သူတုိ႔ နားလည္မည္ထင္ပါသည္။ မႈခင္းဂ်ာနယ္မ်ားကုိ ဖတ္ဖူးလွ်င္ သိပါမည္....ကာယကံရွင္တုိ႔၏ အမည္မ်ား ဓာတ္ပုံမ်ား သုံးစြဲမည္ဆုိလွ်င္ ခြင့္ေတာင္းရပါသည္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ယူရပါသည္။ သုိမဟုတ္ဘဲ နာမည္ဓာတ္ပုံမွာကာယကံရွင္ ခြင့္ျပဳသည္မဟုတ္ပဲ သုံးစြဲလွ်င္ လူအခြင့္အေရး ဥပေဒအရေသာ္လည္းေကာင္း လူ႔က်င့္၀တ္အေနရေသာ္လည္းေကာင္း သုံးစြဲသူ ေဖာ္ျပသူအား တရားစြဲလုိ႔ရပါသည္။
ပုဂၢလဓိ႒ာန္ျဖင့္ ေရးသားလာေသာ သတင္းႏွင့္ အေၾကာင္းအရာတုိ႔သည္ အမွန္စင္စစ္ သတင္းမဟုတ္ေပ။ ဗဟုသုတ ျဖစ္ဖြယ္ႏွင့္ အမ်ားသူငွာ ဖတ္သင့္သည့္ အရာမဟုတ္ေခ်။
တကယ္စင္စစ္ စိတ္ဓာတ္ အင္အားနည္း၍ အပုတ္ခ် ရႈတ္ခ်ျခင္းသာ ျဖစ္ေခ်သည္။ ပုဂၢိဳလ္ကုိ အမုန္းပြား အာဃာတထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေခ်သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆုံးအမကုိ လုိက္နာၾကသည္ဟု ဆုိၾကသည့္ ညီ အကုိ၊ အမ ညီမငယ္မ်ားတုိ႔ ...တကယ္ပင္ ငါတုိ႔သည္ ဗုဒၶ၏ အဆုံးမကုိ လုိက္နာသူမ်ား ျဖစ္သည္ေလာ မျဖစ္သည္ေလာ၊ စာေပေတြဖတ္ ဆရာေတာ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဟာသမွ်ကုိ နာယူ ဖတ္နာရုံမွ် သက္သက္မွ်ျဖင့္ ငါတုိ႔ ေတာ့ ဆရာႀကီးျဖစ္ၿပီဟု ကုိယ့္ကုိယ္အထင္ႀကီးကာ သူတပါးျပႆနာကုိ ေလလုိင္းမွာ ဖြ၊ ငါသာ ဆရာႀကီးျဖစ္သည္ဟု ၾကြား၀ါေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနသေလာ မျဖစ္ေနသေလာဟု ျပန္လည္ ဆန္းစစ္သင့္ေပသည္။ သဒၶါနည္း၍ ဆရာၾကီးေရာဂါေပါမ်ားေနသည့္ ေခတ္ႀကီးမွာ သတိထားစရာပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ဗုဒၶ၏တရားေတာ္မ်ားႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္လွ်င္ မိမိ.ဘာ..ဆုိတာကုိ နားလည္နိဳင္မည္ျဖစ္ပါ၏။
န ပေရသံ ၀ိေလာမာနိ၊ န ပေရသံ ကတာတံ၊
အတၱေနာ၀ အေ၀ေကၡယ်၊ ကတာနိ အကတာနိစ (ဓမၼပဒ)
တပါးသူ အျပစ္၊ တပါးသူ လုပ္သည္ မလုပ္သည္တုိ႔ကုိ မၾကည့္ေလႏွင့္၊
ကုိယ့္အျပစ္ ကုိယ္လုပ္သည္မလုပ္သည္ကုိသာ ၾကည့္ေလ။
ပရ၀ဇၨာ ႏုပႆိႆ၊ နိစၥံ ဥဇၥ်ာနသညိေနာ
အာသ၀ါ တႆ ၀ဎုႏၲိ၊ အာရာ ေသာ အာသ၀ကၡယာ။ (ဓမၼပဒ)
တပါးသူ အျပစ္ကုိ ဆီလုိအေပါက္ရွာ ၾကည္ေနသူမ်ားမွာ မည္သုိ႔ပင္ တရားေတြနာ စာအုပ္ေတြဖတ္ေနေစကာမူ အကုသုိလ္တုိးပြာ ကိေလသာထူ ကိေလသာ ေခ်ေညွာ္ေတြ ဆူသျဖင့္ နိဗၺာန္ႏွင့္ ေ၀းေလေတာ့သတည္း။
အရႈပ္ေတြ ဖယ္ထုတ္ တကယ္ပင္ တရားအလုပ္ လုပ္ၾကပါစုိ႔။
ျဗဟၼစုိရ္တရားမ်ားျဖင့္
Monday, December 20, 2010
ေအာ္ရီဂန္ျပည္နယ္ ေပါ့တလန္ၿမိဳ႕သုိ႔ အလည္တစ္ေခါက္
 |
| From Portland |
ေနာင္ႀကီး ၀ိစကၡဏေရ ...ေပါ့တလန္ဘက္ သြားလည္ပတ္ရေအာင္ေလဗ်ာ၊ ေအး ငါ့ညီေရ ...သိပ္ေကာင္းေပါ့ကြာ၊ ငါလည္း အဲဒီဘက္ေတြကုိ မေရာက္ဘူးေသးဖူးကြာ။ ေဖာ့၀ိန္းၿမိဳ႕ဓမၼရကၡိတေက်ာင္းဆရာေတာ္နဲ႔ မနက္ျဖန္တုိ႔ ဖုန္းဆက္ေျပာျဖစ္တဲ့ စကား ေလးပါ။ ေျပာသာေျပာလုိက္ၾကတယ္။ ခရီးစဥ္က မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ပါ။ ကံအေၾကာင္း ဖန္လာေတာ့လည္း ခရီးစဥ္က စုိက္စုိက္မတ္မတ္ပါပဲ။ ေပါ့တလန္ၿမိဳ႕ သီရိမဂၤလာ ေက်ာင္းဆရာေတာ္က သူ႔ေက်ာင္းကထိန္ ၾကြေရာက္ဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းေလေတာ့ ေရငတ္သူ ေရတြင္းထဲျပဳတ္က်သလုိပါပဲ ဟန္မလုပ္ ျငင္းခ်က္မထုတ္ဘဲ တုဏွီဘာေ၀န အဓိပါ ေသသိ- ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းသည္ လက္ခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ပါဠိေတာ္အလာရွိ မိန္႔မွာ ခ်က္ႏွင့္အညီ ေလယာဥ္လက္မွတ္ရဖုိ႔ စီစဥ္ေစသတည္းေပါ့။
ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဦးသိရိႏၵက သူကုိယ္တုိင္ေလယာဥ္လက္မွတ္စပြန္ဆာ လုပ္ကာေခၚပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေပါ့တလန္ ဒကာ+ဒကာမမ်ားက ဒါနသံ၀ိဘာရေတာ-ေပးကမ္းျခင္း ေ၀ဘန္ပုိင္းျခား ျခင္း၌ ႏွစ္ၿခိဳက္သူမ်ား၊ ေ၀ါသဂၢရေတာ- မစၦရိယစိတ္ ကပ္ၿငိျခင္းမရွိ စြန္႔လြတ္မႈ၌ ေပ်ာ္ေမြ႕သူမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စပြန္ဆာကုိ .....တုိ႔မွတာ၀န္ယူ၍ ယာနဒါနအရ ယူၾကသည္။
ေရာက္ခ်င္လွသည့္ ေပါ့တလန္သုိ႔ ေရာက္ခြင့္ႀကဳံသည့္ အခုိက္ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဘူးသည့္ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဒကာ+ဒကာမမိတ္ေဆြမ်ား ဖူးရျမင္ရ ႀကဳံရဆုံရသည္။ ကာလီဖုိးနီးယားျပည္နယ္၊ အဇူဇာေက်ာင္းတုိက္မွ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ ဉာဏ၀ရႏွင့္ ဆုံရသည္။ ဆရာေတာ္သည္ သက္ေတာ္ အားျဖင့္ ၆၀ေက်ာ္ျဖစ္ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ကမွ ကာလီဖုိးနီးယားတကၠသုိလ္မွ ေဒါက္တာဘြဲ႔ကုိ ေအာင္ျမင္ရရွိ ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ပညာလုိ အုိသည္မရွိဆုိသည့္အတုိင္း စာကုိမွစာ အာရုံစုိက္၍ လွမ္းလာခဲ့ရာ ေအာက္ေျခ ဟုိက္စကူးမွသည္ ေကာလိပ္၊ ေကာလိပ္မွသည္ တကၠသိုလ္လွမ္းကာ ပါရဂူဘြဲ႔ကုိ ဆြတ္ခူးခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္၏ ပညာသင္ယူမႈအေပၚ ျပင္းျပေသာ မြတ္သိပ္မႈ (ဆႏၵာဓိပတိ) ႀကီးမားေသာဇြဲ (၀ီရိယာဓိပတိ) အခ်ိန္တုိတြင္း လ်င္ျမန္ေသာ သင္ယူမႈ (၀ီမံသာဓိပတိ) ပညာေရးမွတစ္ပါးအျခားအာရုံ မရွိတည္ၾကည္လွ ခုိင္ၿမဲလွသည့္ စိတ္ဓာတ္( စိတၱာဓိပတိ)တုိ႔သည္ ဆရာေတာ္၏ ေျပာဆုိမႈ လႈပ္ရွားမႈ၊ ဆရာေတာ္၏ ဥပဓိရုပ္အသြင္တုိ႔မွ ေဖၚျပေနပါသည္။ ျမင္ေနရပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ပညာအရာမွာသာ အေရးဂရုစုိက္သည္ မဟုတ္ သူ၏ က်န္းမာေရးကုိလည္း အထူးဂရုစုိက္ေတာ္မူသည္။ တစ္ေန႔လွ်င္တစ္နာရီခန္႔ လမ္းေရွာက္ေတာ္မူလာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပင္ျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ၾကားသည္။ ေန႔စဥ္လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ ခႏၶာကုိယ္က်န္းမာေရးကုိ ျပဳျပင္သည္ဟုလည္း အမိန္႔ရွိသည္။ ဆရာေတာ္သည္ မနက္အာရုံဆြမ္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ ခဏတာ နားယူၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ေက်ာင္းမွ ထြက္သြားေတာ့သည္။ ျပန္လာလွ်င္ ေခြ်းစုိ႔ေသာ သကၤန္းမ်ားကုိ လဲလွယ္ကာ ေရခ်ဳိးေတာ္မူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေရေႏြးခါးခါး ေသာက္ေတာ္မူ ေလ့ရွိသည္။ ေရေႏြးကုိေတာ့ အလြန္ပင္ ႏွစ္သက္ေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ္သည္ မနက္ျဖန္၏ ဖခင္ႏွင့္ သက္တူ အရြယ္တူေလာက္ပင္ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ကလည္း မိန္႔ပါသည္ ေမာင္ပဇင္းတုိ႔ က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ကြဲ႕၊ ကြန္ျပဴတာနဲ႔အလုပ္မ်ားတဲ့ ေမာင္မင္းတုိ႔ နာနာလမ္းေလွ်ာက္၊ မပ်င္းရဘူး ကြဲ႕ဟုမိန္႔သည္။ စႀကၤ ံေလွ်ာက္လုိ႔ ရတဲ့ အက်ဳိး (၇)မ်ဳိးရွိတယ္ေလကြယ္။ မင္းတုိ႔လည္း သိသားပဲ။ လက္ေတြ႔ အသုံးမခ်ေတာ့ မရေသးဘူး မခံစားဘူးေသးဘူးမုိ႔လား။ လက္ေတြ႔ က်င့္သုံးေပါ့ဟု ထပ္တလဲလဲ ေျပာပါသည္။
ခရီးတေခါက္ထြက္လာျခင္းေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ထူးျခားေသာ အေလ့အက်င့္ မ်ား၊ အတုခုိးသင္ယူစရာမ်ား၊ ဆုံးမၾသ၀ါဒမ်ား၊ ေမတၱာေစတနာမ်ား ခံယူရရွိသည္မွာ လည္း တန္ဖုိးႀကီးေလစြ။ လူတဦး ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဆီ၏ သႏၲာန္၀ယ္ ထူးျခားေသာ အေလ့အက်င့္မ်ား ရွိသည္သာ။ ေကာင္းသည္ မေကာင္းသည္သာ ကြာျခားေလမည္။ ေပါ့တလန္ေရာက္ခုိက္ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာဉာဏ၀ရမွ ညစဥ္ညတုိင္း ေလးရက္တုိင္ တုိင္ ေပါ့တလန္ ဒကာ+ဒကာမမ်ားကုိ တရားေဟာ ဓမၼအသိပညာမ်ား ျဖန္႔ေ၀ေတာ္မူ သျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွလုံးသားအတြင္းရွိ အသိပညာမ်ားကုိလည္း နာၾကားခြင့္ရခဲ့သည္။ မၾကားဖူးေသးေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ၾကားရ၍ ၾကားဖူးၿပီးေသာ အသိပညာမ်ား ထပ္မံ သတိရေစခဲ့သည္။ စာေပမ်ားႏွင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္သူပီပီ အသိပညာေတြက မ်ားျပားလွ ေပသည္။
စာေရးသူလည္း ဆရာေတာ္ အရွင္သိရိႏၵျဖစ္ခ်င္လွေသာ ဓမၼစာေစာင္ကုိျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ လုပ္ေပးခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။ ေပါ့တလန္ေရာက္စဥ္ အနီးအနားရွိေသာ ၀ါရွင္တန္ ျပည္နယ္၊ စီယတ္တယ္ၿမိဳ႕ (Washington State, Seattle City)ရွိ တိပိဋကေက်ာင္းႏွင့္ မဟာစည္ေက်ာင္းကုိလည္း ေရာက္ရွိခဲ့၍ ဆရာေတာ္မ်ားကုိလည္း ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ႀကဳံခဲ့ သည္။ တိပိဋကေက်ာင္းဟူသည္ ဆရာေတာ္အရွင္ဂႏၶမာလာလကၤာရ၏ ေက်ာင္းေတာ္ ျဖစ္သည္။
 |
| From Portland |
ေပါ့တလန္ၿမိဳ႕သည္ အၿမဲတမ္း စိမ္းလန္းစုိေျပေနေသာ ေနရာေဒသျဖစ္သည္။ လွပ ေသာ၊ သာယာေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ သိရိမဂၤလာေက်ာင္းဆရာေတာ္မွ လွပေသာ ေရတံခြန္းကုိ လုိက္ပို႔ေပးသည္။ ရႈးခင္းမ်ားသည္ ေငးေမာလုိ႔ မဆုံး သူၿပိဳင္ငါၿပိဳင္လွပေန ေလသည္။ ရာသီဥတု ဆုိး၀ါးေသာ အခိုက္အတန္႔ႏွင့္ႀကဳံရ၍ ေပါ့တလန္ၿမိဳ႕၏ အလွ အပကုိ အျပည့္အ၀ မခံစားခဲ့ရေသာ္လည္း ခြင့္သာေသာ အလွအပမွ်ကုိသာ ျမင္လုိက္ရ သည္ႏွင့္ မျမင္ရေသးေသာ အလွအပမ်ားလည္း ဘယ္သူၿပိဳင္လုိ႔ လွပါေတာ့နိဳင္ဟု ခန္႔မွန္းလုိ႔ရနိဳင္ပါသည္။
 |
| From Portland |
ေပါ့တလန္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ႏွင့္ ေပါ့တလန္ ဒကာ+ဒကာမမ်ား၏ ေမတၱာ ေစတနာ သည္ကား အလည္ေရာက္ခုိက္ ခံစားခြင့္ႀကဳံေသာ အလွအပမ်ားတြင္ အေႏြးေထြးဆုံး ႏွင့္ သာယအလွအပဆုံးျဖစ္သည္ဟု မွတ္တမ္းတင္လုိက္ခ်င္ပါသည္။ ကံမကုန္လွ်င္ ျပန္ဆုံးရအုံးမည္ေပါ့ ေပါ့တလန္………
Sunday, December 19, 2010
"မိခင္တစ္ေယာက္၏ အဌမေျမာက္မုသား"
ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀အရြယ္တံုးက အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုပါ ။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုမွာ ေန႔စဥ္ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားဖို႔ေတာင္ မေသခ်ာတဲ့ေန႔ေတြရွိခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အေမကေတာ့ မၾကာခဏ သူ႕ပန္းကန္ထဲက ထမင္းေတြကိုယူယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ထဲ အၿမဲထည့္ထည့္ေပးတတ္တယ္ ။ ၿပီးရင္ အေမေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္ ။ "စား .. ငါ့သား အေမ သိပ္မဆာဘူး.." ။
အဲ့ဒါ ကၽြန္ေတာ္ သိတတ္စအရြယ္က အေမ့ရဲ႕ ပထမဆံုး မုသားစကားေလးပါ ။
ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ပိန္လွီေသးေကြးရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အာဟာရဓါတ္ျပည့္၀ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အိမ္ေဘးနားက ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ငါးသြားမွ်ားတယ္ ။ အဲ့ဒီေန႔က ငါးႏွစ္ေကာင္မိေတာ့ အေမ ငါးဟင္းခ်ိဳလုပ္တုိက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟင္းခ်ိဳကို အားရပါးရေသာက္ေနတံုး အေမက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကေနထုိင္ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးမႈအျပည့္နဲ႔ ။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ စားထားတဲ့ အၾကြင္းအက်န္ ငါးရိုးေလးေတြ ယူစားတယ္။ ဒါကို ျမင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းေတာ့ ငါးအသားေလးဖဲ့ၿပီး အေမ့ကို ေကၽြးတယ္။ အေမမစားဘူး ။ ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္ ။ "စား .. ငါ့သား ..အေမ ငါး သိပ္မႀကိဳက္ဘူး.."
အဲ့ဒါ အေမ့ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ မုသား ။
ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေနရမဲ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီ။ အေမက မီးျခစ္ဆံထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုတစ္ခုမွာ မီးျခစ္ဆံျဖည့္တဲ့ အလုပ္ေလးယူလုပ္တယ္ ။ ညဘက္အိမ္ယူၿပီး လုပ္ရတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလဲ ေစာင့္ေရွာက္ ၾကည့္ရႈႏုိင္ေသးလုိ႔ အေမသေဘာက်တယ္ ။ တည ကၽြန္ေတာ္ ႏုိးလာတဲ့အခ်ိန္ (ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္ ေနာက္က်ေနၿပီ) အေမ ဖေယာင္းတုိင္မီးေလးထြန္းၿပီး ဗူးေလးေတြထဲကို မီးျခစ္ဆံျဖည့္တဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတံုးပဲ။ "အေမ .. အရမ္းမိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ၊ အိပ္ပါေတာ့။ မနက္မွ ဆက္လုပ္လို႔ရတာပဲ" လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေတာ့ အေမကၿပံဳးၿပီး ျပန္ေျပာတယ္ ။ "သြားအိပ္ ငါ့သား .. အေမ အိပ္ခ်င္စိတ္မရွိေသးလို႔ ဆက္လုပ္ လုိက္ဦးမယ္" တဲ့ ။
အေမ့ရဲ႕ တတိယေျမာက္မုသားစကားေလးပါ ။
တခါတံုးက ကၽြန္ေတာ္ အတန္းတင္စာေမးပြဲေျဖတဲ့ေန႔႔မွာ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို လုိက္ပို႔ၿပီး အခန္းအျပင္ဘက္တေနရာက ထုိင္ေစာင့္တယ္။ ပူျပင္းလွတဲ့ေနေရာင္ဒဏ္ကို သိပ္အကာအကြယ္မေပးႏုိင္ရွာတဲ့ ေနရာ တစ္ခုမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထုိင္ေစာင့္တယ္ ။ စာေမးပြဲၿပီးၿပီးခ်င္း အေမ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္ အေျပးအလႊားသြားတယ္ ။ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖက္ထားၿပီး အသင့္ျပင္ဆင္လာတဲ့ အခ်ိဳရည္ ေအးေအးေလးတခြက္ တုိက္တယ္ ။ တကိုယ္လံုးေခၽြးေတြရႊဲေနရွာတဲ့ အေမ့ကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး ။ "အေမလဲ ေသာက္ဦးေလ" လို႔ ေျပာေတာ့ အေမ့ထံုးစံအတုိင္း "ငါ့သားပဲ ေသာက္ပါ။ အေမ ေရမဆာဘူး" တဲ့ ။
အဲ့ဒါ အေမရဲ႕စတုတၳေျမာက္ မုသားစကားတစ္ခြန္း ။
သိပ္မၾကာခင္ အေဖဆံုးတယ္ ။ အတန္းႀကီးလာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပညာေရးနဲ႔ အိမ္ကိစၥက အေမ့တာ၀န္လံုးလံုးျဖစ္ၿပီ။ အေမ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ၿပီး ေငြရွာရေတာ့ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္။ မိသားစု အေျခအေနဆုိးသထက္ဆုိးတာ ျမင္လာတဲ့ အိမ္နားက အေမ့မိတ္ေဆြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ရံဖန္ရံခါ လာေစာင့္ေရွာက္တယ္ ။ ပတ္၀န္းက်င္က အေမ့ကို သူနဲ႔ပဲ ေနာက္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုထူလုိက္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကတယ္ ။ အေမ ခပ္ျပတ္ျပတ္ျငင္းဆုိၿပီး အခုိင္အမာ စကားတစ္ခြန္းဆိုတယ္ .."ကၽြန္မဘ၀အတြက္ ကၽြန္မကေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ လုံေလာက္တယ္.." တဲ့ ။
အေမ့ရဲ႕ ပဥၥမေျမာက္မုသား။
ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ အလုပ္ကေလးတစ္ခုရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ကို အနားယူေစခ်င္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အေမ လက္မခံဘူး ။ မနက္မနက္ ေစ်းထဲသြားၿပီး ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြေရာင္းတံုးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ပို႔တဲ့ပုိက္ဆံေတြ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ျပန္ျပန္ပို႔ၿပီး "အေမ့ဆီ မပို႔နဲ႔ ငါ့သား ။ အေမ့မွာ လံုေလာက္တယ္ .. သားဘာသာစုထား" တ့ဲ ။
အေမ .. ဆဌမေျမာက္မုသားကို ေျပာတယ္ ။
ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မာစတာဒီဂရီကို အခ်ိန္ပိုင္းဆက္ေလ့လာေနတဲ့အခ်ိန္ အေတာ္အတန္ႀကီးတဲ့အေမရိကန္ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ရတယ္ ။ ေက်ာင္းၿပီးၿပီးခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္လစာတိုးေတာ့ အေမ့ကိုကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ အေမရိကားမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေစခ်င္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို သူ႕အတြက္နဲ႔ တာ၀န္အပိုေတြ မရွိေစခ်င္ဘူး ။ အေမကေျပာတယ္ .."အဲ့ဒီလို ဘ၀ႀကီးမွာ အေမ ေနတတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္ .." တဲ့ ။
အေမရဲ႕ သတၱမေျမာက္မုသားစကားေလးတစ္ခြန္းေပါ့ ။
ဇရာကေထာင္း၊ ပင္ပန္းမႈအေပါင္းခါးစည္းရင္ဆုိင္ခဲ့ရတဲ့ အေမ .. အရြယ္ေတာ္ေတာ္က်ခဲ့ၿပီ ။ ေလာကဓံက ထပ္ရက္စက္တယ္ ။ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေဆးရံုတက္ေနရခ်ိန္ အေမ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ (ဘာဆုိဘာမွ ထည့္တြက္မေနပဲ အားလံုးကို ပစ္ထားခဲ့ၿပီး) အေမ့အနားကို ျပန္လာခဲ့တယ္ ။ အေမ ေ၀ဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားရခ်ိန္ေတြမွာ အေမ့ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြ မထိန္းႏုိင္ခဲ့ဘူး ။ အေမမျမင္ေအာင္ ဂရုစုိက္ေနေပမဲ့လဲ တခါတေလ ေတြ႕ျမင္သြားတဲ့အေမက အားတင္းႀကိဳးစားၿပံဳးၿပီး ေျပာတယ္ .. "မငိုနဲ႔ ငါ့သား .. အေမ အရမ္း နာနာက်င္က်င္မခံစားရပါဘူး .."တဲ့ ။
အဲ့ဒီလို အဌမေျမာက္မုသားကို ေျပာၿပီး အေမ လူ႕ေလာကထဲက ထြက္ခြါသြားခဲ့တယ္ ။
အၾကြင္းမဲ့ေမတၱာေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ မာတာမိခင္ဟာ သားသမီးမ်ားအေပၚထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ (တာ၀န္ေက်ပြန္စြာနဲ႔) သူ႕ကုိယ္သူအနစ္နာခံတဲ့ မုသားစကားလံုးေလးေတြသံုးၿပီး ေလာကအလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို စိတ္ခ်လက္ခ် ခ်န္ထားႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ပါၿပီ ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေရာ အဲ့ဒီလို မိခင္ေတြရဲ႕ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀ေတြအတြက္ ထိုက္ထုိက္တန္တန္ ျပန္ေပးဆပ္ခဲ့ပါသလား ။ ခုခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အေမးစကားကို အေမၾကားရင္ န၀မေျမာက္မုသားစကားတစ္ခြန္းကို ဆုိေလဦးမလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းပမ္းတနည္း ေတြးေနမိတယ္ ။
အမွတ္တရ
Translated by Cinderella ( Ref : Eight Lies of a Mother/www.motivateus.com/April'2010)
မနက္ျဖန္ 20th December, 2010 မွာ က်ေရာက္မည့္ ၃၃ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔အတြက္ ေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါး၏ ေမတၱာတရားကို ရည္စူးေအာက္ေမ့၍ ။
(မွတ္ခ်က္) ေဖာ္၀ါ့ေမးေလး တစ္ခုမွ ရရွိေသာ သုတေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ အမည္မသိ ေဆာင္းပါးရွင္ စာေရးဆရာမေလးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
Tuesday, December 7, 2010
ေရွးေခတ္ျမန္မာ
ေရွးေခတ္က ျမန္မာနိဳင္ငံ၌ ရပ္ရြာနယ္ပယ္တုိင္း၀ယ္ သီလသိကၡာႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား ရွိခဲ့ၾက၏။ ထုိဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ကေလးမ်ားကုိ ပညာသင္ေပးေတာ္မူၾက၍ ယဥ္ေက်းလိမၼာေအာင္လည္း ဆုံးမေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းမွထြက္၍ လူရြယ္လူလတ္ပုိင္း ေရာက္ေနသူကုိပင္ အေသာက္အစားကစားမႈတုိ႔ေၾကာင့္ စာရိတၱပ်က္ေနသည္ဟု ၾကားလ်င္သူ၏မိဘႏွင့္အတူေခၚယူဆုံးမေတာ္မူနိဳင္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးေရွးမင္းမ်ား
လက္ထက္၌ ျမန္မာနိဳင္ငံ၀ယ္ စာေရးစာဖတ္တတ္သူေပါမ်ား၍ စာရိတၱပ်က္သူလည္းနည္းပါးခဲ့ေလသည္။
အဂၤလန္ႏွင့္ေ၀လနိဳင္ငံမ်ား၌ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား၏ မင္းႀကီးျဖစ္ေသာ မစၥတာ ပက္တာဆင္သည္ ျမန္မာနိဳင္ငံ၌
ရာဇ၀တ္နည္းပါးေအာင္ ေရးသားထားေသာစာတမ္း၀ယ္ ေအာက္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ထည့္သြင္း၍
ေရးသားထားေလသည္။
၁။ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ေကာင္းလွေသာ ရာဇ၀တ္ေဘးႀကီးမွ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔အား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိေသာ လက္နက္အင္အားသည္ ဗုဒၶဘာသာႀကီးပင္ျဖစ္သည္။
၂။ ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္သည္ အမွားအမွန္ကုိ ေသခ်ာစြာ ေဖာ္ျပထားေပသည္။
၃။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမွန္သမွ် ထုိတရားေတာ္ႀကီးကုိ ေသခ်ာစြာ သင္ယူခဲ့ၾကေလသည္။
၄။ ျမန္မာလုလင္ပ်ဳိကေလးမ်ားသည္ ထုိတရားေတာ္ႀကီးကုိ ငယ္ရြယ္စဥ္ကစ၍ သင္ယူခဲ့ၾကသည္။
၅။ ရပ္သူရြာသားမ်ားသည္ ႏႈိးေဆာ္ျခင္း ပညတ္ျခင္းမရွိပါဘဲလ်က္ တရားေတာ္ကုိ က်ဳိးႏြံရုိေသၾကသည္။
၆။ အခ်ဳိ႕ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ သြားလာေနထုိင္ၾကသျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ၾသဇာသည္ ေရွးကေလာက္ မစူးရွေတာ့ ေၾကာင္းကိုၾကားသိရသည္။
၇။ ထုိကဲ့သုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား လူအခ်ဳိ႕က အရုိအေသကင္းမဲ့ၾကသျဖင့္ ဗုဒၶတရားေတာ္သည္ မွန္ကန္ေသာတရား ဟုတ္ပါ၏ေလာဟု သံသယျဖစ္ၾကသည္ ရွိေသာ္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ အတြက္ အလြန္ဆုိး၀ါးေသာ ေဘးႀကီးဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။
၈။ ဤကမၻာ၌ ဘာသားတရားသည္ အားအေပါင္းတုိ႔တြင္ အႀကီးဆုံးေသာ အားျဖစ္ေပသည္။
၉။ ယခုအခ်ိန္အခါ၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင့္ ရာဇ၀တ္လြန္က်ဴျခင္း၏ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားကုိ ေဟာျပေတာ္မူလွ်င္ ရာဇ၀တ္မႈ ျဖစ္ပြားျခင္းသည္ တႏွစ္အတြင္း၌ ရပ္တန္႔ပါလိမ့္မည္။
၁၀။ ဘာသာတရား၏ တန္ခုိးသတၱိသည္ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးအေပၚ၌ အထူးႀကီးပါေပ၏။ ဤျမန္မာျပည္တြင္ကား သာ၍ႀကီးပါေပသည္။
ဤကား နိဳင္ငံျခားသားျဖစ္ေသာ ေထာင္မင္းႀကီးတေယာက္၏ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ေကာင္းေသာ မွန္လည္းမွန္ေသာ ထင္ျမင္ခ်က္တည္း။ ဤထင္ျမင္ခ်က္ႏွင့္အညီ ယခုအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ျပန္၍ စာရိတၱေကာင္းေအာင္ ရပ္ရြာနယ္ပယ္အေပၚ၌ ေမတၱာ ကရုဏာထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေက်ာင္းတေက်ာင္းကား ရပ္ရြာတုိင္းမွာ အမွန္ရွိထုိက္ပါသည္။
လုိက္နာရန္ သံေပါက္လကၤာ
အိပ္ရာ ၀င္ေသာ္ သတိရလုိ႔ ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃရယ္။
ကုိကြယ္ပါတယ္ စိတ္မွာ ညြတ္လုိ႔ ႏႈပါ တြတ္တြတ္ ရြတ္ရတယ္။
အိပ္ရာထျပန္ တဖန္ထပ္၍ မွန္မွန္မျပတ္ ရြတ္ပါ့ကြယ္
ေဘးအႏၲရယ္ ရန္စြယ္ကင္းလုိ႔ ေကာင္းျခင္း သုခ ရလိမ့္မယ္။
ဗုဒၶ ေၾကာင္းရာ ေကာင္းစြာ သိမွ ဗုဒၶကုိလည္း ၾကည္ညိဳမည္။
ၾကည္ညိဳသူက ေဟာညြန္ျပမွ စိတ္ကႏွစ္ၿခိဳက္ လုိက္ၾကသည္။
ဂုဏ္ေတာ္တန္တန္ မွန္မွန္ရလုိ႔ ခဏခဏ ရြတ္သင့္သည္။
အက်ဳိးႏွင့္ကံ ေ၀ဘန္တတ္မွ ကံေကာင္း ကံျမတ္ျပုလိမ့္မည္။
သရဏဂုံ တည္ရုံမွ်ျဖင့္ ဥပါသက ျဖစ္ပါၿပီ။
ကုိယ္က်င့္ သိကၡာ လုံၿခံဳၾကဘုိ႔ ငါးပါးသီလ ပဥၥသီ။
ဒုစရိုတ္ေတြ ေရွာင္ေသြခြဲလုိ႔ သုစရုိတ္လဲ စုံအညီ။
ဆြမ္းပန္း ေရေတာ္ မီးေတာ္ကပ္၍ ေန႔စဥ္မလပ္ ျပဳသင့္သည္။
သိရုံမွ်ႏွယ္ တယ္မေကာင္းဘူ႕၊ လူေကာင္းျဖစ္ဘုိ႔ လုိၾကတယ္။
လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ဆရာျမတ္သုိ႔ မၾကာကပ္လုိ႔ ေမးပါ့ကြယ္။
ေမးေသာ္ ေျဖရန္ ဆရာေကာင္းလဲ တရြာတေက်ာင္း ရွိသင့္တယ္။
တရားစစ္မွန္ က်င့္ႀကံၾကမွ ခ်မ္းသာသုခ ရနိဳင္မည္။
တရားတုေတြ က်င့္ေနၾကလုိ႔ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ရသည္။
ယခုတဖန္ အမွန္လမ္းသုိ႔ အျမန္လွမ္းဘုိ႔ ခ်ိန္ေတာ္ၿပီ။
သုိ႔မွ တုိင္းျပည္ ဘာသာေရးေၾကာင့္ သာယေအးေဆး ရွိလိမ့္မည္။
(မွတ္ခ်က္) အမရပူရၿမိဳ႕ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဗုဒၶဘာသာသာ သင္ခန္းစာ (အမွတ္-၂၆-က်မ္းစာ)မွ အားလုံးေသာ အမိေျမ ျမန္မာျပည္သားတုိ႔အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ႏွလုံးသားကုိ ထုတ္ေဖၚျပသလုိက္ရပါသည္။
Friday, November 19, 2010
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေန႔တိုင္းစားေနၾကတဲ့ အခ်ိဳမွဳန္႔ေခၚ အႏၱရာယ္မွဳန္႔အေၾကာင္း
ပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက ျပည္တြင္းက ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေတြ၊ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မတီနဲ႔ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆး၀ါးကြပ္ကဲေရးအဖြဲ႔ (FDA) တို႔ ပူးေပါင္းျပီး အေၾကာ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာ္မ်ိဳးစံု ေၾကာ္တဲ့ ေနရာမွာ ေရသန္႔ဘူးေတြ ဆီထဲ ထည့္ေၾကာ္မေၾကာ္ လိုက္စစ္ျပီး ေၾကာ္တာ စစ္ေဆးေတြ႔ရွိရင္ စည္ပင္သာယာဥပေဒနဲ႔ေရာ FDA ဥပေဒနဲ႔ပါ ႏွစ္မ်ိဳး အေရးယူသြားမယ္ လို႔ ဖတ္လိုက္ရလို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။
ေရသန္႔ဘူးေတြဟာ ဓာတုနည္းနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေပၚလီမာ ပလတ္စတစ္ ေတြျဖစ္လို႔ ဒါေတြကို အပူခ်ိန္ျမင့္မားတဲ့ ဆီပူပူထဲမွာ ထည့္ေၾကာ္မယ္ဆိုရင္ ပလတ္စတစ္ေတြထဲက Bisphenol-A (BPA) အပါအ၀င္ အဆိပ္ျဒပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထြက္လာျပီး အေၾကာ္ေတြထဲ စိမ့္၀င္သြားပါတယ္။ ဒါေတြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စားမယ္ဆိုရင္ လူသားေတြရဲ့ အာရံုေၾကာစနစ္ နဲ႔ မ်ိဳးပြားစြမ္းရည္ကို ဆိုးရြားစြာ ထိခိုက္ႏိုင္ျပီး ဆီးအိမ္ကင္ဆာ အပါအ၀င္ ကင္ဆာေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။
ဒီလို အႏၱရာယ္ ရွိတဲ့ ေရသန္႔ဘူးေတြ အေၾကာ္စံုေတြထဲကို ဘာလို႔ ထည့္ေၾကာ္ၾကရတာလဲ ဆိုေတာ့ အဲလိုေရသန္႔ဘူး ထည့္ေၾကာ္ထားတဲ့ အေၾကာ္ဟာ အထူးၾကြပ္မြေနျပီး အဲလို ၾကြပ္ရြစားေကာင္းမွဳကလဲ အရမ္းကို တာရွည္ခံတယ္လို႔ အေၾကာ္လုပ္ငန္းအကူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ရပ္ေတြကို အေၾကာ္ဖိုေတြနဲ႔ ႏွစ္ျပန္ေၾကာ္ လုပ္ငန္းအခ်ိဳ႕က လုပ္ကိုင္ေနတယ္လို႔ အတည္မျပဳႏိုင္ေသးတဲ့ သတင္းေတြအရ ၾကားသိေနရတာ ၾကာပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ၀ိသမေလာဘနဲ႔ စီးပြားရွာတဲ့ လုပ္ရပ္ကို လိုက္လံစစ္ေဆးျပီး အျပစ္ေပး တားဆီးႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္လွသလို ျပည္သူ႔က်န္းမာေရးကို ဦးစားေပး ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အစားအေသာက္နဲ႔ ေဆး၀ါးဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အခိုင္အမာ ရွိလာပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။
ေရသန္႔ဘူး ကိစၥအတြက္ ၀မ္းသာရေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနလို႔ တင္ျပခ်င္တဲ့ အခ်က္က အခ်ိဳမွဳန္႔ ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္ ကေတာ့ ယေန႔ကမၻာေပၚမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ကို ႏိုင္ငံတဲ့အ၀ွမ္း တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ စားသံုးေနတဲ့ ႏိုင္ငံဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံတည္း ရွိမလားပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်ိဳမွဳန္႔ထုတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို တင္သြင္းေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ အခ်ိဳမွဳန္႔ လံုး၀မစားၾကဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဒီလို ေဘးအႏၱရာယ္ ရွိတယ္လို႔ ႏိုင္ငံေတာ္က ေၾကျငာထားေပမယ့္ အခ်ိဳမွဳန္႔အရသာကို ျပည္သူေတြ စြဲေနလို႔ ဆက္သံုးေနၾကတာ မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါဘူး။ ျဖတ္သင့္ပါျပီ။
အဆိုးဆံုးကေတာ့ သူ႔အရသာနဲ႔သူ ဆိမ့္ေမႊးၾကြပ္ရြေနတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာ ႏွစ္ျပန္ေၾကာ္မ်ားထဲမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ေတြ အတံုးလိုက္အခဲလိုက္ ထည့္ေနတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ျပည္သူေတြဘက္က ေတာင္းဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔၊ အဲဒီေလာက္လဲ ထည့္စရာ မလိုဘဲနဲ႔ကို ကိုယ့္အေၾကာ္စံု အေရာင္းသြက္ေရး အတြက္ ျပည္သူေတြ အခ်ိဳမွဳန္႔အႏၱရာယ္ မ်ားမ်ားေတြ႔ပေစ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ (တခ်ိဳ႔ဆို အခ်ိဳမွဳန္႔နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ လက္ဖက္ရည္၊ ပူတင္း၊ ေရႊၾကည္ စတဲ့ စားစရာေတြမွာပါ ထည့္ေနၾကတာ အသိဥာဏ္ မဲ့ရာ ေရာက္ပါတယ္)
အခ်ိဳမွဳန္႔ ဆိုတာ ဘာလဲ။
ေရရွည္ မွန္မွန္ စားသြားရင္ ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္ မ်ားပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိဳမွဳန္႔ဆိုတာ Monosodium glutamate (MSG) လို႔ေခၚတဲ့ ျဒပ္ေပါင္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ Glutamic Acid လို႔ေခၚတဲ့ Amino Acid တစ္မ်ိဳး ပါ၀င္ျပီး စားစရာထဲ ထည့္လိုက္ရင္ Free Glumate ေတြ အျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲသြားကာ အစားအေသာက္ေတြရဲ့ အရသာကို ဓာတုနည္းနဲ႔ လွ်ာေပၚမွာ ဆပြားတိုးေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ ဟင္းခတ္ပစၥည္းတစ္ခု ဟုတ္ပါသလား
ပံုမွန္သံုးသင့္တဲ့ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္တစ္ခု လံုး၀မဟုတ္ပါ။ နည္းနည္းစားစား မ်ားမ်ားစားစား ေရရွည္ စားရင္ အႏၱရာယ္ကေတာ့ ရွိတာပါပဲလို႔ ပညာရွင္မ်ားက ေျပာၾကားပါတယ္။ Good Manufacturing Practice (GMP) လို႔ေခၚတဲ့ ကမၻာ့အဆင့္ ထုတ္လုပ္မွဳ စနစ္ေကာင္း (GMP စနစ္) ရဲ့ အစားအေသာက္ေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ လံုး၀ မပါပါဘူး။
အခ်ိဳမွဳန္႔ကို ေရရွည္ပံုမွန္ စားသံုးသြားရင္ ဘာဆိုးက်ိဳးေတြ ရွိလာႏိုင္မလဲ
(၁) ဆီးခ်ိဳ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးတဲ့ အင္ဆူလင္ေဟာ္မုန္း (Insulin) ရဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမွာ အေႏွာင့္အယွက္တစ္ရပ္ ျဖစ္ေစလို႔ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ေစဖို႔ ေကာင္းေကာင္း အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။
(၂) အစာ အလြန္အကြ်ံ စားခ်င္စိတ္ကို တိုးပြားျဖစ္ေပၚေစသလို အ၀လြန္ျခင္းကို တားဆီးေပးတဲ့ ေဟာ္မုန္းမ်ားကိုပါ ပိတ္ဆို႔လို႔ အ၀လြန္ျခင္းကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အ၀လြန္ျခင္း ေရာက္လာရင္ ေသြးတိုး၊ ဆီးခ်ိဳ၊ ႏွလံုးေသြးေၾကာပိတ္ စတဲ့ အေဖာ္အေပါင္းေတြပါ ပါလာပါလိမ့္မယ္။
(၃) ဦးေႏွာက္ဆဲလ္ေတြကို ျမန္ျမန္ ပ်က္စီးယိုယြင္း ေစပါတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ကို အရြယ္မတိုင္ခင္ ေပ်ာက္ဆံုးေစျပီး ေမ့တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြ ျဖစ္ေစဖို႔ အလားအလာ အရမ္း မ်ားေစပါတယ္။ အခ်ိဳမွဳန္႔ကို ေမြးကင္းစကတည္းကေန စျပီး စားတဲ့ ကေလးေတြမွာ ဥာဏ္ရည္ပိုင္း ယုတ္ေလ်ာ့မွဳ ရွိတာကို ေတြ႔ရွိရပါတယ္။
(၄) ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ သံုးစြဲမွဳကို လံုး၀ျဖတ္ေတာက္ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔ အမ်ိဳးသားအဆင့္ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ဥပေဒေတြ အလန္႔တၾကား ထုတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဂ်ာမန္က်န္းမာေရး ပညာရွင္ေတြ ဘာေတြ႔ရလို႔လဲ ဆိုတာ စာဖတ္သူတို႔ သိပါသလား။ အခ်ိဳမွဳန္႔ စားတဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြ ေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြဟာ အင္ဆူလင္ေဟာ္မုန္း စြမ္းရည္က်ဆင္း၍ မတိုးေတာ့ျခင္း (Insulin-resistant) ေမြးရာပါ ျဖစ္လာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကေလးေတြဟာ ၾကီးလာရင္ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ဖြ႔ံျဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြရဲ့ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ပြားႏွဳန္း ျမင့္မားေနတဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခု အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။
(၅) ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုယ္၀န္ေဆာင္ မိခင္ေတြ အခ်ိဳမွဳန္႔စားတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြရဲ့ medulla oblongata, thalamus, or hypothalamus ဆိုတဲ့ ဦးေႏွာက္ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ရွိတဲ့ အာရံုေၾကာဆဲလ္ေတြကို ပ်က္စီးေစပါတယ္။ ဒီေနရာေတြဟာ အစားအေသာက္ စားခ်င္စိတ္ကို အဓိက ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ဧရိယာေတြ ျဖစ္လို႔ ဒီလို ကေလးေတြဟာ ၾကီးလာရင္ အစားအေသာက္ အလြန္အကြ်ံစားတဲ့ အက်င့္ ရွိကာ အ၀လြန္ျပီး ေရာဂါေတြ ထူေစတတ္တာ ကမၻာတစ္၀န္း ေလ့လာေတြ႔ရွိ ထားပါတယ္။
(ဒါဟာ အခ်ိဳမွဳန္႔ကေပးတဲ့ အမ်ိဳးသား က်န္းမာေရး/လူမွဳေရး ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး (National Health/Social Burden) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အခ်ိဳမွဳန္႔ ၀ယ္ယူတင္သြင္းရတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳး အက်ိဳးရွိေစမယ့္ တျခားအရာေတြ ၀ယ္ယူဖို႔ ႏိုင္ငံျခားေငြ ေလ်ာ့ေစလို႔ တိုင္းျပည္အတြက္လဲ နစ္နာပါတယ္)
(၆) မ်ိဳးပြားစြမ္းရည္ က်ဆင္းျခင္း၊ သားသမီးရႏိုင္စြမ္း က်ဆင္းျခင္းေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ Chinese Restaurant Syndrome ေခၚ တရုတ္စားေတာ္ဆက္ေရာဂါစု ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေရာဂါစုဟာ အခ်ိဳမွဳန္႔ လြန္ကဲစြာ ပါတဲ့ အစားအေသာက္ စားျပီးျပီးခ်င္းမွာ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္း နဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးမွာ အနီစက္ေတြ ထြက္လာျခင္း၊ ေခါင္းအရမ္းထိုးကိုက္ျခင္း၊ ေခါင္းမူးျခင္း၊ မ်က္ႏွာမွာ တင္းၾကပ္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတတ္ျခင္း၊ ေမးလွဳပ္ ပါးစပ္ဖြင့္ရတာ ေလးျခင္း၊ ဗိုက္ေအာင့္ျခင္း၊ ခါးနာျခင္း စတာေတြ ခံစားရတတ္တဲ့ အခ်ိဳမွဳန္႔နဲ႔ ဓာတ္မတည့္တဲ့ ေရာဂါ ျဖစ္ပါတယ္။
(၇) ပန္ကရိယေခၚ မုန္႔ခ်ိဳအိတ္ေရာင္ေရာဂါ အပါအ၀င္ ကိုယ္တြင္းကလီစာ တစ္ခုခု ေရာင္ယမ္းတဲ့ ေရာဂါ ရွိေနသူေတြ၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ၊ စာသင္ၾကားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ အထူးေရွာင္ၾကဥ္ သင့္ပါတယ္။
(၈) လူအမ်ားစုက ဆားကအငန္ အခ်ိဳမွဳန္႔က အေပါ့ ဆိုျပီး တလြဲမွတ္ယူထားၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆားထည့္လြန္လို႔ ငန္သြားရင္ အခ်ိဳမွဳန္႔မ်ားမ်ား ထပ္ထည့္ ပါတယ္။ အမွန္က ဆားက Sodium chloride ၊ အခ်ိဳမွဳန္႔က Monosodium glutamate ျဖစ္လို႔ ႏွစ္ခုလံုး ဆိုဒီယမ္ (Sodium) ဆားဓာတ္ျဖစ္ကာ ႏွစ္ခု ျပိဳင္စားသံုးရင္ ေသြးတြင္းဆိုဒီယမ္ ျမင့္တက္မွဳ အရမ္းမ်ားလာေစကာ ေသြးတိုးေရာဂါကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသြးတိုးေရာဂါ ကာကြယ္လိုသူမ်ားနဲ႔ ရွိသူမ်ားဟာ အခ်ိဳမွဳန္႔ကို အထူးေရွာင္ၾကဥ္သင့္ပါတယ္။
အခ်ိဳမွဳန္႔ စြဲလမ္းေနျခင္းကို ဘယ္လို ေလွ်ာ့ခ် အျမစ္ျဖတ္ၾကမလဲ
(၁) ေလွ်ာ့ခ်သံုးျခင္းျဖင့္ စတင္ပါ။ အခ်ိဳမွဳန္႔ဟာ အသားေတြရဲ့ အရသာကိုသာ ျမွင့္တင္ေပးတာ ျဖစ္လို႔ အသီးအႏွံေတြမွာ လံုး၀မသံုးပါနဲ႔။
(၂) ေယဘုယ်လမ္းညႊန္ (General Guideline) အရ ေျပာရရင္ အစားအေသာက္ တစ္ကီလို (၂.၂ေပါင္) ကို အခ်ိဳမွဳန္႔ လက္ဖက္ရည္ဇြန္းနဲ႔ တစ္ဇြန္းထက္ ပိုမသံုးပါနဲ႔။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အႏၱရာယ္ နည္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
(၃) ရယ္ဒီမိတ္ အစားအေသာက္ေတြ အားလံုးနီးပါးမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ ပါျပီးသားဆိုတာ သတိထားပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိဳမွဳန္႔ ထပ္မထည့္ပါနဲ႔။
(၄) ရယ္ဒီမိတ္ စားစရာေတြ ၀ယ္ရင္ ေလဘယ္လ္ ေပၚမွာ ပါတဲ့ အခ်ိဳမွဳန္႔ပါ၀င္မွဳ ပမာဏကို ရွာေဖြပါ။ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ အစားအေသာက္တံဆိပ္ေတြ အားလံုးရဲ့ ပါ၀င္ဖက္ပစၥည္းစာရင္း (Ingredient List) ရဲ့ ေအာက္ဆံုးမွာ အခ်ိဳမွဳန္႔ တကယ္သံုးထားရင္ သံုးထားေၾကာင္း ပမာဏ အတိအက် ပါပါတယ္။
(၅) ရိုးရာ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြ (ဥပမာ ပုစြန္ေျခာက္၊ ငါးပိ စတာေတြ) ကို ျပန္လည္အစားထိုး သံုးသင့္ပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေရွးအစဥ္အဆက္ ဘိုးဘြားမ်ားဟာ ထြားက်ိဳင္းသန္မာ ေရာဂါကင္းခဲ့တာ အခ်ိဳမွဳန္႔ မစားခဲ့ၾကတာလည္း ပါပါတယ္။
(မွတ္ခ်တ္) ဤက်န္းမာေရး အသိပညာေပးေဆာင္းပါးကုိ MMdailynews မွကူးယူေဖၚျပလုိက္ပါသည္။ မူရင္းေနရာဌာနသုိ႔လည္း သြားေရာက္ ဖတ္ရႈနိဳင္ပါသည္။ အားလုံး က်န္းမာေရးႏွင့္ ျပည့္စုံၾကပါေစ။ ေဆာင္းပါးရွင္ ေဒါက္တာသီဟသစ္ကုိ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါသည္။ ျမန္မာ့ေန႔စဥ္သတင္းအဖြဲ႔သားအာလုံးကုိလည္း ေမတၱာပုိ႔လ်က္ပါ။
Thursday, November 18, 2010
ဒုိ႔ေမဘာသာ ဒို႔ေမစာ ဋီကာအဖြင့္
ပဋိသေႏၶ အသစ္။ ။ ဆရာ့အထံ၌ သားငယ္ကုိ အပ္ႏွံျခင္းသည္ ဘ၀သစ္၌ ပဋိသေႏၶအသစ္ ယူေစျခင္းႏွင့္တူ၏။ လူ႔ဘ၀၌ ပဋိသေႏၶေနသူသည္ မိမိျဖစ္ရာ အမ်ဳိး၏ ရုိးရာလုိက္၍ စာေသာက္ေနထုိင္ က်င့္ႀကံေလ့ရွိသကဲ့သုိ႔ ဆရာေကာင္းထံ၌ အပ္ႏွံမိယင္ ဆရာေကာင္း၏ အတုလုိက္၍ ဆရာ မေကာင္းထံအပ္ႏွံမိယင္လည္း ထုိဆရာ မေကာင္း၏ ထံုးစံကိုသာ လုိက္မိေတာ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်နစြာ သင္ျပမေပးတတ္ေသာ ဆရာအထံ၌ ေနမိျခင္းသည္ အမ်ဳိးညံ့မွာ ပဋိသေႏၶေနမိျခင္းႏွင့္ တူ၏။ က်နစြာ သင္ျပေပးတတ္ေသာ ဆရာအထံ၌ ေနမိျခင္းကား အမ်ဳိးေကာင္းမိဘထံမွာ ပဋိသေႏၶ ေနမိျခင္းႏွင့္ တူသည္။
အ႒ကထာ။ ။ ပဗၺဇၨာ ဟိ နာေမသ ပဋိသႏၶိဂၢဟဏသဒိသာ။ ယထာ မႏုႆာ ယတၳ ပဋိသႏၶႎ ဂဏွႏၲိ၊ ေတသံ ေယ၀ ကုလာနံ အာစာရံ သိကၡႏၲိ။ ဧ၀ံ ဘိကၡဴပိ (သာမေဏရာပိ) ေယသံ သႏၲိေက ပဗၺဇႏၲိ၊ ေတသံ ေယ၀ အာစာရံ ဂဏွႏၲိ။
(သဠာယတနသံယုတ္၊ အာသီ၀ိသ၀ဂၢ စတုတၳသုတ္)
တင္ျပစရာ အျဖာျဖာ။ ။ ဤေနရာ၀ယ္ ကမၻာပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ျပည္တြင္းမၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ေနမႈမ်ားကုိ အေရးႀကီးေသာ္လည္း "မိုးၿပဳိ အမ်ားႏွင့္" ျဖစ္ရမည့္ ကိစၥျဖစ္၍ မစိစစ္လုိပါ။ သာသနာေတာ္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ လက္ရွိအေျခမွန္ကုိသာ ေ၀ဘန္တင္ျပ လုိပါသည္။
(၁) မ်ားစြာေသာ ေက်းရြာနယ္ပယ္တုိ႔၌ သီးတင္းသုံးေနေတာ္မူၾကေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ၾသဇာအာဏာသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ လက္ထက္ကုိ မဆုိထားဘိ အဂၤလိပ္စုိးခုိက္ျဖစ္ေသာ အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ အခ်ိန္က ရရွိေနသေလာက္မွ် အရွိန္အ၀ါမရွိ၊ သိသိသာသာႀကီး ဆုတ္ယုတ္ေနေလၿပီ၊ ဤအခ်က္၌ ေရွးလက္ထက္က ၾသဇာရွိ၍ ယခု ဘာေၾကာင့္ မရွိရသလဲဟု ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားရေပမည္။
(၂) ေရွးအခါက ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ အေနအထုိင္အားျဖင္ ရပ္ရြာသူ ရပ္ရြာသားလူအမ်ားတုိ႔ ေလးစားေက်နပ္ ေလာက္ေအာင္ ဣေျႏၵသိကၡာကုိ ေဆာင္ေတာ္မူနိဳင္ၾကေပသည္။ ယခုေသာ္ကား အမ်ားအားျဖင့္ ထုိသုိ႔ေလးစား ေက်နပ္ေလာက္ပါ ေသးသေလာ။
(၃) ေရွးက ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ရပ္သူ ရြာသားကေလးမ်ားကုိ ယဥ္ေက်းလိမၼာေအာင္ ဆုံးမ၍ အတက္ပညာကုိလည္း (လုံးလုံးအခမဲ့ တကဲ့ေမတၱာ ေစတနာျဖင့္) သင္ေပးေတာ္မူၾက၏။ ယခုအခါ၌ကား ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေက်ာင္း၌ စာသင္ယူမည့္ ကေလးမ်ားပင္ ရွားပါး၍ ေနေတာ့သည္။
(၄) ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ စာသင္ယူမည့္ ကေလးသူငယ္မ်ား ရွားပါးျခင္း၏ အေၾကာင္းမွာလည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက သင္မေပးလုိၾက၍ မဟုတ္။ "ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ထြက္လာေသာ ကေလးမ်ားသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာက္က်ေနာက္က် ရွိၾက၏"ဟု ယူဆ၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ မိဘမ်ားကုိယ္တုိင္က မိမိသားကုိ မထားလုိၾကေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူေလသည္။ (၀မ္းနည္ဘြယ္ေကာင္းေလစြ)။
(၅) တစ္ဖန္ ၿမိဳ႕ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ၾသဇာအာဏာကုိ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါစုိ႔၊ အနည္းငယ္ေသာ ဆရာေတာ္မ်ားမွ တစ္ပါး အမ်ားအျပားအားျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတုိ႔မွာ ၾသဇာအာဏာမ်ားကုိ မဆုိထားဘိ လူႀကီးလူေကာင္းဆုိသူ မ်ား၏ ေလးစားရုိေသျခင္းမွ်ကုိ ခံရဖုိ႔ ခဲယဥ္းေလေတာ့သည္။ ထုိသုိ႔ျဖစ္ရာ၌ အေၾကားကား အသုိ႔ပါနည္း..
(က) ယခုအခ်ိန္မွာ အထက္တန္းစားဟု ဆုိေသာ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ အစုိးရအမႈထမ္းတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ထြက္မ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။ တခ်ဳိ႕ကမူ ဘာသာျခားစာသင္ေက်ာင္းထြက္လည္း ျဖစ္ၾကေလေသး၏။
(ခ) ထုိဘာသာျခား စာသင္ေက်ာင္းထြက္မ်ားသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ဗုဒၶဘာသာတရားဓမၼ လုပ္ငန္းကိစၥဟူသမွ်ႏွင့္ မ်က္ႏွာစိမ္း ခဲ့ၾကျခင္း သူတုိ႔ဆရာႀကီးမ်ား၏ ေမတၱာ ကရုဏာကုိခံယူခဲ့ရျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ႀကီးရင့္ေသာအခါ ဗုဒၶဘာသာကုိ မစြန္႔ေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာာသာ၀င္ အရွင္ေကာင္း အရွင္ျမတ္မ်ားကုိ ဆည္းကပ္မိဖုိ႔မွာ လြန္စြာပင္ ခဲယဥ္းေတာ့သည္။ ႀကံဳႀကိဳက္ေသာ သာမန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားကုိသာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရသည့္အတြက္ ဗုဒၶဘာသာအေပၚမွာ ေလးနက္ေသာ စိတ္ကုိ မထားတတ္ၾက ေတာ့ေခ်။
(ဂ) ယခုလြတ္လပ္ၿပီးေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္၌ကား ထုိဘာသာျခားစာေပကုိ သာ၍ပင္အားက်ပါးက် သင္ယူေနၾကပါေသးသည္။ ပစၥည္းဥစၥာ အထက္တန္းက်ေလ ဘာသာျခားေက်ာင္း၌ အထားမ်ားေလေလျဖစ္၏။ လက္ရွိအေျခအေနကုိ စဥ္းစားရလွ်င္ နိဳင္ငံေတာ္အစုိးရ အဆက္ဆက္သည္ ထုိဘာသာျခား ပညာတတ္ေတြသာ ျဖစ္ဖြယ္ရွိေနေပသည္။ (သုိ႔ျဖစ္၍ ဘာသာျခား စာေပကုိ သင္သည့္အတြက္ အျပစ္မဆုိသာ အမ်ားဆုံးႏွင့္ အျမန္ဆုံး တတ္ေျမာက္နိဳင္ေသာ နည္းလမ္းကုိသာ အသီးသီး ရွာေဖြရေပမည္)။
(၃) တစ္ဖန္ မိမိတုိ႔ဘက္သုိ႔ လွည့္၍ ၾကည့္ျပန္ေသာ္ အထုိက္အေလ်ာက္ ၾကည္ညိဳခံရေသာ ဆရာေတာ္မ်ားလည္း သက္ေတာ္ရြယ္ေတာ္ ရင့္ေညာင္း၍ ဘ၀ေျပာင္းဖုိ႔အေရးႏွင့္ ေ၀းေကာင္းမွ ေ၀းၾကေပေတာ့မည္။ ဤအတုိင္းသြားခဲ့ပါေသာ္ ေက်းလက္ေရာ ၿမိဳ႕ပါ သာသာနအေရး စိတ္ေလးစရာပင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။
(၄) တစ္ဆင့္ စဥ္းစားဖြယ္ရွိေသး၏။ ဤသာသနာေတာ္ အခ်ိန္ေမွးမွိန္ေသာ္လည္း ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္ကား တုိးတက္မည္သာ ျဖစ္ပါမူ သာသနာေတာ္၏ ကံၾကမၼာကုိ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းေတာ္တုိ႔သာ ခံၾကဖုိ႔ပင္ ျဖစ္ပါေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ထုိသုိ႔ဟုတ္နိဳင္မည္မထင္ပါ။ အေနာ္ရထာမင္းေစာလက္ထက္မွ စ၍အရာအရာယဥ္ေက်းမႈ တုိးတက္ ျခင္းသည္ သာသနာေတာ္ေၾကာင္းျဖစ္ရကား သာသနာေတာ္ ေမွးမိွန္လွ်င္ တုိင္ျပည္လည္း ကုိယ္က်င့္တရားမွစ၍ ေသးသိမ္ဖုိ႔ လမ္းကသာမ်ားေနပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ သာသနာေရးႏွင့္ တုိင္းျပည္အေရးကုိ ေသြးခြဲသင့္ပါဦးမည္ေလာ။
(၅) "သာသနာေတာ္၏ အရွိအ၀ါ ၾသဇာအာဏာ ဆုတ္ယုတ္ျခင္းသည္ နိဳင္ငံေတာ္ ဆုတ္ယုတ္ေၾကာင္းပင္" ျဖစ္ပါသည္ ဟူေသာ ၀ါဒကုိလက္ခံနိဳင္ၾကပါမူ သာသနာေတာ္ဆုတ္ယုတ္ျခင္း၏ အေၾကားမ်ားကုိ ဖယ္ရွားဖုိ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ကုိယ္က်င့္ သိကၡာမ်ားကုိ ေရွးစနစ္အတုိင္း ျဖစ္နိဳင္သမွ်ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါ သည္။ ၀ိနည္းေတာ္ႏွင့္ မဆန္႔က်င္ေသာ သိပၸ ၀ိဇၨဟူသမွ် ကုိလည္း ရဟန္းေတာ္မ်ား ကုိယ္တုိင္ေငြေၾကးအေထာက္အပံ့မယူဘဲ ေရွးမူအတုိင္း သင္ေပးနိဳင္ေအာင္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ လုံ႕လစုိက္သင့္ ပါသည္။ (ဤကိစၥ၌ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေသာေၾကာင့္ အေသးစိတ္ မျပလုိေတာ့ပါ)။
(၆) ထုိအတုိင္း ႀကိဳးစားေသာအားျဖင့္ (ေယာက်္ားကေလးမ်ားကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက သင္ျပ၍ မိန္းကေလးမ်ားကုိ သီလရွင္ ဆရာမ်ားက သင္ျပေပးနိဳင္ပါမူ) ဤျမန္မာနိဳင္ငံသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင့္ မတုိးတက္ဘဲ ရွိအံ့နည္း။ သာသနာအရွိအ၀ါသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ ဤနိဳင္ငံေတာ္ႏွင့္ ကြဲကြာနိဳင္ပါေတာ့နည္း။
(၇) ဤသုိ႔ နိဳင္ငံေတာ္ႏွင့္ သာသနာေတာ္တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းမ်ားတြင္ ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ကုိယ္က်င့္သိကၡာတည္တံ့ ခုိင္ၿမဲေရးလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ သာမေဏကုိရင္ျဖစ္သည္မွ စ၍က်င့္ၾကရမည့္ သိကၡာစုကုိ ရွင္က်င့္၀တ္ဟု အမည္သမုတ္၍ ေဖာ္ထုတ္ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ၾကေပသည္။
(မွတ္ခ်က္) အမရပူရၿမိဳ႕ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ရုပ္ပုံရွင္က်င့္၀တ္ က်မ္းစာအုပ္မွ ဆရာေတာ္၏ သာသနာႏွင့္ နိဳင္ငံေတာ္ေပၚ ထားရွိေသာ ႏွလုံးသားကုိ သိရွိနိဳင္ရန္ ကူးယူ ေဖၚထုတ္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
Wednesday, November 17, 2010
ဒုိ႔ေမဘာသာ ဒုိ႔ေမစာကုိ
ဒုိ႔ေျမဌာနီ ေရွးခါစီ၀ယ္၊ မေထရ္အေပါင္း စံရာေက်ာင္းမွ
ၿငိမ္းေျငာင္းသာယာ မိန္႔အာဏာကုိ၊ ရပ္ရြာလူမ်ား လြန္ေလးစားခဲ့၊
ခုကားသုိ႔ႏွယ္ မဟုတ္ကြယ္၍ နယ္ပယ္ပြားစီး သားသမီးတို႔၊
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ စာမသင္ေတာ့။
ထုိ႔ျပင္ ၿမိဳ႕ေန ကေလးေတြက၊ ဒုိ႔ေမဘာသာ ဒုိ႔ေမစာကုိ
သင္ရာေကာင္းမွ် မထင္ၾကဘဲ ျပင္ကလာေပး စာပေထြးကုိ
အေလးဂရု အေရးျပဳ၏။
ယခုလုိသာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာလွ်င္၊ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသားတုိ႔
ဘုရားကုိစြန္႕ တရားစြန္႔၍၊ စြန္႕လိမ္မွန္စြာ ျမတ္သံဃာတည္း။
ထုိအခါလူမ်ား ကုိယ္က်င့္အားျဖင့္၊ တရားမပါ အမွားစာေၾကာင့္၊
မ်ားစြာ ခုထက္ တုိး၍ပ်က္လိမ့္။
သုိ႔တြက္မ်ားျပား ဘုန္းဘုရားတုိ႔၊ တရားကုိယ္က်င့္ လုံေအာင္က်င့္၍၊
မလင့္ေစရ ကုိယ္ေဒသ၌ သိပၸ ၀ိဇၹာ ျပသင့္ရာကုိ၊ ေကာင္းစြာပုိင္ပုိင္ ျပသနိဳင္မွ
ဘုန္းလႈိင္ ေဟာျပ ၾသ၀ါဒကုိ၊ စိတ္ကၾကည္ျဖဴ လုိက္နာယူ၍၊
ကုိယ္မႈ ႏႈတ္ေျပာင္း၊ စိတ္လည္း ေကာင္းလိမ့္။
အေကာင္း မေကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ၊ ေသာင္းေျပာင္း ကုန္စင္ အစုံျမင္၍၊
ေထရ္ရွင္ ေရွ႕သြား၊ ဘုန္းအမ်ား၏ တရားစဥ္ႏွင့္ အဆင့္သင့္သား၊
ရွင္က်င့္၀တ္ေခၚ ေရွးစာေတာ္ကုိ၊ ေခတ္ေပၚ လွစ္ဆင့္၊ စုံေအာင္ဖြင့္သည္ ........
မ်ဳိးႏွင့္ သာသနာ တည္ေၾကာင္းတည္း။
(အမရပူရၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ႀကီး)
မွတ္ခ်တ္။ ။ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ အမွတ္(၁၁)က်မ္းစာ ရုပ္ပုံရွင္က်င့္၀တ္စာအုပ္၏ ေနာက္ဆုံးနိဂုံးခ်ဳပ္လကၤာကုိ
အမ်ားသူငွာ နာယူမွတ္သား အသိပြားဖို႔ ကူးယူေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
Saturday, November 13, 2010
ခႏၲီ ေမတၱာ ပုိင္ရွင္
Burma Project USA ကို တည္ေထာင္သူ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီေရးကြ်မ္းက်င္သူႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ (မ်ားေသာအားျဖင့္) ရဟန္းဘ၀ျဖင့္ ( ၈ )ႏွစ္တာ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးသည့္ မစၥတာ အလန္ ကလီးမင့္ထ္စ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္မ်ားကို Comversation with Aung San Su Kyi ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ Shambhala Sun, September 1997 တြင္ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ထင္ရွားသည့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ဦး၏ ဗုဒၶဘာသာအျမင္မ်ားကို သိရွိႏိုင္ေစရန္ မိတ္ဆက္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
အလန္ကလီးမင့္ထ္စ္ “ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီအေရးႏွစ္ရပ္လံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ပုိ႕ ခ်ေနခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕သမွ်လူေတြအားလံုးက ခင္ဗ်ားကို သူရဲေကာင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြနဲ႕ တံဆိပ္တပ္ခ်င္ေနၾကတယ္ဗ်၊ ခင္ဗ်ားနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ Vanity Fair ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကို “ျမန္မာ့စိန္႕ဂ်ဳန္း” လို႕ေတာင္ မ်က္ႏွာဖံုးကမၺည္းထိုးထားပါပေကာ။”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ “ဘုရား ဘုရား၊ ကြ်န္မ အဲလိုမေမွ်ာ္လင့္ရပါလားရွင္။”
အလန္ကလီးမင့္ထ္စ္ “တိတိက်က်ဗုဒၶဘာသာေ၀ါဟာရနဲ႕ ေျပာရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ဗုဒၶဘုရားအျဖစ္ ေရာက္ရွိဖို႕အတြက္ အျခားသူေတြ လြတ္ေျမာက္မႈရရွိၾကပါေစ ဆိုတဲ့ ေစတနာဆႏၵေတြနဲ႕ ပညာပါရမီ၊ ကရုဏာပါရမီ၊ ေမတၱာပါရမီေတြကို ျဖည့္ဆည္းအားထုတ္ေနတဲ့ ဘုရားအေလာင္း မဟာဣတၳိယ တစ္ေယာက္လို႕ေတာင္ ရည္ညႊန္းေျပာဆိုေနၾကတာ ၾကားရတယ္ဗ်။”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ “အိုး ကြ်န္မကေတာ့ ဘုရားပဲ တေနမိေတာ့တာပါပဲ။ ကြ်န္မက အဲဒီအဆင့္နဲ႕ အလွမ္း ေ၀းလြန္းပါတယ္ရွင္။ လူေတြက ကြ်န္မကို အဲလိုမ်ိဳးတစ္စံုတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ ထင္ေနၾကတာကို အံ့ၾသလို႕ မဆံုးေအာင္ပါပဲ။
ကြ်န္မကသာ အဲဒီလိုျမင့္မားတဲ့စြမ္းရည္မ်ိဳးရွိႏိုင္ၿပီလို႕ ထင္မိတဲ့အခ်ိန္ တစ္ေန႕ေန႕မွာေတာ့ ေဗာဓိသတၱ (ဘုရားေလာင္း) တစ္ဆူေတာ့ ကြ်န္မ ျဖစ္ခ်င္ပါရဲ႕ရွင္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မက မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဗာဓိသတၱျဖစ္ေရး အဓိ႒ာန္ျပဳဖို႕ (ဘုရားဆုပန္ဖို႕) သင္ေလ်ာ္တဲ့ လူလို႕ေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မေတြးမိ မထင္မိ၊ မျပဳလုပ္မိေသးပါဘူး။
ကြ်န္မက ေကာင္းေအာင္ လုပ္ဖို႕ပဲ အားစိုက္ၾကိဳးစားျဖစ္ပါတယ္။(ရယ္လ်က္) ဒါကလည္း ကြ်န္မအေမက ကြ်န္မကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ နည္းလမ္းပါပဲေလ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ေကာင္းမႈရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကို ကြ်န္မအေမက အေလးထားခဲ့တာကိုး။ အခ်ိန္တိုင္း ေကာင္းေအာင္ေနႏိုင္တယ္လို႕ေတာ့ ကြ်န္မမေျပာလိုပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ကြ်န္မၾကိဳးစားျဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္မက စိတ္တိုတတ္တယ္ရွင့္။ ဒါေပမယ့္ အခု အရင္ေလာက္စိတ္မတိုေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာရမယ္။ ၀ိပႆနာက အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ သူေတာ္ေယာင္တစ္ေယာက္၊ သီလေၾကာင္တစ္ေယာက္လို႕ ထင္မိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မစိတ္တိုမိတုန္းဆိုတာ ကြ်န္မ၀န္ခံပါတယ္။
မသိနားမလည္တာ၊ ရိုးရိုးသားသားမွားမိတာေလးေတြကို ကြ်န္မက နားလည္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ သီလေၾကာင္ သေဘာမ်ိဳးကိုေတာ့ ကြ်န္မ နည္းနည္းေလးမွ သည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မ သတိပ႒ာန္ တရားပြားမ်ားမွ ျဖစ္မယ္ေလ။ ကြ်န္မ စိတ္တိုေနၿပီဆိုရင္ “ေအာ္ ငါစိတ္တိုေနပါလား ”လို႕ သိေနရမယ္။ ကြန္မကေတာ့ စိတ္တို ေနတဲ့ ကြ်န္မကိုယ္ကို ရႈမွတ္လိုက္တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ “ငါစိတ္တိုေနတယ္ ငါစိတ္တိုေနတယ္” လို႕ ကြ်န္မဘာသာ ကြ်န္မ ရြတ္ဆိုျဖစ္တယ္၊ အဲဒီလုိ ကြ်န္မရဲ႕ ေဒါသကို ကြ်န္မထိန္းခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေဒါသကို ဆက္မပြားေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါတယ္။
အလန္ကလီးမင့္ထ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာက ဘုရားဆုပန္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏုကို အင္တာဗ်ဴးခဲ့တယ္ဗ်၊ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္က “ တပ္မေတာ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ အမိန္႕ေပးခြင့္ရွိတဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေဗာဓိသတၱအျဖစ္ ဘုရားဆုပန္ထားတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးျဖစ္ေလမလဲ ” လို႕ ေမးေတာ့ ဦးႏုက (ကြ်န္ေတာ္အမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္) “ အဲဒါဟာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးၾကီးတစ္ခု၊ အျမဲတမ္း သီလပိုင္းဆိုင္ရာ အၾကပ္အတည္းၾကီး တစ္ခုေလာက္နီးနီးပဲ”လို႕ ေျဖခဲ့တယ္ဗ်။ သူေျပာတာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္း တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းေတြကို အသံုးျပဳဖို႕ တာ၀န္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာဟာ သဟဇာတမျဖစ္လွဘူးတဲ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ေရာ အဲဒီလို အၾကပ္အတည္းမ်ိဳး ခံစားရပါသလား။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မခံစားရပါဘူး၊ ကြ်န္မအေနနဲ႕ အၾကပ္အတည္းမျမင္ပါဘူး၊ ကြ်န္မက ဘုရားဆုပန္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးမွာ ရွိေနတယ္လို႕ မထင္ဘူးေလ။ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမရည္သန္ခ်က္က ေလာကေရးရာမ်ားမွာ ဗုဒၶအရွင္ရဲ႕ ဥပေဒသေတြအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးဖို႕ပါပဲ။ တကယ္လည္း ကြ်န္မ တရားအားထုတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကြ်န္မတို႕ လူသားအားလံုးမွာ မ်က္ကြယ္ျပဳလို႕မရတဲ့ ဘာသာေရးအတိုင္းအတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိရမယ္လို႕ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္က ယံုၾကည္ေနလို႕ပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အသက္အရြယ္ေထာက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာသာေရးထဲမွာ ႏွစ္ၿပီး အားထုတ္ရမယ့္ သာမန္ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ စဥ္းစားထားပါတယ္။
အလန္ကလီးမင့္ထ္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘ၀ကို ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပုဂၢလိကတိုးတက္မႈအေပၚမွာ ထူးျခားတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို ျဖစ္ေပၚလာေစတဲ့ အလြန္အေရးၾကီးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး သင္ခန္းစာေတြက ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ ဘ၀မွာ ကြ်န္မဘာေလ့လာၿပီးၿပီလဲဆိုေတာ့ “အၾကီးမားဆံုးဆင္းရဲမႈကို ေပးတာဟာ မိမိတို႕ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ မွားယြင္းတဲ့ အျပဳအမူပဲ” ဆိုတာပါ။ တစ္ျခားလူက လုပ္လို႕မရပါဘူး။ ဒါကလည္း ကြ်န္မၾကီးျပင္းလာရတဲ့ ဘ၀အေျခအေနေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္မအေမက ကြ်န္မကို “အမွားလုပ္တာဟာ ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ မေပးဘူး ” ဆိုတဲ့ ဥပေဒသကိုပဲ ကြ်န္မကို သြန္သင္ေပးခဲ့တာပါ။
ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳအရလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ အမွန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ “အျခားလူေတြက ရွင့္ကို ဆိုးက်ိဳးျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႕မရဘူး ” ဆိုတဲ့ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ အျမင္မ်ိဳး ရွင့္မွာ ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတုိ႕က ရွင့္ကုိ ျခိမ္းေျခာက္လို႕လည္း မရဘူးေပါ့။ ရွင့္အေနနဲ႕ အျခားလူေတြအေပၚမွာ ေမတၱာတရား မထားေတာ့ဘူးဆိုရင္ ရွင္လည္း ခ်မ္းသားမယ္လို႕ေတာ့ မထင္ပါဘူးရွင္။
အလန္ကလီမင့္ထ္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလို႕ သတ္မွတ္မလဲ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အင္း တစ္ခါတစ္ရံမွာ တစ္ျခားလူေတြက ကြ်န္မကို ျမင္တာနဲ႕ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မျမင္တာ မတူတတ္ဘူးရွင့္။ ဆိုၾကပါစို႕ ကြ်န္မကို သတၱိေကာင္းလိုက္တာလို႕ ေျပာၾကတဲ့ကိစၥေလ၊ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ “သတၱိေကာင္းၾကီး”လို႕ တစ္ခါမွ မေတြးမိပါဘူး (---------) ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ထူးျခားတဲ့ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္လည္း မျမင္မိပါဘူး၊ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မျမင္မိတာကေတာ့ ၾကိဳးစားေနသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ပါ။ ကြ်န္မ ဘယ္ေတာ့မွ အရႈံးမေပးပါဘူး။ ကြ်န္မက “အရႈံးမေပးဘူး ” လို႕ ေျပာတဲ့အခါ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အေလွ်ာ့မေပးဘူး လို႕ ေျပာေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး၊ အဓိကအေျခခံအားျဖင့္ ကြ်န္မဟာ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားတဲ့ ေနရာမွာ အရႈံးမေပးဘူး လို႕ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။
အလန္ကလီမင့္ထ္ ဆိုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္မႈ သို႕မဟုတ္ ပါရမီအဓိ႒ာန္တရားလို႕ ေျပာရမယ့္ ဒီအဇၥ်တၱေမာင္းႏွင္အားကပဲ ခင္ဗ်ားကို ဘာဆိုတာ သတ္မွတ္ၾကမွာေပါ့။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဟုတ္ပါတယ္။ လူေတြကေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္မႈနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားၾကီးေျပာေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္သူၾကီးရယ္လို႕လည္း မထင္မိပါဘူး၊ ကြ်န္မဟာ “ၾကိဳးစားေနသူတစ္ေယာက္”လုိ႕ပဲ ထင္ပါတယ္ရွင္။
အလန္ကလီးမင့္ထ္ ဗုဒၶ၀ိပႆနာတရားက ခင္ဗ်ားအေပၚမွာ ဘယ္လိုသက္ေရာက္မႈရွိသလဲဗ်။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စိတ္ပ်ိဳးေထာင္မႈပံုစံတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပညာေရးနဲ႕ ျဖဴစင္ေရးလမ္စဥ္တစ္ခုပါ။ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ သတိေလ့က်င့္မႈပါပဲ။ ရွင္ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သတိရွိရွိ သိေနရင္ ရွင့္အေနနဲ႕ မစင္ၾကယ္တာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္တာေပါ့။
အလန္ကလီမင့္ထ္ ေန႕စဥ္ က်င့္၀တ္တစ္ခုအျဖစ္ တရားထိုင္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္အရာက ခင္ဗ်ားကို တြန္းအားေပးသလဲဗ်။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကြ်န္မ တရားထိုင္ျဖစ္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းကေတာ “ကြ်န္မလုပ္သင့္တယ္လို႕ ထင္တာကို ( မၿမဲမႈ အနိစၥသေဘာကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် နားလည္ဖို႕ သတိပ႒ာန္ပြားမ်ားမႈလိုမ်ိဳး ) လုပ္ေနတယ္ ” လို႕ သိတဲ့ အသိက ရလာတဲ့ စိတ္ေက်နပ္မႈေလးပါပဲ။ ကြ်န္မမွာ ဘ၀နဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အလြန္ရိုးရွင္းတဲ့ စိတ္သေဘာထားေတြပဲ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္မအေနနဲ႕ တရားမွ်တမႈ သို႕မဟုတ္ ေမတၱာတရားဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ ကြ်န္မ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ထင္တဲ့ တစ္စံုတစ္ရာရွိရင္ အဲဒါကို ကြ်န္မလုပ္မွာပါ။
အလန္ကလီမင့္ထ္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အဇၥ်တၱအတြင္းသားအသစ္ေတြကို ရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ ၀ိပႆနာက ဘယ္လို အေထာက္အကူျပဳသလဲ။ ၀ိပႆနာဆိုတာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ရွာေဖြျခင္းလုပ္ငန္းစဥ္တစ္မ်ိဳးလား။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၀ိပႆနာဆိုတာ မိမိကုိယ္ကိုယ္ရွာေဖြျခင္းလား စိတ္သန္စြမ္းေရးလား ဆိုတာ ကြ်န္မမသိပါဘူး။ ကြ်န္မကို သင္ၾကားေပးတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုးသားဖို႕ပါပဲ။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကြ်န္မမွာ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မမွာ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အသစ္ေတြ႕ရွိခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာမရွိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ၀ိပႆနာကေတာ့ မွန္ကန္တဲ့(သမၼာမဂၢင္)လမ္းကို လိုက္ဖို႕ ေလာကုတၱရာခြန္အားကို ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ ၀ိပႆနာဆိုတာ ဘ၀ေနနည္းတစ္ခုပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ဆိုေတာ့ ၀ိပႆနာအားထုတ္တယ္ဆိုတာက သတိတရားကို ပြားမ်ားၿပီး စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ သင္ယူေနရတာမို႕ပါ။ ဒီသတိတရားက ေန႕စဥ္ဘ၀ထဲမွာ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ၀ိပႆနာတရားရဲ႕ လက္ေတြ႕အက်ဆံုး အက်ိဳးေက်းဇူးတစ္ခုပါပဲ။ ကြ်န္မရဲ႕ သတိအာရံုေတြ ျမင့္မားလာတယ္ေလ။ ခုဆို ကြ်န္မဟာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ လုပ္မိ ကိုင္မိတာေတြ နည္းလာပါတယ္။
အလန္ကလီမင့္ထ္ ၀ိပႆနာကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုသင္ယူေလ့လာခဲ့ပါသလဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကြ်န္မ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာကို သြားခဲ့တယ္ရွင့္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကလည္း ဟုိလြန္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာတဲ့ တစ္ေခါက္ကပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ တရားမထိုင္ျဖစ္ပါဘူး။ တကယ္တမ္း ၀ိပႆနာကို အားစိုက္ပြားမ်ားျဖစ္တာကေတာ့ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ကာလႏွစ္ေတြမွာပါ။ စာအုပ္ေတြကို အမွီျပဳၿပီး အားထုတ္ခဲ့ရပါတယ္၊ ဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိတရဲ႕ “ ဒီဘ၀ဒီခႏၶာမွာ” ဆိုတဲ့ စာအုပ္က အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူေပးခဲ့ပါတယ္။
အလန္ကလီမင့္ထ္ “အခါအားေလ်ာ္စြာ ခင္ဗ်ားဟာ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးပ႑ိတရဲ႕ ေက်ာင္းကိုသြားၿပီး ဆရာေတာ့္ကို ဂါရ၀ျပဳေလ့ရွိတယ္ လို႕ သိရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျပဳတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားအခ်ိဳ႕ကို မွ်ေ၀ေပးပါလား။”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ “ဆရာေတာ္က ကြ်န္မကို ေဟာၾကားခဲ့သမွ် မွတ္မိေနတယ္ရွင့္။ အေရးၾကီးဆံုးေဒသနာတစ္ခုကေတာ့ သတိတရားကို အပိုလုပ္မရဘူးဆိုတာပဲ။ ဆရာေတာ္ မိန္႕တာက “ကြ်န္မတို႕အေနနဲ႕ ပညာေတြ ၀ီရိယေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလို႕ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတိကိုေတာ့ အပို လုပ္မရဘူး”တဲ့။ အင္း ကြ်န္မလည္း ဒီလြန္ခဲ့တဲ့ (၇)ႏွစ္အတြင္း (ရယ္လ်က္) တကယ့္ကို သတိတရား ပြားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္က ကြ်န္မကို စကားေျပာတဲ့အခါ ေစ့စပ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ဦးတည္မယ့္ စကားကိုပဲ စူးစိုက္ေျပာဆိုဖို႕ အၾကံျပဳခဲ့ပါေသးတယ္။ ကြ်န္မေျပာသင့္တဲ့ စကားဟာ နားေထာင္သူအတြက္ အမွန္လည္း ျဖစ္မယ္။ အက်ိဳးလည္း ရွိမယ္။ နား၀င္လည္း ခ်ိဳရမယ္ေပါ့ေလ။ ဆရာေတာ္က ဗုဒၶအလိုေတာ္က် စကားႏွစ္ခြန္းရွိပါတယ္ တဲ့။ မွန္လည္းမွန္၊ အက်ိဳးလည္းရွိ ၊လက္ခံဖြယ္လည္း ျဖစ္တဲ့ စကားနဲ႕ မွန္လည္း မွန္၊ အက်ိဳးလည္း ရွိ သို႕ေသာ္ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ မရွိတဲ့ နား၀င္မခ်ိဳတဲ့ စကားေတြေပါ့ရွင္။
အလန္ကလီမင့္ထ္ “ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အျခားေသာ ဂိုဏ္းဂဏ ဘာသာတရားေတြဆီကေန သင္ယူ ေလ့လာဖို႕ စိတ္ကို ဖြင့္ထားတာမ်ိဳး။ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေအာင္ ေဆာက္တည္ ထားတာမ်ိဳး ရွိပါသလား။”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ “ကြ်န္မက ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ၀ဇိရယာန ဗုဒၶဘာသာေတြကိုလည္း ေလးစားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မက အျခားေသာ ဘာသာတရားမ်ားကိုလည္း ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ေလးစားပါတယ္။ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က အျခားလူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘာသာတရားကို အထင္အျမင္ေသးခြင့္ရွိတယ္လို႕ မျမင္မိပါဘူး။ ကြ်န္မက တစ္ျခားလူေတြရဲ႕ ဘာသာေရးအေတြ႕အၾကံဳနဲ႕ အျမင္ေတြကို နားေထာင္ဖို႕ အလြန္စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ကြ်န္မကို သင္ၾကားေပးဖို႕ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြမ်ားစြာဆီက ကြ်န္မ အမ်ားၾကီး သင္ယူရပါဦးမယ္။”
အလန္ကလီမင့္ထ္ “ ခင္ဗ်ားေလးစားတဲ့ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အသြင္လကၡဏာေတြက ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလဲဗ်”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ “ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမွာ ေထရ၀ါဒထက္ ပိုၿပီး ကရုဏာတရား အေၾကာင္းေျပာၾကတယ္။ ကြ်န္မအဲဒါေလးကို သေဘာက်တယ္။ ကြ်န္မတို႕ ဒီေန႕ကမၻာမွာ ကရုဏာတရား အမ်ားၾကီး လိုေနတာဆိုေတာ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကရုဏာတရားဆိုတာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မက ကရုဏာတရားေတြ တကယ္လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေပၚလာေအာင္ ကြ်န္မတို႕ကမၻာ့ျပည္သူေတြ ေဆာင္ရြက္ၾကတာကို ပိုၿပီး ျမင္ခ်င္တာပါပဲရွင္။
၀န္ခံခ်က္။ ။ ဤေဆာင္းပါးကုိ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဓမၼဂၤါ၏ ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္မွာ ေကာ္ပီကူးလာကာ ေဖၚျပျခင္းျဖစ္သည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
