ခ်န္ဂီေလဆိပ္မွာ လြဲသြားတဲ့ ေနာင္ေတာ္ႀကီး (ရန္ကုန္ေလဆိပ္္တြင္ အမွတ္တရ)
စိတ္လႈပ္ရွားသြားသည္။ ခရီးသည္ေတြကလည္း ကုန္သေလာက္ရွိေနၿပီ။ အားလုံးကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ခရီးသည္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေကာင္ေလးတေယာက္ဆီကုိ ခပ္သုတ္သုတ္လုိက္ၿပီး ဒကာေလး အခုစီးလာတဲ့ ေလယဥ္ေပၚမွာ ဘုန္းႀကီးတပါးေလာက္မွ မျမင္မိ ဘူးလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အင္း..ဦးဇင္း တပည့္ေတာ္ေတာ့ မျမင္မိဘူးဘုရားတဲ့။ ေသခ်ာၿပီး ဒီေလယဥ္နဲ႔ ပါမလာဘူးဆုိတာ။ ေနာက္တေခါက္ ေကာင္တာအေျပးလြႊားသြား ဒကာမေလးကုိ အက်ဳိးေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေနာက္ေလယဥ္ တစင္းက်န္ပါေသး တယ္ ဦးဇင္းတဲ့။ ဦးဇင္း အကုိဘုန္းႀကီးက ဒီေန႔လာမွာ ေသခ်ာလားတဲ့။ သူေမးခြန္းေမးေတာ့မွ မနက္ျဖန္ေတာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ မယုံၾကည္ခ်င္သလုိပဲ။ ဒါနဲ႔ သူ႔ေရွ႕တင္ပဲ ျမန္မာျပည္ကုိ ဖုန္းေခၚၿပီး ညီမငယ္ဆီ ေမးၾကည့္မိတယ္။ ကဲ ေသခ်ာတယ္တဲ့ ခုမနက္ (၈)နာရီကပဲ ေလဆိပ္လုိက္ပုိ႔လုိက္တယ္တဲ့ေလ။ MAI နဲ႔တင္ေပးလုိက္တယ္တဲ့။ စလုံးကုိေရာက္ကတည္းက ဖုန္းဆက္လုိက္ရမွာ မဆက္မိတဲ့ ငါ့အမွားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဖုန္းေျပာၿပီး...
အက်ဳိးေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေကာင္တာက ဒကာမေလးက ေသေသခ်ာခ်ာ ေလေၾကာင္းေတြ ျပန္စစ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေဟာေတာ့ ဦးဇင္းေရ..ေစာရီးပဲ။ MAI ေလယဥ္က မနက္ ၉နာရီေလာက္ကတည္းက တာမီနယ္ ၁-မွာဆုိက္သြားၿပီးဘုရားတဲ့။ အဲဒါမွ ျပာႆနာပဲ ဒကာမေလးေရလုိ႔ ေျပာၿပီး...တာမီနယ္ ၀မ္းဆီသုိ႔ အေျပးႏွင္ရင္း နာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၁၁နာရီေတာင္ ခြဲေနၿပီ။ ၉နာရီေလာက္က ဆုိက္သြားတယ္ဆုိေတာ့ အခ်ိန္က ၾကားထဲ ၂နာရီေက်ာ္ၾကာေနၿပီ။ စိတ္ပူသြားသည္။
ေနာင္ေတာ္ႀကီးက တခါမွ ျပင္ပကမၻာကုိထြက္ဖူးသူ မဟုတ္သလုိ အဂၤလိပ္လိုကလည္း မေျပာတတ္။ လက္ထဲမွာလည္း ေငြအလုံေလာက္ ပါမသြား။ စင္ကာပူေလဆိပ္မွာ ညီအကုိႏွစ္ေယာက္ ဆုံၾကမယ္။ ေတြ႔မွပဲ စင္ကာပူမွာ သုံးဖုိ႔ ေဒၚလာ လွဴမယ္ဆုိၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ အစီစဥ္ေတြ လုပ္ထားတာေလ။ ခုေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႔လြဲ အေျဖရွာမရၿပီပဲေပါ့။ ေတြ႔ပါေစလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းရင္း တာမီနယ္ေျပာင္း ရထားကုိစီးလုိက္တာ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ တာမီနယ္ ၃-ကုိသြားတဲ့ ရထားျဖစ္ေနေလေရာ။ အခ်ိန္မရပါဘူးဆုိမွ အလြဲေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရေသးတယ္။ အင္း ငါသတိလြတ္ စိတ္လြတ္ျဖစ္ေနတာကုိးလုိ႔ သတိကုိ ျပန္ထိမ္းၿပီး စိတ္ပူပန္ျခင္းေတြ ေျဖေလွ်ာ့ကာ ရထားေပၚမွာရွိတဲ့ ေျမပုံစာရြက္ေလးတခုယူၿပီး တာမီနယ္ ၀မ္းကုိ သြားမဲ့ရထားကုိ ရွာၾကည့္ လုိက္တယ္။ အဲဒီက်မွာပဲ အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ ေခြ်းေတြက ရႊဲ အလြဲေတြနဲ႔ ဟဲ ေနရတဲ့ မနက္ျဖန္ မ်က္လုံးကုိ က်ီးကန္း ေတာင္းေမွာက္လုပ္ၿပီး တာမီ ၀မ္းမွာ မည္သုိ႔ပင္ ရွာေစကာမူ ေနာင္ႀကီးနဲ႔ အလြဲႀကီးလြဲခဲ့ရေလသည္။
အဲဒါနဲ႔ စလုံးအတြင္းမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္တိကၡဆီကုိ ဖုန္းေခၚ အက်ဴိးေၾကာင္းေျပာေတာ့ မင္းကလုပ္တာမွ မေသခ်ာ မေရရာ မတိက်ဘဲတဲ့ အေဟာက္ခံလုိက္ရေသးတယ္။ သူလည္း အလုပ္မ်ားတဲ့ ၾကားက ေလဆိပ္ကုိ အေျပးလာေနာင္ေတာ္ ႀကီးကုိ ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ေပမဲ့ မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ သုံးနာရီေတာင္ ထုိးေတာ့မယ္ေလ။ ငါ့ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘယ္ေရာက္လုိ႔ ဘယ္လို အေျခေနေတြနဲ႔ ႀကံဳေနရၿပီလဲ မသိလုိ႔ ေတြးၿပီး စိတ္က မတည္ၿငိမ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဘယ္လုိႀကံရမလဲေပါ့။
ရႈပ္ေထြးေသာစိတ္ေတြနဲ႔ အႀကံတခုရလုိက္တယ္။ ဘုံေဘကုိ သြားမဲ့ေလယဥ္က ည၈နာရီမွ ဒီၾကားထဲ ငါးနာရီေလာက္ အခ်ိန္ရွိ ေသးတယ္။ စလုံးအတြင္းကုိ ၀င္ၿပီး သတင္းစုံစမ္းမယ္ေပါ့။ စလုံးက လုံၿခဳံေရးစိတ္ခ်တဲ့ နိဳင္ငံပဲေလ တေယာက္ ေယာက္က ကူညီလုိ႔ သူ႔လက္ထဲက လိပ္စာအတုိင္း တည္းခုိရမဲ့ ေနရာကုိေတာ့ ေအးခ်မ္းစြာ ေရာက္တန္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႔ ေတြးမိတယ္။ သူ႔ကုိေပးမိတဲ့ လိပ္စာေတာ့ မနက္ျဖန္လက္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေနရာနဲ႔ ဆက္သြယ္ရမဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတာ့ မပါဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္က ေမာင္တိကၡ (ေယာအသင္း)ရဲ႕ နံပါတ္ပဲရွိတယ္ေလ။ သူ႔ဆီဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ သူကဖုန္းမကုိင္ ေတာ့ဘူး။
အလုပ္မ်ားေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕လုိ႔ ေတြးထားၿပီး...အင္မီဂေရးရွင္း ေကာင္တာသြား ေလယဥ္လက္မွတ္နဲ႔ ဂရင္းကာဒ္ကုိျပ ငါခဏ အတြင္း၀င္ၿပီး ငါ့အကုိနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ အေရးလည္းႀကီးေနတယ္ ေလယဥ္က ညရွစ္နာရီမွ စီးရမွာ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကုိခြင့္ျပဳ မလားလုိ႔ ေျပာၾကည့္တယ္။ ရဲအရာရွိက ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးမယ္ေပါ့ ဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ စာရြက္တခုေပၚကုိ ျဖည့္ခုိင္းၿပီး Passport Please Sir လုိ႔ေျပာေတာ့ ပတ္စပုိ႔ထုတ္ေပးလုိက္တယ္။ ပတ္စပုိ႔ကုိကုိင္ကာ ေသခ်ာၾကည့္ေနတဲ့ ဒကာေတာ္ ရဲအရာရွိက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာ Sir So Sorry. You can not go inside တဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲေပါ့ ေမးေလေတာ့ Even though you are Green Card holder, you are burmese so you need visa တဲ့။
ေသပါၿပီဗ်ာလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၿပီး ၿပဳံးၿပဳံးေလးနဲ႔ အသာေခါင္းညိတ္ကာ ေနာက္ျပန္လွည့္ခဲ့ရေလသတည္းေပါ့။ ေအာ္ အျဖစ္ဆုိး လုိက္တဲ့ ျမန္မာျပည္သားရယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ ပတ္စပုိ႔ကုိပဲ ဆုတ္ၿဖဲပစ္ရမလား။ လြဲေခ်ာ္မႈေတြေၾကာင့္ စိတ္ပူပန္ရ မ်က္ႏွာမြဲ မိဘတုိ႔၏ သားသမီးမ်ားရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ ၾကဥ္ဖယ္ျခင္းဒဏ္ကုိ ကုိယ္ေတြ႔ ႀကဳံရ.. မနက္ျဖန္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိႀကီး ျဖစ္ေနမလဲ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ျပင္းရွေသာ ေ၀ဒနာမ်ားနဲ႔ တလွမ္းျခင္း ေလွးကားထစ္ေတြကုိ လွမ္းရင္း ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘယ္လုိ ရွာရမလဲ...စိတ္ညစ္ျခင္းေပါင္းမ်ားစြာ ....ၾကဥ္ဖယ္ခံရေလျခင္း..လုိ႔ အခံရခက္ျခင္းေပါင္းမ်ားစြာ ....
Friday, September 3, 2010
ေခြ်းေတြက ရႊဲ အလြဲေတြနဲ႔ ဟဲ
Wednesday, September 1, 2010
ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ မနက္ျဖန္
ခ်န္ဂီရဲ႕ အလွ
ဘေလာ့နဲ႔ေ၀းသြားခဲ့တာ ငါးလႀကီးမ်ားေတာင္ ၾကာသြားတယ္။ ပုိ႔စ္အသစ္တင္မယ္ ႀကံရြယ္တုိင္း ဘယ္ကစလုိ႔ ဘာကုိေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနေလာက္ ေအာင္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းစည္းေလးကုိ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ မနက္ျဖန္လုိ႔ ခ်ေရးၾကည့္ မိလိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္ ဘေလာ့ ဒုိးမိန္း သက္တမ္းကုန္ၿပီး ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိ စာေရးသူလည္း ငါးလေလာက္ ေနရာသစ္ေရာက္ ေနရာေဟာင္းက ေပ်ာက္သြား ခဲ့တယ္။ အကုိေတြ ညီငယ္ေတြ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြက မနက္ျဖန္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္ ဘယ္ေရာက္သြားလိမ့္ဆုိၿပီး အေတြး တခုနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္။ ခုေတာ့ ျပန္ေရာက္လာပါၿပီ။ ဘေလာ့ေလးလည္း အသက္၀င္လာပါၿပီ။ ဘယ္သြားလဲ ဘာလုပ္လဲ ခရီးစဥ္ ေလးကုိ မွ်ေ၀ခံစားၾကရတာေပါ့။
၂၃ရက္ မတ္ခ်္လ ၂၀၁၀-ေန႔မွာ ခရီးစဥ္စခဲ့ပါတယ္။ ခရီးစဥ္က မီနီယာနေပါ့လ္စ္(စိန္ေပါ့)ၿမိဳ႕မွ ဟူစတင္ၿမိဳ႕၊ အဲဒီေနာက္ ရုရွားမွာ တေထာက္နား စင္ကားပူေလဆိပ္ကုိ ၂၄ရက္ေန႔မနက္ေစာေစာမွာ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ စလုံးေလဆိပ္က မနက္ျဖန္နဲ႔ မစိမ္းေတာ့ နားခုိစရာ ေနရာေကာင္းေကာင္း ေခ်ာင္ေကာင္းေကာင္းေလးကုိ လိုက္ရွာၿပီး ခဏအနားယူ မ်က္ႏွာသစ္ ကုိယ္လက္ သန္႔စင္ၿပီး ေနာက္ဆက္မဲ့ ခရီးစဥ္လမ္းေၾကာင္းကုိ စုံစမ္းဖုိ႔ အင္ေဖၚေမးရွင္းေကာင္တာဘက္ဆီကုိ ဦးတည္လုိက္ပါတယ္။ နာရီ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေလယဥ္စီးခဲ့ရေတာ့ လူက ပင္ပန္းသေပါ့။ ယိမ္းႏြဲ႕ႏြဲ႕ကုိယ္ခႏၶာ မနည္းထိန္းၿပီး ေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကုိ Hello! Good Morning. I would like to know ဘာညာ ဘာညာစသည္ေပါ့ ခပ္တည္တည္ပဲ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာခ်လိုက္မိတယ္။
"" အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္မ ၾကည့္ေပးပါမယ္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ဘယ္ကုိၾကြမွာလဲ ဘုရားတဲ့""
ရုတ္တရက္ ျမန္မာ စကားေပၚလာေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။ ရီေ၀ေ၀ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြလည္းေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒကာမေလးက ျမန္မာျပည္ကကုိး။ ဦးဇင္းက စင္ကာပူးေတြမွတ္လုိ႔ဗ်ာ..ေစာရီးပဲလုိ႔ေျပာလုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျမန္မာေတြ လူေတာ္ေတြပဲ. ..စင္ကာပူမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အလုပ္ရေနတယ္ေပါ့။ သိခ်င္တာေတြ တပုံႀကီး အားကိုးတႀကီး ေျပာခ်လုိက္မိတယ္။ ဦးဇင္း ...ေလယဥ္က ညရွစ္နာရီမွထြက္မယ္တဲ့။ ေနာက္တခု ျမန္မာျပည္က လာမဲ့ေလယဥ္က အခုဦးဇင္းေရာက္ေနတဲ့ ဒီတာမီနယ္ တူး(၂)မွာ ပဲဆုိက္မွာပဲတဲ့။ ျမန္မာျပည္က လာမဲ့ေလယဥ္ဆုိတာက မနက္ျဖန္ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဦးဣႏၵာစာရက ျမန္မာျပည္ ကေန စလုံးကုိ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ အျဖစ္ခရီးၾကြလာတာ။ အေမရိကကုိ မပင့္နိဳင္ေတာင္ အနားက တုိးတတ္ေနတဲ့ စလုံးေလာက္ေတာ့ ေရာက္ဖူးေအာင္ မနက္ျဖန္က စီစဥ္ေပးတဲ့ သေဘာေပါ့။ စလုံးကေန တဆင့္ အိႏၵိယဘက္ကုိပင့္ေခၚၿပီး ဘုရားဖူးခရီးၾကြဖုိ႔ ပင္ထားတာေပါ့။ ခရီးစဥ္က အဲလိုပါ။
ဒါနဲ႔ အျဖစ္ပ်က္ေလးကုိ ေျပာဦးမယ္။ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔အေမရိက,ကေနထြက္လာတာ ကုိယ့္ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေလယဥ္နဲ႔ ၾကြလာမယ္ ဆုိတာကုိ အတိက်မသိခဲ့ဘူး။ အခု ဒကာမေလးက စုံစမ္းေပးရွာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က လာမဲ့ ေလယဥ္က ႏွစ္ခုရွိတယ္ဘုရားတဲ့။ ႏွစ္ခုလုံး ဒီတာမီနယ္မွာပဲ ဆုိက္ေရာက္မယ္ဘုရား။ ေအးေအးေဆးေဆး နားလုိက္ပါဦးတဲ့။ အင္း ဒီမွာပဲဆုိေတာ့ ေအးေဆးေပါ့. .. အခ်ိန္ေတြေတာင္ မေမးမိလုိက္ဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ တဖ်က္ဖ်က္ အင္ေဖၚေမးရွင္းေတြ ေျပာင္းလဲေပးေနတဲ့ စကရင္ေမာ္နီတာႀကီးေတြ ရွိတာပဲ။ အနားထုိင္ကာ ေစာင့္ၾကည့္လုိက္လုပ္မယ္ ေပါ့ေလ။ ျမင္ရေလာက္တဲ့ ေနရာကေန ထုိင္ခုံေပၚထုိင္ၿပီး ေဘာလုံးပြဲလာေနတဲ့ တီဗြီဖန္သားျပင္ကုိ ၾကည့္လုိက္ မနီးမေ၀းက အင္ေဖၚေမးရွင္း ေမာ္နီတာ စကရင္ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္နဲ႔ ပင္ပန္းလာတဲ့ မနက္ျဖန္ ေပ်ာ္မွန္းမသိ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလရဲ႕။ နိဳးလာေတာ့ စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၁၀နာရီထိုသြားၿပီ။
ဟာ...သြားၿပီ...ျမန္မာျပည္က ေလယဥ္ေတြဆုိက္သြားၿပီလားမသိ ဆုိၿပီး စုိးရိမ္းတႀကီး ေကာင္တာေျပးကာ ဒကာမေလးကုိ သြားေမးလုိက္ေတာ့ ဦးဇင္းခုပဲ ဆုိက္ေတာ့မယ္တဲ့...ဟူးေတာ္ေသး သေပါ့....အိပ္ေရးလည္း ၀ေသးတယ္၊ ေနာင္ေတာ္ႀကီး လည္း ေတြ႔ရဦးမယ္။ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ဂိတ္နံပါတ္ ၃၀မွာဆုိက္မယ္ ဆိုလုိ႔ အေျပးအလႊားေျပးေစာင့္ႀကိဳေန လိုက္တယ္... တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ထြက္လာလုိက္ၾကတာ ခရီးသည္ေတြ.. ဘုန္းႀကီးဆုိလုိ႔ တပါးမွေတာင္ မေတြ႔ရ...........
(ဆက္ပါမည္......) ဓာတ္ပုံေလးမ်ား အားေပးပါဦး...၀ါသနာပါလုိ႔ လက္ေဆာ့လာတာေပါ့ (း)
ေဘာလုံးပြဲထုိင္ၾကည့္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တဲ့ ေနရာေလး ....
သူသြား ကုိယ္လာ ခရီးသည္မ်ား နားခုိရာ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ႀကီးထဲမွာ ....
ပန္းရဲ႕အလွ ပန္းရဲ႕ သဘာ၀
Wednesday, March 31, 2010
Monday, March 29, 2010
သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး၏ အိႏၵိယ ေလ့လာေရး ခရီးစဥ္
DATE PROGRAMS Night Halt at Accommodation Remarks
1st April, Thu Arrive at Bombay by TG 317, Arr: 21:55 Terminal 2C, Chatrapati Shivaji International Airport, Bombay The Emerald Hotel and Executive Apartments
Juhu Tara Road, JUhu, mumbai-400049
Tel.. 022 67144000
email. info@theemerald.com
2nd April, Fri Visiting Global Vipassana Meditation Centre and Kanheri Caves in Mumbai
by car (transport mode) Bombay
3rd April, Sat Ratnagiri, By train (transport mode)
To Ratnagiri: 0103-Modovi Express, boarding at Mumbai CST, Dep: 06:55- Arr: 13:30.
Return: 2050-Jan Shatabadi Express, Boarding at Ratnagiri station, Dep: 17:50- Arr: 23:20 Bombay
4th April, Sun Visiting Karla caves (120km) or Elephanta Caves (10km), or Bhaja Caves (88km) Bombay
5th April, Mon Leaving for Igatpuri, By car (transport mode), and proceed to Aurangabad
Aurangabad Taj Residency
8-N-12, CIDCO,
Dr. Rafiq Zakaria Marg, Rauza Bagh,
Aurangabad - 431 003
Maharashtra, INDIA
Tel: +91 240 661 3737
Fax: +91 240 661 3939
Mb: 09225302190
6th April, Tue Visiting Ajanta caves
Open: 9.00 A.M. to 17.30 P.M. (IST)
Ajanta Caves remain closed on Monday and
Ellora Caves remain closed on Tuesday.
Both caves remain open on all national holidays. Aurangabad 9 members is leaving for Hyderabad by train: Dep: 20:45 – Arr: 09:20
(7205, MMR CCT EXP)
------------------------------
5 Members will fly to Hyderabad next morning.
7th April, Wed Leaving for Hyderabad,
Jet Airways Konnect 9W 2015
Dep: 08:35 - Arr: 13:50 (via Mumbai)
(via Mumbai- Jet Airway 9W 459) Hyderabad Hyderabad Marriott Hotel
Opposite Hussain Sagar Lake Tank
Secunderabad, 500080
040 27522999
8th April, Thu Hyderabad University
Leaving for Nagajunakonda in the evening, 3 hours drive by car. Nagajunakonda AP Tourism Hotel near Nagajunasagar
9th April, Fri Sightseeing at Nagajunakonda Museum,
Opening Hours : 9.00 am to 4.00 pm,
Leaving for Vijayawada after sightseeing.
3 hours drive by car Vijayawada Hotel D V Manor
40-1-47, M. G. Road, Venkateswarapuram
Vijayawada, Andhra Pradesh 520010 Museum Manager: Suriya Narayana, Ph: 09705188311/
Amaravati, Sai Bar Bar, Ph: 9885301799
10th April, Sat Visiting Amaravati Museum,
Opening: 10:30am to 5pm.
To Bhubaneswar by Train: 8646-East Coast Express, Boarding at Vijayawada, Dep: 16:50 – Arr: 07:45 (next morning) Hyderabad Hyderabad Marriott Hotel
Opposite Hussain Sagar Lake Tank
Secunderabad, 500080
040 27522999 9 members is leaving for Bhubaneswar by train :
------------------------------
5 Members will go back Hyderabad and fly to Bubaneswar next morning.
11th April, Sun Hyderabad to Bhubaneswar by flight
IndiGo 6E 260, Dep: 08:15 - Arr: 09:40
Visiting Ratnagiri Museum by Car
110 KM from Bhubaneswar Bhubaneswar Hotel Swosti Premium
(formerly Swosti Plaza )
P-1, Jaydev Vihar, Bhubaneswar - 751013 Orissa,
12th April, Mon In the morning, visiting White Stupa (Asokan Edict)
Bhubaneswar to Bhopal,
Air India IC 878 Dep: 14:40 - Arr: 19:10 (via Delhi)
Sanchi Gateway Retreat Hotel,
MP tourism Hotel, at Sanchi, Madya Pradesh All members will be picked up at the Bhopal Airport and Proceed to Sanchi by car
13th April, Tue Visit Sanchi Stupa and Vidisha City Sanchi
14th April, Wed Leaving for Khajuraho in the morning,
Sightseeing in the evening
(300 km between Sanchi and Khajuraho) Khajuraho Hotel Clarks Khajuraho
Distt Chhatarpur, Udaipur, 47160607686 274421
15th April, Thu Leaving for Kosambi, Indira Gandhi’s House and so on
(290 km between Khajuraho and Allahabad) Allahabad Kanha Shyam Hotel
Rajeev Shandilya, 9918201932
22 1 Strachey Road, Jaipur (Allahabad), 202001 -0532 2560123
16th April, Fri Sightseeing at Kosambi, Proceed to Varanasi
(65 km between Allahabad and Kosambi)
(100 km between Allahabad and Varanasi) Varanasi Hotel Clarks Varanasi
The Mall, Cantt.Varanasi - 221 002 India.
Tel. : +91-542-2501011-20,
E-Mail:
clarkvns@satyam.net.in
17th April, Sat Sightseeing at Varanasi Varanasi
18th April, Sun Varanasi to Gaya
(275 km between Varanasi and Gaya, 5 hours drive by car) Gaya Lotus Nikko Hotel
19th April, Mon Gaya Gaya
20th April, Tue Gaya Gaya
21st April, Wed Gaya to Rajagaha
(90 km, one and half hour drive by car)
(100 km btn Nalanda and Patna, 3 hours drive by car) Patna Hotel Patliputra Ashok
Beerchand Patel Path
Patna, Bihar 800001
0612 2505270
22nd April, Thu Vaishali and Kesariya
(65 km btn Patna and Vaishali)
(65 km btn Vaishali and Kesariya) Patna 10 members is leaving for Delhi by train:
Dep: 21:50 – Arr: 10:10 (next day)
------------------------------
5 Members will fly to Delhi by flight next morning.
23rd April, Fri Patna to Delhi by flight
Air India IC, IC 410.
Dep: 09:00- Arr: 10:30 Delhi Hotel Ashok
24th April, Sat Delhi –Jaipur- Delhi by Train and Flight
To Jaipur: All members will go to Jaipur by Train: 2015-Ajmer Shatabadi Express, boarding at New Delhi Station
Dep: 06:15 Arr: 10:45.
Return: Dep: 17:50: Arr: 23:20
Sayadaw and other 4 members will go back Delhi by flight: Jet Airway 9W 3326
Dep: 18:30 – Arr 19:30 Delhi Hotel Ashok The Train is very good and fast in India.
25th April, Sun Delhi to Leh
Kingfisher Red, IT 3341, Dep: 06:10 - Arr: 07:40 Leh
(low temp = cold weather)
26th April, Mon Leh Leh
27th April, Tue Leh to Delhi
Delhi sightseeing after lunch
Kingfisher Red IT 3342, Dep: 08:10 - Arr: 09:25 Delhi Hotel Ashok
28th April, Wed Mathura and Taj Mahal in Agra
Museum is closed on Mondays and opening hours: 10 to 16
Taj Mahal remains open at 6:00 am to 7:30 pm (Friday closed)
(150 km btn Mathura and Delhi)
(51 km btn Mathura and Agra) Agra Hotel Clarks Shiraz
54, Taj Road,
Agra 282 001. India.
Tel. : (+91-562) 2226121
29th April, Thu Agra to Sankassa
(160 km btn Agra and Sankassa)
(280 km btn Sankassa and Savatthi) Sravasti (Savatthi) Lotus Nikko Hotel
30th April, Fri Sightseeing at Savatthi Savatthi Lotus Nikko Hotel
1st May, Sat Savatthi to Kushinagar
(280 km btn Savatthi and Kushinagar) Kushinagar Lotus Nikko Hotel
2nd May, Sun Kushinagar to Lumbini
(180 km btn Kushinagar and Lumbini, 5 hours drive by car) Lumbini Lumbini Garden
New Crystal Pvt. Ltd, Buddha Gagar, Hahilwar. Lumini, Nepal. Ph: +977 71 580145/ 622155
3rd May, Mon Lumbini
Sightseeing at Kapilavatthu and Nigrodharama (kudam) and Mahamaya temple Lumbini
Lumbini Garden
4th May, Tue Lumbini
Sightseeing at Devadaha and Ramgaram Lumbini
Lumbini Garden
5th May, Wed Leaving for Khathmandu by flight in the morning Khathmandu
6th May, Thu Khathmandu Khathmandu
7th May, Fri Khathmandu Khathmandu
8th May, Sat Khathmandu Khathmndu to Bangkok
Friday, March 19, 2010
တန္ဖိုး
သီလပညာဏဥၥ ေလာကသၼိ ံ အဂၢမကၡာယတိ။
ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပညာကသာ ေလာကႀကီးမွာ အမြန္ျမတ္ဆံုးပဲ။ (သုတ္သီလကၡန္ပါဠိေတာ္)
စီကာ စဥ္ကာ ပူရတဲ့အတြက္ စကၤာပူတဲ့။ ေျပာၾကတာ ၾကားဖူးတယ္။ ကိုယ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးသူ ေရႊျပည္ႀကီးသားေတြ ရြာမွာ အဆင္မေျပလို႔ စကၤာပူမွာ လာႀကီး ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ဆပ္ေနၾကရတယ္။ ကိုယ္အပါအ၀င္ပဲလို႔ေတာ့ မေျပာလိုေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ ပါတယ္လို႔ ေျပာရမလားဘဲ။ ကိုယ္က စကၤာပူေရာက္ရင္ ဆရာသမားမသိေအာင္ ေဆးလိပ္၀ယ္ေသာက္၊ ကြမ္း၀ယ္စားရတယ္။ စကၤာပူမွာ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးကို စကၤာပူေဒၚလာ တစ္ဆယ္ေလာက္ေပးရသလို၊ ကြမ္းယာဆိုရင္လည္း စကၤာပူတစ္ ေဒၚလာဖိုးမွ ေလးယာပဲ ရတယ္။ ဒါက စကၤာပူလို႔အမ်ားေခၚၾကတဲ့ ၾကားပဲြစားႏိုင္ငံေလး တစ္ႏိုင္ငံရဲ့ ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အပူတစ္ခုပါ။
ကိုေရႊအေမရိကားက်ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ျပန္ဘူး။ ကြမ္းယာေတာ့ မစားျဖစ္ေတာ့ေပမယ့္ ေဆးလိပ္က တယ္မျပတ္ခ်င္ဘူး။ ဖေလာ္ရီဒါဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ပညာေဇာတကေတာ့ “မင္းကြာ ျဖတ္ႏိုင္ရဲ့သားနဲ႔၊ မေသာက္ပါနဲ႔လား”တဲ့။ သံေယာဇဥ္ပါတဲ့ ၾသ၀ါဒေလးျဖစ္သလို၊ ဦးဇင္းဦးနာယကာလကၤာရကလညး္ မေသာက္ပါနဲ႔တဲ့၊ ေစတနာပါတဲ့ အႀကံေပးစကားေလးေတြပါ။ အဲဒီလို ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ားက ဆံုးမေပမယ့္ အမိုက္သံသရာက မထြက္ခ်င္တဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေဆးလိပ္ဆို တယ္မျပတ္ခ်င္ဘူး။ ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာေလးက ကိုေရႊအေမရိကားမွာ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးဆို ငါးက်ပ္(ငါးေဒၚလာ)နီးပါးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္…။
ဟုတ္ပါတယ္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးေနတဲ့ ကိုယ့္အသိတစ္ေယာက္ကေတာ့ နယူးေယာက္မွာ ေဆးလိပ္ဗူးေစ်းႀကီးလြန္းလို႔တဲ့။ တစ္ဗူးကို တစ္ဆယ္နီးပါးေပးရဆိုပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူက လပ္စ္ဗီးဂတ္တို႔ အျခားေဆးလိပ္ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ျပည္နယ္ေတြေရာက္ရင္ ကာတြန္လိုက္ ၀ယ္လာတယ္တဲ့။ ေဟာ ကန္တကီျပည္နည္က်ျပန္ေတာ့ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးကို သံုးေဒၚလာေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ေပးရသတဲ့။ က်န္တဲ့ျပည္နယ္ေတြမွာေတာ့ အခြန္ေရာပါတြက္ရင္ ေျခာက္က်ပ္ခဲြေလာက္ပဲ ေပးရမယ္ထင္တယ္။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာက တန္ဖိုးပါ။ ေဆးလိပ္တန္ဖိုးပါ။ ေနရာေဒသေတြ ကြာၿပီး တန္ဖိုးေတြ အတက္အက် ရွိသလို၊ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ ကြာသြားရင္လည္း တန္ဖိုးေတြက အတက္အက်၊ အနိမ့္-အျမင့္ ရွိတတ္သကိုး။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
တန္ဖိုးတဲ့။ စကားလံုးေလးက လွတယ္။ Price/Value လို႔ ဂလိုဘယ္ရြာသားေတြ အေခၚတစ္မ်ဳိးလည္း ရွိရဲ့။ ဟုတ္ပါၿပီ။ ဘယ္လို ဘာသာေဗဒနဲ႔ပဲ ေျပာေျပာ တန္ဖိုးဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရရဲ့ အႏွစ္သာရကေတာ့ အတူတူပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေဆးလိပ္ႀကိဳက္သူတစ္ဦးအတြက္ ေဆးလိပ္ဟာ တန္ဖိုးရွိေပမယ့္ ေဆးလိပ္အနံ႔မခံႏိုင္သူအတြက္ ေဆးလိပ္ဗူး အလကားရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုေနမွာပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အရာေလးေတြ ကိုယ့္မွာရွိရင္ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကသလို ကိုယ္ မၾကိဳက္တဲ့ အရာေတြဆိုရင္ေတာ့ တန္ဖိုးထား သိမ္းဆည္းေနၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြနဲ႔ စပ္လို႔ပါ။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူဆိုတာေတာင္ အရြယ္ေတြအိုမင္းသြားရင္ တယ္တန္ဖိုးမထားခ်င္ၾကေတာ့ မဟုတ္လား။ ဆိုလိုတာက ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအေပၚထားတဲ့ တန္ဖိုးဟာ မၿမဲဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။
ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆိုပါစို႔။ သူဟာ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက်ေနမယ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးခ်လို႔ရဦးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က တန္ဖိုးထားေနတတ္ေပမယ့္ သူမရွိလည္း ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးလက္ခံလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီလူဟာ ကိုယ့္အတြက္ တန္ဖုိးမဲ့သြားၿပီေပါ့။ တန္ဖုိးေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တာေလးကို သတိရေနမိတယ္။ သူေျပာတုန္းက ေတာင္ႀကီးက အျပန္လမ္းမွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္။
“မင္း သတိထားမိလားတဲ့။ ငါတို႔ ေတာင္ေပၚမွာတုန္းက (ေတာင္ေပၚဆိုတာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ေျပာတာပါ) ငါးရာတန္အခ်ဳိရည္ဟာ အခု ယင္းမာပင္မွာ ကားနားေတာ့ တစ္ေထာင္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ပန္းမွာ ရွစ္ရာတဲ့။ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ကြာ။ ရန္ကုန္နဲ႔ ပိုနီးတဲ့ ေအာင္ပန္းတို႔၊ ယင္းမာပင္တို႔မွာ ေစ်းမခ်ဳိပဲ ေတာင္ႀကီးေရာက္မွ ေစ်းခ်ဳိေနတယ္။ ပစၥည္းတစ္ခု၊ အရာ၀တၳဳတစ္ခုရဲ့ တန္ဖိုးဆိုတာ အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ သတ္မွတ္တာ ေနရာေဒသအေပၚလည္း မူတည္တယ္ကြ။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ အခ်ိန္ကာလေပါ့။ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ကြာ.. ကိုယ္တို႔မိဘေတြ သူတို႔ပဲြရံုေတြမွာ ကုန္ေတြကိုၾကည့္၊ ႏွမ္းေပၚခ်ိန္ဆို ႏွမ္းေစ်းက သိပ္မရိွဘူး။ ႏွမ္းမေပၚခင္တို႔၊ ႏွမ္းေပၚၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာပီဆိုရင္ ႏွမ္းေစ်းက ထိုးတက္သြားျပန္ေရာ။ ဆိုလိုတာကကြာ.. ရွားပါးတဲ့အခ်ိန္ဆို ပစၥည္း၀တၳဳတစ္ခုဟာ တန္ဖိုးတက္သြားတာကို ေျပာခ်င္တာေပါ့။”
“ေနာက္တစ္ခုက ပေယာဂလို႔ေခၚတဲ့ လုပ္အားပဲ ေျပာရမလား၊ ဆိုၾကပါစို႔ကြာ၊ သာမာန္ေက်ာက္တံုးတစ္ခုနဲ႔ ဘုရားဆင္းတုလို တစ္ခုခု ထြင္းထုပီးသား ေက်ာက္တုံးတစ္ခု၊ ဘယ္ဟာက ပိုတန္ဖိုးရွိမလဲ။ လူေတြရဲ့ ကာယအား၊ ဥာဏအားနဲ႔ ထြင္းထုထားတဲ့ ဆင္းတုေတာ္ေက်ာက္တုံးက ပိုတန္ဖိုးႀကီးတာေပါ့။ အဲေနာက္ဆံုး တန္ဖိုးကို တန္ဖိုးျဖတ္တဲ့အရာကေတာ့ ပုဂၢလဆိုတဲ့ လူေတြ၊ သက္ရွိေတြေပါ့ကြာ။ အႏုပညာခံစားတတ္သူအဖို႔ အႏုပညာလက္ရာေျမာက္တဲ့ ပန္းခ်ီပန္းပုဟာ တန္ဖိုးႀကီးလွေပမယ့္ ဘာခံစားမွႈမွ မရွိတဲ့ အႏုပညာကို မခံစားတတ္သူအဖို႔ေတာ့ ပီကာဆိုတို႔လို ကမၻာေက်ာ္အႏုပညာရွင္ေတြရဲ့လက္ရာလည္း အဲဒီသူအတြက္ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ ေျပာခ်င္တာက ခံစားသူအေပၚ၊ ႏွစ္သက္သူအေပၚ မူတည္ၿပီး ပစၥည္းတစ္ခုရဲ့ တန္ဖိုးဟာ အတက္၊ အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ ျဖစ္သြားရတယ္ဆိုတာပါပဲကြာ။”
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
သူငယ္္ခ်င္းေျပာခဲ့ဖူးတာေလးပါ။ သူ႔အဆို တန္ဖိုးဆိုတာ အခ်ိန္ကာလ၊ ေနရာေဒသ၊ ပေယာဂ(လုပ္အား)နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အေပၚမူတည္ၿပီး အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ ကြာသြားတာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေျပာခဲ့တာေတြကို ကိုယ္က မျငင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္…. ပရမတၳလို႔ေခၚတဲ့ အစစ္အမွန္တန္ဖိုးေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တို႔ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက ေလာကမွာ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပညာကသာ တန္ဖိုးအျမင့္မားဆံုးတ့ဲ။ ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘုန္းတန္ခိုးဆိုတာ သူ႔ကိုယ္က်င့္တရား ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲအေပၚပဲ မူတည္သလို၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အဆင့္အတန္းဆိုတာလည္း သူ႔ရဲ့ ဆင္ေျခတုံတရားပဲ ေခၚမလား။ အသိပညာအေပၚမွာပဲ မူတည္တာေလ။
ဒီေနရာမွာ စကားစပ္မိလို႔ ထပ္ေျပာရရင္ အထက္တန္းက်က်၊ မ်က္ႏွာပန္းလွလွ ဆိုတဲ့ စကားေလးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတခ်ဳ႕ိက အထက္တန္းေတာ့က်တယ္။ မ်က္ႏွာပန္းမလွဘူး။ ဥပမာ အဲဒီလူေတြက ဟစ္တလာလို ပုဂၢဳိလ္ေတြေပါ့။ အာဏာရွိတုန္းေတာ့ အထက္တန္းေတာ့ က်ေပမယ့္ သူ႔ကိုေၾကာက္ၿပီးလူေတြက မလြန္ဆန္သာလို႔သာ သူ႔ကို ေမာင္ေမာင္ေခၚတိုင္း ဘုရားျပန္ထူးေနၾကရတာေလ။ ဒီလိုလူေတြက အထက္တန္းက်ေပမယ့္ မ်က္ႏွာပန္းမလွသူေတြေပါ့။ မ်က္ႏွာပန္းမလွဆို ကိုယ္နဲ႔မထိုက္တန္တဲ့ေနရာကို ယုတ္မာတဲ့စိတ္နဲ႔ ယူထားၾကတာကိုး။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက်ေတာ့ အထက္တန္းေတာ့ မက်ဘူး။မ်က္ႏွာပန္းလွတဲ့သူေတြ၊ ဒီလိုလူေတြက ေလာကႀကီးဆီက ကိုယ္မရသင့္ဘဲ ဘာမွ မယူဘဲ ေလာကႀကီး ဒါမွမဟုတ္ လူသားအက်ဳိးအတြက္ ေပးဆပ္ၿပီး ေကာင္းက်ုဳိးလုပ္ၿပီး အသက္ရွင္ေနထိုင္ၾကသူေတြေလ။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ မ်က္ႏွာပန္းလည္း မလွ၊ အထက္တန္းလည္း မက်သူေတြေပါ့။ သူမ်ားအေပၚလည္း မတရားတာေတြလုပ္၊ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ မတရားတာလုပ္လုပ္ အထက္တန္းမေရာက္ဘဲ လူေပလူညစ္ဘ၀နဲ႔ ေနေနရသူေတြေလ။ ေနာက္ဆံုတမ်ဳိးကေတာ့ အထက္တန္းလည္းက်တယ္၊ မ်က္ႏွာပန္းလွလွနဲ႔လည္း ေနသြားတဲ့သူေတြေပါ့။ ဥပမာ ဘုရားရွင္တို႔လို၊ (ေလာကီဘက္က ႀကည့္ရင္..ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔လိုေပါ့)။ အမ်ားအတြက္လည္း ေပးဆပ္သြားသလို၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ့္မွာ ရွိသင့္တဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလနဲ႔ ေနထိုင္သြားႏိုင္ၾကတဲ့ သူေတြကို ဆိုလိုတာေပါ့။
ဆိုေတာ့၊ အထက္တန္းက်တဲ့သူဆိုတာ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာခဲ့သလို ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ အသိပညာျမင့္မားသူေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ စကားလံုးရဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေနထိုင္သြားသူေတြေပါ့ေလ။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆိုရင္ ကိုယ္ေတြကေကာ…တန္ဖိုးဆိုတာ ဘယ္လိုဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္သြားၾကမလဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ကိုယ္ ႀကိဳက္တာ ကိုယ့္တန္ဖိုးဆိုရေတာ့ ပရမတၳ(အစစ္အမွန္)တန္ဖိုးကေန ေ၀းၿပီး အတုအေယာက္တန္ဖိုးနဲ႔ပဲ ေသဆံုးသြားရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။
ကိုင္း…စာဖတ္သူမိတ္ေဆြ..
ကိုယ္ကေတာ့ တန္ဖိုးဆိုတဲ့ေခါင္းစီးနဲ႔ စာရႈသူကို ေခါင္းစားေအာင္ အခ်က္လက္အခ်ိဳ႕ကို ခ်ျပလိုက္ပါၿပီ။ က်န္တာကေတာ့ ကိုယ့္အယူအဆနဲ႔ကို လြတ္လပ္စြာ ကဲြလဲြခြင့္၊ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း တန္ဖိုးသတ္မွတ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တန္ဖိုးဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ေက်ေက်လည္လည္ ခဲြျခားေ၀ဘန္သံုးသပ္ေနမယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္ေလ။
(ဒီစာေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကို အေမရိကားေတာမက္မဲႀကီးထဲမွာ ကိုယ့္ကို တစ္ကိုယ္ထဲ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ေနာင္ေတာ္ ေက်းဇူးရွင္ ဦးဇင္းဦးနာယကာလကၤာရရဲ့ အိႏၵိယပညာေရးခရီစဥ္ကို ဦးတင္ဂါရ၀ျပဳလိုက္ရပါတယ္။ Have a nice trip ပါ ေနာင္ႀကီးေရ။ အေ၀းကေနပဲ ဦးတင္လိုက္ပါတယ္။)
၀၃၊၂၀၊၂၀၀၉ (ည ဆယ္နာရီခဲြ)
အရွင္ေနမိႏၵ(ေငြသာတြင္း)
Tuesday, March 9, 2010
အခ်ဳိရည္မ်ားႏွင့္ ကင္ဆာ
ပံု (၁) အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ soft drinks မ်ား
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ soft drink လို႕ ေခၚတဲ့ အခ်ိဳရည္ပုလင္းေတြကို ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ထုတ္လာၾကတာ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ရိွျပီ ထင္ပါတယ္။ Pepsi တို႕ 7up တို႕က စလိုက္တာ အခု fruito တို႕ cola တို႕ေခာတ္ အထိပါပဲ။ ၾကားထဲမွာ lippo တို႕ ကၽြဲရိုင္းတို႕လည္း ပါပါေသးတယ္။ သူတို႕ကို energy drink လို႕လည္း ေခၚၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေသာ္ သူတို႕ထဲမွာ သၾကားဓာတ္ေတြ အေျမာက္အျမားပါ၀င္တယ္။ သၾကားဆိုတာ body အတြက္ စြမ္းအင္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိဳရည္ေသာက္လိုက္ရင္ လန္းသြားတယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မဆန္းလွပါဘူး။ ေပၚစတုန္းက အရမ္းေခာတ္စားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမိဳ႕ေပၚကလူေတြက ဒီအခ်ိဳရည္ေတြဟာ က်န္းမာေရးနဲ႕ မညီညြတ္ဘူးဆိုတာ သိရိွလာၾကပါတယ္။ ရလဒ္အျဖစ္ ေသာက္ေတာ့ေသာက္ၾကတယ္။ အလြန္အက်ဴးမေသာက္ၾကေတာ့ဘူး။ နယ္ဘက္မွာေတာ့ အစကတည္းက သိပ္ျပီး ေသာက္ၾကေလ့ မရိွဘူးထင္ပါတယ္။
ဒီအခ်ိဳရည္ေတြကို America မွာေတာ့ အခုထက္ထိ စဲြစဲြျမဲျမဲ ေသာက္ၾကတုန္းပဲ။ Coca cola ကလည္း အရမ္းနာမည္ၾကီးတယ္ေလ။ ေၾကာ္ျငာအားကလည္း တကယ္ေကာင္းတာ။ American ေတြက က်န္တဲ့ေနရာမွာသာ ေတာ္ရင္ေတာ္မယ္။ က်န္းမာေရး အမူအက်င့္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ ဗမာေတြနဲ႕ သိပ္ကြာတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အ၀လြန္ေရာဂါေတြ လူငယ္ေတြၾကားမွာ အရမ္းျဖစ္လာတာ။ သူတို႕တေတြက သိသိခ်ည္းနဲ႕ ေနခ်င္သလိုေန ေနၾကသလိုပဲ။
အခု အဲဒီ အခ်ိဳရည္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သုေတသန စာတမ္းတစ္ေစာင္ ထြက္လာတယ္။ ျပဳလုပ္တဲ့ တကၠသိုလ္ကေတာ့ Washington, DC က Georgetown University Medical Center ကပါ။ ထိုစာတမ္းကို ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ ကင္ဆာ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အခ်ိဳ၇ည္ ေသာက္မွဳနဲ႕ Pancreas Cancer တို႕ရဲ႕ ဆက္သြယ္မွဳကို သိရိွေအာင္ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံမွာရိွတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြၾကားမွာ သုေတသနကကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကာျမင့္ခ်ိန္ကေတာ့ ၁၄ ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။
Pancreas ကို ဗမာလို မုန္႕ခ်ိဳအိတ္လို႕ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေခၚၾကတယ္။ body အတြက္ အရမ္းအေရးၾကီးတဲ့ Insulin ေဟာ္မုန္းကိုု သူက ထုတ္ေပးပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အစာေျခတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာလည္း တစ္တပ္တစ္အား ပါ၀င္ပါေသးတယ္။ Pancreas ဟာ ဗိုက္ထဲမွာ တည္ရိွျပီး အူမ်ား ကလီစားမ်ားရဲ႕ အေနာက္မွာ တည္ရိွပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေက်ာက္တည္ျခင္းေၾကာင့္ သို႕မဟုတ္ အရက္ေသာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေရာင္တတ္သည္မွာလြဲ၍ လူကို ေတာ္ရံုတန္ရံု ဒုကၡမေပးပါ။ Pancreas တြင္ ကင္ဆာျဖစ္ပါက အစပိုင္းတြင္ မည္သည့္လကၡဏာမွာ မျပတတ္ေသာ္လည္း ေရာဂါရင့္လာေသာအခါ သည္းေျချပြန္ကို ပိတ္ေစျပီး အသား၀ါျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္သည္။ ေရာဂါေစာေစာစီးစီးသိရိွပါက ခဲြစိတ္ကုသေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ေသာ္လည္း quality of life သည္ ယခင္ကေလာက္ မေကာင္းေတာ့ေပ။ ထို႕ေၾကာင့္ မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ျခင္းကသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ခက္တာက ဘာေၾကာင့္ ကင္ဆာျဖစ္ရသလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မေျပာႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကာကြယ္ရန္လည္း မလြယ္လွေပ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းႏွင့္ အ၀လြန္ျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ ဟု ေျပာၾကေသာ္လည္း ရာခိုင္ႏွဳန္းက အရမ္းနည္းပါးေသာေၾကာင့္ "ခင္ဗ်ား ေဆးလိပ္ျဖတ္လိုက္ pancreas ကင္ဆာမျဖစ္ဘူးလို႕ အာမခံတယ္လို႕ "ယတိျပတ္ေျပာလို႕မရေပ။ ကင္ဆာကို ျဖစ္ေစတဲ့လို႕ သံသယရိွျခင္းခံရသူေတြကေတာ့ အ၀လြန္ျခင္း၊ အမ်ိဳးအစား ၂ ဆီးခ်ိဳရိွသူမ်ား ႏွင့္ ေဆးလိပ္ေသာက္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ခုတိုးလာျပီေပါ့။
ပံု (၂) pancreas တြင္ ကင္ဆာျဖစ္ပြားေနပံု
ပံု (၃) pancreas cancer ကို ခဲြစိတ္ရန္အတြက္ ျဖတ္ေတာက္ပစ္ရေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ား
သုေတသနအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရရင္ သူက လူေတြရဲ႕ အေအးေသာက္တဲ့ပံုစံ၊ lifestyle နဲ႕ ဒီကင္ဆာေရာဂါရဲ႕ ဆက္စပ္မွဳကို ရွာေဖြတာပါ။ သုေတသနရဲ႕ အစမွာ ပါ၀င္ေသာသူေတြရဲ႕ ၉.၇ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္က တစ္ပတ္မွာ soft drink (coca cola or similar energy drink) ေတြကို ၂ ၾကိမ္နဲ႕ အထက္ ေသာက္သံုးၾကပါတယ္။ ၁၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္ကေတာ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္အစစ္ေတြကို တစ္ပတ္ ၂ ၾကိမ္ေလာက္ ေသာက္ၾကပါတယ္။ soft drink ေသာက္သူအမ်ားစုဟာ ေယာက္က်ားေတြ ျဖစ္ေနတတ္ျပီး သူတို႕ဟာ ပညာတတ္တယ္။ အရက္ေသာက္တယ္။ အလုပ္မ်ားတယ္။ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားနည္းတယ္။ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္ၾကတယ္။ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္သူေတြကလည္း မထူးမျခားနားေသာ lifestyle ေတြရိွၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕မွာ ကြာတာက အေအးေသာက္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕က soft drink ေသာက္ျပီး တခ်ိဳ႕က သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ေသာက္ၾကပါတယ္။ ၁၄ ႏွစ္ ၾကာျပီးေနာက္ သူတို႕ကို follow up လည္းလုပ္လိုက္ေကာ အေယာက္ ၆ ေသာင္းခဲြေလာက္မွာ ၁၄၀ က pancreas ကင္ဆာျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေရအတြက္ခ်င္း ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ မသိသာေပမယ့္ ျဖစ္သူအမ်ားစုက soft drink ကို တစ္ပတ္ကို ၂ ၾကိမ္ထက္ ပိုေသာက္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းကေတာ့ တစ္လကို တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ေသာက္မွာပါ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ထက္ တစ္ပတ္ကို ၂ ၾကိမ္ထက္မက ေသာက္သူေတြက ၉၅ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္ ျဖစ္ဖို႕ အခြင့္အလမ္းပိုမ်ားေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ lifestyle ခ်င္းအတူတူ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္သူေတြကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္ပဲ တက္လာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။သုေတသီေတြရဲ႕ ယူဆခ်က္ကေတာ့ soft drink ေတြတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ကင္ဆာျဖစ္ဖို႕ထက္ အျခားေသာ က်န္းမာေရးနဲ႕ မညီညြတ္တဲ့ ေနထိုင္နည္းပံုစံေတြနဲ႕လည္း ပတ္သက္ပါတယ္တဲ့။ လူကလည္း ေနခ်င္သလိုေနမယ္။ အခ်ိဳရည္ေတြလည္း နင္းကန္ ေသာက္ေနသူေတြသာ ကင္ဆာျဖစ္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီ post ကို ဖတ္ျပီးေတာ့ အေအးထုတ္တဲ့ ကုမၸဏီေတြကို တရားစဲြဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအေအးေတြကလည္း ကိုယ္တကယ္ပင္ပန္းလာတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ေသာက္လိုက္ရင္ လန္းဆန္းတက္ၾကြေစပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အလြန္အကၽြြံမေသာက္ဖို႕ေတာ့လိုပါတယ္။ သူတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္သလား မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိအက်မသိေသးတဲ့အတြက္ သတိထားသင့္ပါေၾကာင္း။ ။
Sweet December
(မွတ္ခ်က္= က်န္းမာေရး ဗဟုသုတအျဖစ္ မွ်ေ၀ခံစားပါသည္။ ပုိ႔စစ္ပုိင္ရွင္ကုိ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါေၾကာင္း။ ေမးမွတဆင့္ လက္ခံရရွိပါသည္။)
Thursday, March 4, 2010
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၅)
က်မအေၾကာင္းကုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေယာကၡမသူေ႒းႀကီး အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပဖုိ႔လုိလာပါသည္။ သူ႔ဘ၀ သူ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ ....
ကုေဋေပါင္းေလးဆယ္ခန္႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ သူေ႒းႀကီး မအိပ္နိဳင္ မစားနိဳင္ျဖစ္ေနေလသည္။ အိပ္ယာေပၚ လဲေသာ္လည္း စိတ္က မၿငိမ္။ တမႈိင္မႈိင္ တေတြေတြ စိတ္ေတြေ၀ေနသည့္ အျဖစ္ပ်က္က မယုံနိဳင္စရာ။ မယုံနိဳင္၍ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ မီးခံေသတၱာဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ သူေ႒းႀကီးသည္ သူ႔အျဖစ္ကုိ သူယူႀကဳံး မရျဖစ္ေနမိသည္။ ငါပုိင္သည့္ ဤမွ်ေလာက္ေသာ ရတနာပစၥည္းေတြ သူခုိးခုိးသြားရင္လည္း ေတာ္ေသး သည္ေပါ့။ ကူညီပါရေစ႒ာနကုိ အေၾကာင္းၾကားကာ ေျခရာခံလုိက္နိဳင္လွ်င္ တခ်ဳိ႕တ၀က္ေတာ့ ျပန္ရနိဳင္ ေသးသည္ ေပါ့။ ခုေတာ့ .....................
ရတနာပစၥည္းေတြ မီးေသြးခဲျဖစ္ေနၿပီ။ ေသခ်ာေအာင္ လက္နဲ႔ထပ္တလဲလဲပြတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ထူးမျခားနား။ မဲပဲမဲလွ်က္ပင္။ ပန္ထိမ္သည္ဆီ သြားပုိ႔ၿပီး စစ္ခိုင္းရရင္လည္း သူအတြက္ ေရႊျဖစ္ေနလုိ႔ တ၀က္ေလာက္မ်ား ခုိးထားရင္ ခက္ရေခ်ရဲ႕။ မီးေသြးခဲျဖစ္ေနတဲ့ ငါ့ရတနာေတြ ေရႊထည္ေတြ ဘယ္လုိမ်ား ေရႊျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမလဲ..လုပ္ရမလဲဟု သာ၀တၳိၿမိဳ႕မွ သူေ႒းႀကီး စိတ္အႀကံအုိက္လ်က္ စိတ္မသက္သာဖြယ္ျဖစ္ေနေလသည္။
မၾကာခင္မွာပင္ ေဘာဂဗ်သနလြမ္းမုိးခံေနရသည့္ သူေ႒း ႀကံရာမရ လက္မႈိင္ခ်ကာ စိတ္ဖိစီးမႈတုိ႔ေၾကာင့္ အိပ္ယာေပၚလဲေလေတာ့သည္။ သူေ႒းႀကီးတြင္ ခင္မင္ရင္းႏွီး အေမွ်ာ္ျမင္ရွိသည့္ သူငယ္ခ်င္းရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကလည္း သူေ႒းႀကီးအိပ္ယာေပၚလဲေနသည္ကုိ သိသည္ႏွင့္ က်န္းမာေရးအေျခေနကုိ ေမးျမန္းရာ ဥစၥာပ်က္လုိ႔ စိတ္ေသာကျဖစ္ေနတာပါလား...ဟုသိႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ကဲသူငယ္ခ်င္း..မင္း အိပ္ယာထဲ လဲမေနပါနဲ႔။ မင္းရတနာေတြ ေရႊျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့နည္း ငါ့ဆီမွာရွိတယ္ဟု အားေပးေလသည္။
ဒါေနန ေဘာဂ၀ါ ေဟာႏၱိ- ဒါေနန- လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္းေၾကာင့္၊ ေဘာဂ၀ါ- စည္းစိမ္းဥစၥာ ရတနာတုိ႔သည္၊ ေဟာႏၱိ- ရရွိၾကရကုန္၏တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရ။ ဒုိ႔သာ၀တၱိၿမိဳ႕ေပၚမွာ အလွဴခံႏႈိးေဆာ္သူေတြ ေျပာေျပာေနတာ ငါၾကားဘူးတယ္။ မင္းရဲ႕ကုသုိလ္ကံေတြ ကုန္ခမ္းသြားလုိ႔ မင္းရတနာပစၥည္းေတြ မီးေသြးခဲအျဖစ္အေရာင္ ေျပာင္းသြားတာျဖစ္မယ္။ ဒီစည္းစိမ္ေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္ရွိရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုိ႔တေတြ ဒီရတနာပစၥည္းေတြရဲ႕ ဘုန္းကံရွင္ကုိ ရွာေဖြခန္းဖြင့္ရမယ္။
ဘုန္းရွင္ကံရွင္ ရတနာပုိင္ရွင္ျဖစ္လာမဲ့သူဟာ လူပ်ဳိလူလြတ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သမီးနဲ႔ေပးစား၊ အပ်ဳိလူ လြတ္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ မင္းရဲ႕သားနဲ႔ေပးစားၿပီး သူငယ္ခ်င္းပုိင္တဲ့ ပစၥည္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမယ္ သူငယ္ခ်င္း။ မင္း သေဘာတူ မလား။ သူေ႒းသည္ သူငယ္ခ်င္းေပးသည့္ အႀကံဥာဏ္ကုိ သေဘာက်၍ ေခါင္းညိတ္ျပကာ သေဘာတူလုိက္ေလသည္။ ကဲ..ဒါဆုိရင္ မီးေသြးခဲျဖစ္ေနတဲ့ ရတနာပစၥည္းေတြကုိထုတ္၊ ၿမိဳ႕အစြန္ဖ်ားက ေစ်းတခုမွာ ဖ်ာခင္းၿပီး သူငယ္ခ်င္း ေစ်းေရာင္းဖုိ႔ ျပင္ေပေတာ့။
ေနာက္တခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မွတ္ထားရမယ္။ မင္း ဖ်ားခင္ၿပီး ေစ်းေရာင္းတဲ့အခါ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြက ေျပာၾကလိမ့္မယ္ ေမးၾကလိမ့္မယ္ အျခားေသာ ေစ်းသယ္ေတြက စားစရာ ေသာက္စရာကုန္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းေနပါလ်က္ ခင္ဗ်ားက အသုံးမက်တဲ့ မီးေသြးခဲေတြ လာေရာင္းေနတာ ခင္းဗ်ားအတြက္ ဘာအက်ဳိး ျမတ္ရမလဲလုိ႔ ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ အဲလိုေျပာသူေတြကို ကုိယ့္ရွိတာ ကုိယ္ေရာင္တာ ခင္းဗ်ားနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိ႔သာ မင္း ျပန္ေျပာရမယ္။ တစုံတေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္က အျခားေစ်းသည္ေတြက စားေသာက္ကုန္ေလာက္ ေရာင္းေနၾကတာ။ ခင္ဗ်ားက ဒီၿမိဳ႕ျပင္ေစ်းမွာ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ေရႊထည္ပစၥည္းေတြ ဖ်ားခင္ေရာင္ေနတာ ဘယ္သူ က ၀ယ္နိဳင္မွာမုိ႔လဲလုိ႔ ေမးလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီခါက်ရင္ ဘယ္မွာလဲ ေရႊထည္ပစၥည္းေတြက က်ေနာ့္ကုိ ယူျပ ေပးပါလားလုိ႔ ေမးရမယ္။ ဒါက ေရႊေတြပဲလုိ႔ ကုိင္လုိက္တာနဲ႔ မင္းမီးေသြးခဲေတြ ပင္ကုိယ္အတုိင္း ျပန္ျဖစ္ၿပီးသာ မွတ္ေပေတာ့ဟု နည္းလမ္းေပးေလသည္။
သူေ႒းလည္း သူငယ္ခ်င္းေပးသည့္အတုိင္း ျပဳလုပ္ရာ တေန႔မွာ အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္ပါးပါး အမ်ဳိးသမီး တေယာက္ေစ်းလာ၀ယ္ရင္း မည္သူမွ်မ၀ယ္နိဳင္သည့္ ဒီရတနာေတြကို ဒီေစ်းမွာ လာေရာင္းေနတာ ဘာအက်ဳိးရွိမွာလဲဟု ေမးေလရာ ခ်စ္သမီး ဘယ္မွာလဲ သမီးျမင္ရတဲ့ ရတနာေတြ ယူျပေပးပါလားဟု ေျပာေလရာ ထုိအမ်ဳိးသမီး ကုိင္လုိက္သည့္ႏွင့္ ဖ်ားေပၚခင္ထားသည့္ မီးေသြးခဲတုိ႔သည့္ ပင္ကုိယ္ပကတိ ေရႊအျဖစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းေလေတာ့၏။ သူေ႒းႀကီးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးေလး၏ အပ်ဳိမွန္း စုံစမ္းသည့္ရွိသည္ေနာက္ သားႏွင့္ေပးစားကာ ေခြ်းမအျဖစ္ သူေ႒းမရာထူးကုိ အပ္ႏွင္းေလေတာ့သည္။
သူေ႒းႀကီး၏ အိမ္မွာ အိမ္ရွင္မအျဖစ္ သူေ႒းမရာထူးရလာတဲ့ ဆင္းရဲသူမေလးဟာ အျခားသူ မဟုတ္ ကိသာေဂါတမီဆုိတဲ့ က်မေပါ့။ မၾကာခင္မွာပဲ က်မမွာ သားေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ ေမြးဖြားေပးနိဳင္လုိ႔ သူေ႒းႀကီးအိမ္မွာ က်မဟာ အရင္ကထက္ ပုိလုိပင္ အရွိန္ၾသဇာရခဲ့တာေပါ့။ ဒီတသက္ ဒီဘ၀မွာေတာ့ ငါ့အတြက္ ဘ၀အာမခံရၿပီလုိ႔ အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ သားဟာ က်မရဲ႕ ဘ၀သခင္အျဖစ္ သတ္မွတ္လုိက္မိတယ္။ သားရွိရင္ ျပည့္စုံၿပီေလ။ အိႏၵိယလုိနိဳင္ငံမ်ဳိးမွာ ဥစၥာလည္းျပည့္စုံ သားလည္းရွိတဲ့ မိခင္တေယာက္အျဖစ္ သြားေလရာရာ အထက္တန္းက်လုိ႔ မ်က္ႏွာပန္းလွၿပီမဟုတ္လား။
မၾကာပါဘူး မ်က္ႏွာပန္းလွတဲ့ က်မေန႔ရက္ေတြမွာ ကံဆုိးျခင္းေတြက မေခၚပဲ မေမွ်ာ္ပဲ ရုတ္တရက္ဆုိသလုိ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ က်မဘ၀ရဲ႕ ရင္ႏွစ္အသဲညွာ သားရတနာေလး ရုတ္တရက္ဖ်ားကာ အယုတ္တမာ အဟုတ္မညာတာတဲ့ မရဏေသမင္းက အတင္းေခ်နင္း မရဏဇာတ္ခင္းလုိက္ေတာ့တာပါပဲ။
က်မရူးရၿပီေပါ့။ သားေလးမ်ား အသက္ရွင္လုိရွင္ျငား သားေသကုိပုိက္ မရဏရန္ကုိတုိက္ဖုိ႔ မေသေဆးရွာဖုိ႔ က်မႀကိဳးစားေတာ့တာပဲ။ သားေသကုိပုိက္ မေသေဆးကို အတင္းလုိက္ရွာေနတဲ့ က်မကုိ အက်ဳိးအေၾကာင္း ျမင္သိ ပညာရွိအမ်ဳိးသား တေယာက္က ေအာ္ ဒီကေလးမ သူ႔ဘ၀မွာ ေသတာျမင္ဘူးပုံမရ အသိဥာဏ္ကင္း လွတာေၾကာင့္ သားေသးကုိပုိက္ ဒုကၡဆုိက္ေနတာပဲျဖစ္မယ္ ငါလမ္းညႊန္မွပဲဆုိၿပီး ျမတ္ဗုဒၶထံသြားဖုိ႔ လမ္းညႊန္
ေပးသည့္ေၾကာင့္ သားရွင္ဖုိ႔အေရး ေျခမေလးပဲ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းကုိ က်မအေျပးေရာက္ခဲ့တာပါ။
သားေသနဲ႔ေမာ ေသာကေတြနဲ႔ေမွ်ာေနတဲ့ က်မ ျမတ္ဗုဒၶဆီကုိ ေရာက္တာနဲ႔ ဦးခ်ဖုိ႔ဆုိတာ မသိ၊ သားရွင္ဖုိ႔သာ အဓိကဆုိၿပီး သားေသကုိ ေျခေတာ္ရင္းမွာခ်ကာ ဘုရားတပည့္ေတာ္မရဲ႕ သားကုိအသက္ရွင္ေအာင္ အသက္ ရွင္ေဆးေပးပါလုိ႔ အတင္းပဲ ေတာင္းပန္ငုိေၾကြးမိေတာ့တယ္။
ျမတ္ဗုဒၶကလည္း ကိသာေဂါတမီ...သင့္သားအတြက္ အသက္ရွင္ေဆး ငါေပးေတာ္မူမယ္.. ငါဘုရားခုိင္းသလုိ လုပ္ေပးရမယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ က်မမွာ ေမာပန္းသမွ် ပူေလာင္သမွ် ေအးျမလုိ႔ သြားတာေပါ့။ ခ်စ္သမီး ေက်ာင္းကထြက္လုိ႔ စတင္ေတြ႔ရွိတဲ့ အိမ္ကေနစလို႔ တအိမ္တက္ တအိမ္ဆင္း မေသဘူးတဲ့ အမ်ဳိးအိမ္က မုန္႔ညင္းေစ့ လက္တဆုပ္ ယူခဲ့ေတာ့လုိ႔ မိန္႔လုိက္တာနဲ႔ က်မေလ ငါ့သားေလးေတာ့ အသက္ျပန္ရွင္ေတာ့ မယ္ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ ေမာမွန္းမသိ ပန္းမွန္းမသိ မုန္႔ညင္းေစ့လက္တဆုပ္ရဖုိ႔ ေတာင္းလုိက္တာ ဒီအိမ္ကလည္း မၾကာေသးခင္က အဖုိးေသထားတယ္။ ဟုိအိမ္ အဖြား ဆုံးသြားတယ္။ ဒုိ႔အမ်ဳိးကေတာ့ သားေသဘူးတယ္။ ဦးေလးတုိ႔အိမ္မွာေတာ့ မယားေသဘူးတယ္...။ ဘယ္အိမ္ ဘယ္အမ်ဳိးမွ မေသတဲ့သူကုိ မရွိဘူး။ က်မ မၾကား ခ်င္ဆုံး ေသစကားေတြကုိ အိမ္တုိင္းက က်မကုိ ေျပာလုိက္ၾကတာေလ။
သာ၀တၱိၿမိဳ႕ရွိ အိမ္ေတြသာ ကုန္သြားမယ္ က်မလုိခ်င္တာ ရနိဳင္မွာ မဟုတ္ဘူး... ငါ့သားမွ ေသတာမဟုတ္ အားလုံးက ေသေနၾကတာပဲလုိ႔ က်မသိလာေတာ့တာေပါ့။ ေအာ္ ျမတ္ဘုရားက ငါ့ကုိ မရဏတရားကုိ သတိယေအာင္ ေမြးလာသူတုိင္း ေသၾကတယ္ဆုိတာကုိ သိေအာင္ ပညာျပလုိက္တာပဲ။ ငါဟာ တကယ့္ အရူးမႀကီးပဲလုိ႔ သိလုိက္တာနဲ႔ ..သားေသကုိ သုႆာန္မွာစြန္႔လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားဆီ ညေနေစာင္းတာနဲ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။
ကဲ ခ်စ္သမီး မုန္႔ညွင္းေစ့ ရခဲ့သလားလုိ႔ေမးေတာ့ မွန္လွပါ ျမတ္ဗုဒၶ တပည့္ေတာ္ ရလာပါၿပီဘုရား၊ ကဲ.. ခ်စ္သမီး ေသျခင္းတရားဆုိတာ အသက္ရွင္သူမွန္သမွ် ရင္ဆုိင္ရသည့္ သေဘာတရားဆိုတာ သင္ သိလာခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။
အရင္တုန္းကေတာ့ ငါ့သားေလးသာ ေသရတယ္လုိ႔ ခ်စ္သမီးကထင္ေနတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ဓု၀ဓေမၼာ ဧသ သတၱာနံ- ေသျခင္းတရားဆုိတာ သတၱ၀ါတုိင္းရဲ႕ ၿမဲေသာ သေဘာတရားပJ ခ်စ္သမီးလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရား တရားကုိ နာယူလုိက္ရတာနဲ႔ က်မ ေသာကၿငိမ္းေအး အပူတရားေအးတဲ့ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖုိလ္ကုိ ဆိုက္ေရာက္ ၿပီး ရဟန္းမအျဖစ္ကုိ ျမတ္ဗုဒၶေျခရင္းမွာ ေတာင္းယူကာ ရုပ္နာမ္တရားတို႔၏ အနိစၥသေဘာကုိ ျမင္ေအာင္ရႈ သျဖင့္ အရဟတၱမဂ္ဥာဏ္ကုိ ရရွိ ေသာကစခန္းကုိ အနိဳင္ရရွိခဲ့တာေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ၾကည္ညိဳလုိ႔မဆုံး ေသာကကင္းေ၀းသည့္ ဖလသုခကုိ ခံစားရင္း ...ေအးျမသည့္ ေတာင္ရိပ္ေအာက္က သခၤမ္းေက်ာင္းရဲ႕ စႀကၤ ံလမ္းမမွာ လမ္းေလွ်ာက္ကာ ........
န ဂါမဓေမၼာ ေနာ နိဂမႆ ဓေမၼာ၊
န စာပိယံ ဧကကုလႆ ဓေမၼာ၊
သဗၺႆ ေလာကႆ သေဒ၀ကႆ၊
ဧေသ၀ ဓေမၼာ ယဒိဒံ အနိစၥတာ။ (ေထရီအပါဒါန္-၂.၃.၈၂)
အနိစၥသေဘာတရားသည္ ရြာတရြာ၊ ဇနပုဒ္တခု၊ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕၊ နိဳင္ငံတစ္ခု၊ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး၊ ဘာသာတစ္ခု၊ မိသားစုတစု၊ ငါတေယာက္တည္းေလာက္သာ ကြက္ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ နတ္လူျဗဟၼာအပါ၀င္ ရွိရွိသမွ် ေလာကတုိင္းမွာ၊ ေနရာတုိင္းမွာ ျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာသဘာ၀ တစ္ခုပါဟု က်ဴးရင့္သံကုိ ထပ္တလဲလဲ က်ဴးရင့္ ေနမိေတာ့တာပါပဲ။
အားလုံး ေသာက ကင္းေ၀၊ ဆင္းရဲျခင္း မရွိၾကပါေစသတည္း။
Thursday, February 18, 2010
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၄)
ေသာကနဲ႔ပတ္သတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ဆက္ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း အခန္းသုံးတြင္ ရပ္တန႔္ေနမိတာ တပတ္ေက်ာ္သြားသည္။ စာဖတ္လာသူမ်ားကုိ ေတာင္းပန္လုိက္ပါရေစ...နားလည္ေပးပါလုိ႔။ "ဒုကၡေတြက မ်ား ဗုဒၶကယ္ပါဘုရား"လုိ႔ေတာ့ မေအာ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာရယ္ ညာရယ္လုိ႔ ေရရာမသိ၊ အေျဖရွာ မရွိတဲ့ကိစၥမ်ားနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနလုိ႔ပါ။ ေသာကနဲ႔ပတ္သတ္တာေလးေတြ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ ေနာက္ထပ္ စတုိရီေလးတပုဒ္ေပါ့။
န ဂါမဓေမၼာ ေနာ နိဂမႆ ဓေမၼာ၊
န စာပိယံ ဧကကုလႆ ဓေမၼာ၊
သဗၺႆ ေလာကႆ သေဒ၀ကႆ၊
ဧေသ၀ ဓေမၼာ ယဒိဒံ အနိစၥတာ။ (ေထရီအပါဒါန္-၂.၃.၈၂)
အနိစၥသေဘာတရားသည္ ရြာတရြာ၊ ဇနပုဒ္တခု၊ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕၊ နိဳင္ငံတစ္ခု၊ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး၊ ဘာသာတစ္ခု၊ မိသားစုတစု၊ ငါတေယာက္တည္းေလာက္သာ ကြက္ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ နတ္လူျဗဟၼာအပါ၀င္ ရွိရွိသမွ် ေလာကတုိင္းမွာ၊ ေနရာတုိင္းမွာ ျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာသဘာ၀ တစ္ခုပါ။
ေန၀င္ရီတေရာခ်ိန္ေလးမွာ ေအးခ်မ္းလွသည့္ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္အရသာကုိ ခံစားရင္း ေထရီမႀကီးတပါး ေက်ာင္းသခၤမ္း၏ ၀ရံတာ စႀကၤ ံလမ္းအတုိင္းေလွ်ာက္ကာ အထက္က က်ဴးရင့္သံကုိ ထပ္တလဲလဲ က်ဴးရင့္ ေနေလသည္။
ရင္ထဲမွာ ပူလႈိက္ေလာင္ေနသမွ်ေသာ ေသာကမီး အခိုးေငြ႕မ်ား ကင္းစင္ေနေသာ ဖလသုခ၏ အရသာကုိ ခံစားမိတုိင္း ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကုိ ၾကည္လုိ႔မဆုံးနိဳင္ေတာ့ေပ။
ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္သာ မေတြ႔ဆုံခဲ့လွ်င္ ျမတ္ဘုရား၏ အဆုံးအမကုိ မရရွိခဲ့လွ်င္ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို သူမသည္ အရူးတပိုင္းနဲ႔ အပူမီး၀ုိင္းေနၿပီေပါ့။ အတိတ္ကုိေတြးမိတုိင္း သူမဘ၀က ရင္နင့္စရာ ရင္ႏွစ္ျခမ္း ဗ်မ္းဗ်မ္း ကြဲသြားနိဳင္သည္။
ေသာက... ေသာက ....ေသာကထန္လႈိင္း၊ ဒုကၡေတြ၀ုိင္း၊ စိတၱဇအရူးတပုိင္းျဖစ္ရသူေတြ ေလာကမွာဒုနဲ႔ေဒးပင္။ ေအာ္...ေသာကရဲ႕ရုိတ္ခ်က္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြ ၿပိဳက္ၿပိဳက္ၾကခဲ့ရေပါ့။ ကမၻာေျမႀကီး အသိဆုံးေပါ့။
ခုေတာ့ ျမတ္ဘုရားက ငါ့ရင္ကုိ ေသာကမီးေတြေအးေစဖုိ႔ ေသာကအေျဖကုိ သိေစခဲ့တယ္။ ေသာကဆုိတာ..
"ကတေမာ စ ဘိကၡေ၀ ေသာေကာ- ေယာ ေခါ ဘိကၡေ၀ အညတရညတေရန ဗ်သေနန သမႏၷာဂတႆ အညတရညတေရန ဒုကၡဓေမၼန ဖု႒ႆ ေသာေကာ "
ပ်က္စီးျခင္းတမ်ိဳးမ်ဳိး၊ ဒုကၡတမ်ဳိးမ်ဳိး ေရာက္ရွိ ရရွိ ေတြ႔ႀကဳံရင္ဆုိင္လုိက္ရေသာသူ၏ ၀မ္းနည္းမႈေ၀ဒနာကုိ ေသာက၊
"အေႏၱာနိစၨ်ာယနလကၡေဏာ ေသာေကာ- အတြင္းကုိလႈိက္ကာလႈိက္ကာ ေလာင္းကြ်မ္းတတ္ေသာ သေဘာကုိ ေသာက"လုိ႔ေခၚသည္တဲ့။
အတြင္းလႈိက္ေလာင္ကြ်မ္းတယ္ဆုိတဲ့ သေဘာကို ျမတ္ဗုဒၶက ဤသို႔မိန္႔ခဲ့တယ္ ....................................
"ေသာေကာတိ- ေယာ ဥာတိဗ်သနာဒီသု ၀ါ ၀ဓဗႏၶနာဒီသု ၀ါ အညတရသၼိ ံ သတိ ေတန အဘိဘူတႆ ဥပၸဇၨတိ ေသာစနလကၡေဏာ ေသာေကာ။ "
ေဆြးမ်ဳိးပ်က္စီးျခင္း၊ စီးပြားေရးပ်က္စီးျခင္း၊ ေရာဂါဖီစီးျခင္း၊ ေဘးဆုိး အႏၱရာယ္ဆိုး ေတြ႔ႀကဳံခံစားရျခင္းစရွိ သည္တုိ႔ ဖိစီးခံစားရေသာသူသည္ ၀မ္းနည္းပူေဆြး ငုိေၾကြးကာ ေသာကအပူမီးေလာင္ေတာ့၏။ တရားကုိယ္ မွာေဒါသမႈေဒြးရွိ ေဒါမနႆျဖစ္သည္။ ေသာကသည္ ေဒါသမဟုတ္။
ေသာကအပူမီးေလာင္ၿမိဳက္ေလသျဖင့္ "တႏၷိႆိတလာလပၸနလကၡေဏာ ပရိေဒေ၀ါ-ေသာကအပူမီး တလႈိက္လႈိက္ ေလာင္ကြ်မ္းမႈေၾကာင့္ ရင္တရႈိက္ရိႈက္ အငုိဆုိက္၍ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းျခင္းသည္ ပရိေဒ၀။
တရားကုိယ္မွာ- စိတၱဇသဒၵ၀ိပလႅာသတည္း။
မ်က္ရည္ယုိစီး အငုိမၿပီးေသာေၾကာင့္ ကာယပၸဋိပီဠနလကၡဏံ ဒုကၡံ- ခႏၶာကုိယ္ႏြမ္းနယ္ျခင္း ဒုကၡခံစားရသည္။ တရားကုိယ္မွာ -ဒုကၡသဟဂုတ္ ကာယ၀ိညာဥ္တည္း။
ထုိ႔ေနာက္ မေနာ၀ိဃာတလကၡဏံ ေဒါမနႆံ- စိတ္ပင္ပန္းျခင္း၊ တရားကိုယ္မွာ- ေဒါသမႈေဒြး၌ရွိေသာ ေ၀ဒနာႏွင့္ ၀ိသာဒလကၡေဏာ ဥပါယာေသာ- ေသာက ပရိေဒ၀တုိ႔ လြန္ကဲစြာ စိုးမုိးႏွိပ္စက္ျခင္းေၾကာင့္ အသံမထြက္နိဳင္ေအာင္ လြန္စြာ ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္း၊ တရားကုိယ္မွာ- ေဒါသမႈေဒြး၌ယွဥ္ေသာ ေဒါသေစတသိက္ တုိ႔ကုိ ရရွိခံစားရေတာ့သည္။
ေသာကသည္ ေဆြမ်ဳိး ဥစၥာ စသည္ေတြေပၚ ခင္တြယ္မိ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိလုိ႔ သူတုိ႔ေတြေၾကာင့္ ခံစားရတာ ပါလားဆုိတဲ့ အသိကုိ ျမတ္ဗုဒၶေပးခဲ့ၿပီ။ ေဆြမ်ဳိး မိဘ ပစၥည္း ဥစၥာစသည္ေတြေပၚ၊ သက္ရွိ သက္မဲ့ အားလုံးေပၚ ခင္မင္မႈ ေလ်ာ့ခ်နိဳင္ေသာ သူအတြက္ေတာ့ ေသာက တ၀က္ေအးၿပီေပါ့။
သားသည္ ငါ့ဘ၀ပဲ၊ သားမရွိရင္ ငါ့ဘ၀ မရွိနိဳင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ အဟုတ္ထင္မွားမိခဲ့ တဲ့ ငါ့အသိေတြကုိ "ဟုတြာ အဘာ၀ေ႒နအနိစၥံ- ဟုတ္မယ္လုိလိုနဲ႔ တကယ္ဟုတ္မလာတတ္တဲ့ သေဘာက အနိစၥ"ေပါ့လုိ႔ ျမတ္ဗုဒၶက ရွင္းေပးခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ငါ အျမင္ရွင္းခဲ့ၿပီ။ ဥာဏ္လင္းခဲ့ၿပီ။
အျမင္မွားေတြကုိ ရွင္း၊ အထင္မွားေတြဟာ လင္းခဲ့ၿပီမို႔ သားကုိ သခင္ အထင္နဲ႔ သားေသကုိပုိက္ ဘ၀မွာ တခါမိုက္ဘူးတဲ့ က်မ ခုေတာ့ ေသာကေတြကင္းခဲ့ပါၿပီ။
ေနာင္တေခတ္မွာ အေမွာင္မျဖစ္ေစဖုိ႔ ေလာက ေျမၾကမ္းေပၚက ေသာကအပူေတြ ထမ္းခဲ့ရတဲ့ က်မဘ၀ အေၾကာင္းကုိ သခၤန္းစာယူဖုိ႔ ..ေျပာျပရရင္ေတာ့ ဒီလုိ ................. (ေမွ်ာ္)
Tuesday, February 16, 2010
ေက်းဇူးရွင္ ဆရာ၏ ေမြးေန႔ အတြက္
 |
| From Pictures |
 |
| From Pictures |
သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေမြးေန႔တြက္ ေရးသား သီကုံးၾကေသာ သီတဂူၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ား၏ ကဗ်ာရသမ်ားကုိ ဤဆုိက္သုိ႔ (သီတဂူစတား) သြားေရာက္ ခံစား ဖတ္ရႈနိဳင္ပါသည္။
Wednesday, February 10, 2010
သီတဂူဆရာေတာ္၏ သက္ေတာ္(၇၃)နွစ္ၿပည္႔ ၀ိဇာတ ေမြးေန႔မဂၤလာ
သီတဂူဆရာေတာ္၏ သက္ေတာ္(၇၃)နွစ္ၿပည္႔ ၀ိဇာတ ေမြးေန႔မဂၤလာ
ဖိတ္ၾကားလႊာ
ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ သီတဂူဆရာေတာ္၏ သက္ေတာ္(၇၃)နွစ္ၿပည္႔
၀ိဇာယနအခါေတာ္ ကုသုိလ္ေကာင္းမွုမဂၤလာပြဲကုိ ယခု ၁၃၇၁ခုနွစ္ ုတေပါင္းလၿပည္႔
(၂၇-၂-၂၀၁၀)ေန႔တြင္ ဆင္ယင္က်င္းပမည္ၿဖစ္ပါေသာေၾကာင္႔ ေအာက္ေဖၚၿပပါ
အစီအစဥ္အတုိင္းေကာင္းမွဳကုသုိလ္ေတာ္ပြဲအားလံုးတြင္ ပါ၀င္တက္ေရာက္ၾကည္ညိဳ
ကုသုိလ္ယူၾကပါရန္ေလးစားစြာဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္၊
အစီအစဥ္
တေပါင္းလဆန္း(၁၂)ရက္ေန႔ (၂၄-၂-၂၀၁၀)ေန႔
နံနက္(၈)နာရီအခ်ိန္တြင္ သီတဂူအရွင္ေဒ၀ိႏၵာလကၤရာဘိ၀ံသ(M.A)ကုိ
ယခင္ကိႏၷရာေခ်ာင္ ယခု သဒၶမၼေ၀ဒဂူေခ်ာင္၏ေက်ာင္းထုိင္တာ၀န္ခံအၿဖစ္ တင္ေၿမွာက္ အပ္ႏွင္းၿခင္း။
တေပါင္းလဆန္း(၁၃)ရက္ေန႔ (၂၅-၂-၂၀၁၀)ေန႔
နံနက္(၈)နာရီအခ်ိန္တြင္
စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ဆားေတာင္ေက်းရြာ၌ သီတဂူၿဗဟၶာယု ေဆးရံုေတာ္ႀကီးကုိ ဖြင္႔လွစ္ၿခင္း။
တေပါင္းလဆန္း(၁၄)ရက္ေန႔ (၂၆-၂-၂၀၁၀) ေန႔
နံနက္(၈)နာရီအခ်ိန္တြင္
မကၡရာ ေရႊစည္းခံု ေစတီေတာ္ႀကီး၌ ေစတီေလးပါးဌာပနာသြင္း ပူေဇာ္ၿခင္း။
တေပါင္းလၿပည္႔ (၂၇-၂-၂၀၁၀)ေန႔
နံနက္(၅)နာရီ အခ်ိန္တြင္ ပင္႔သံဃာေတာ္အပါး(၁၀၀၀)တုိ႔အား
သပိတ္၊သကၤန္း၊ဆြမ္း၊ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္ စံုလင္စြာၿဖင္႕ ေလာင္းလွဴပူေဇာ္ၿခင္း၊
နံနက္(၆)နာရီအခ်ိန္တြင္သံဃာေတာ္အရွင္ၿမတ္တုိ႕အား အာရုဏ္ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၿခင္း၊
နံနက္(၇)နာရီ အခ်ိန္တြင္ သီတဂူဆရာေတာ္ကုိ ပုေနာပသမၸဒ သိကၡာထပ္ မဂၤလာ ၿပဳလုပ္ၿခင္း၊
တေပါင္းလၿပည္႔ေက်ာ္(၁)ရက္ေန႔ (၂၈-၂-၂၀၁၀)ေန႔
နံနက္(၅)နာရီအခ်ိန္တြင္ သီလရွင္အပါး(၁၀၀၀)တုိ႔အား
အာရုဏ္ဆြမ္းလွဴဒါန္းၿခင္း။သီလရွင္၀တ္စံုနွင္႔ အၿခားလွဴဖြယ္ ပစၥည္းမ်ားေလာင္းလွဴၿခင္း စသည္႔
ကုသုိလ္ေတာ္ပြဲ အရပ္ရပ္ကုိ ပါ၀င္ၾကၿပီး ေ၀ယ်ာ၀စၥေကာင္းမွဴ႕ ကုသုိလ္ဒါနေ၀စု
ရယူၾကပါရန္ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္၊
စီမံအုပ္ခ်ဴပ္ေရးအဖြဲ႔
သီတဂူကမာၻ႕ဗုဒၶတကၠသုိလ္၊စစ္ကုိင္း
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၃)
ေသာကမ်ားျဖင့္ ပူေလာင္ေနေသာ သႏၱတိအမတ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ခ်စ္သားဆုိသည့္ စကားလုံး သူ႔၏နားထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေႏြရာသီ၏ ပူေလာင္အုိက္စပ္ေသာ အေမာတုိ႔ျဖင့္ ခရီးသြားေနေသာ လူသားတစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းခ်မ္း တခြက္ကုိ ေသာက္လုိက္ရသကဲ့သုိ႔ ခံစားလုိက္ရသည္။ စိတ္၏အိုက္စပ္ျခင္းမ်ား ပူေလာင္ျခင္းမ်ား သက္သာေစလုိ၍ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေ၀ယ်သတၱမ်ားကုိ နာမည္တပ္ေခၚကာ ဓမၼကုိ ေဟာၾကားေလ့ရွိသည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စူးရွေသာေမတၱာ ႀကီးမားေသာကရုဏာေတာ္တုိ႔ကုိ ရရွိခံစားရေသာ ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါမ်ားသည္ ပညာစြမ္းအားမ်ား ေပၚထြက္လာေတာ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေသာကဖိစီးႏွိပ္စက္ျခင္း ခံေနရရွာေသာ သႏၱတိအမတ္ႀကီး၏ စိတ္အစဥ္အေနထားကုိ ေစာင့္ၾကည့္၍ ေနခဲ့သည္။ ေသာက၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္လုိေသာ အမတ္ႀကီး၏ အာသာဆႏၵျပင္းျပခ်ိန္ကုိ သိေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ေမးေလွ်ာက္ဖုိ႔ အားယူစဥ္ပင္ ခ်စ္သားသႏၱတိဟု ေမတၱာ ကရုဏာအသံေတာ္ျဖင့္ သင္ခ်စ္သား ခံစားေနရတဲ့ ေသာက၏ အေၾကာင္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္သည္...
"ယံ ပုေဗၺ တံ ၀ိေသာေသဟိ၊ ပစၦာ ေတ မာဟု ကိဥၥနံ။
မေဇၥ် ေစ ေနာ ဂေဟႆတိ၊ ဥပသေႏၱာ စရိႆတိ"
သင္ခ်စ္သားသည္ အတိတ္တုန္းကလည္း သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြေပၚကုိ တဏွာနဲ႔ ခင္တြယ္ခဲ့ၿပီ။ လာမဲ့ အနာဂတ္မွာလည္း အဲဒီဟာေတြေပၚမွာ တဏွာနဲ႔ ခင္တြယ္ေနဦးမယ္ဆုိရင္ ယခု သင္ခ်စ္သား မ်က္ေမွာက္အေျခေနမွာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြေပၚမွာ ခင္တြယ္မိလုိ႔ ေသာကသလႅ- ေသာကတံေျငာင့္ စူး၀င္ခဲ့သလုိပဲ ေသာကစူးေျငာင့္ေၾကာင့္ ကိေလသာအဖ်ားေတြ တလိမ့္လိမ္ တက္ေနဦးမွာပါပဲ ခ်စ္သား သႏၱတိ။
ဒါေၾကာင့္ သင္ဟာ.........................
အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြေပၚကုိ ျပန္လည္ေအာက္ေမ့ ခင္တြယ္ေနတဲ့ တဏွာအေစးေတြကုိ ေျခာက္ခမ္းေစနိဳင္ရမယ္။ အနာဂတ္ ျဖစ္လာမဲ့ အေၾကာင္းရာေတြေပၚကုိလည္း ႀကိဳေတြးၿပီး တဏွာနဲ႔ ေၾကာင္းၾကမစိုက္နဲ႔။ ပစၥဳပၸန္ အလယ္တည့္တည့္မွာလည္းသက္ရွိသက္မဲ့ ေတြေပၚမွာ တဏွာနဲ႔ မခင္တြယ္ေလနဲ႔ ခ်စ္သား သႏၱတိ။ ဒါဆုိရင္ သင္ခ်စ္သား ခံစားေရတဲ့ ေသာက ပူေလာင္ျခင္းေတြ ၿငိမ္းေအးသြားလိမ့္မယ္။
အတိက္ အနာဂတ္ ပစၥဳပၸန္ကာလေတြမွာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြေပၚ ခင္မင္ျခင္း၊ တြယ္တာျခင္း၊ ခ်စ္မိျခင္း၊ ရစ္ပတ္ျခင္း၊ ရလိုခ်င္း၊ေတြသည္ ေသာက၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားပဲဟု သႏၱတိအမတ္ သိလုိက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ပင္ ျမတ္ဗုဒၶေရွ႕ေမွာက္တြင္ ထုိင္လ်က္ ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ခဲ့သည္။ သႏၱတိအမတ္သည္ ပူေလာင္မူမ်ား ခ်ဳပ္ၿငိမ္းနိဳင္ခဲ့ၿပီ။ ေသာကတံေျငာင့္စူးကုိ ပယ္ရွားနိဳင္ခဲ့ၿပီ။
ေသာက၏ အရင္းခံ တဏွာသည္ က်ယ္ျပန္႔သည္။ တဏွာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ျမတ္ဗုဒၶသည္ မ်ားစြာ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ေဟားၾကားခဲ့သည္။ ဥပမာ .. တဏွာေသာတံ - တဏွာေရစီးေၾကာင္း၊ တဏွာမူလ- တဏွာအရင္းခံအေၾကာင္း၊ သိေနဟ- တဏွာအေစး၊ ေပမ- တဏွာျဖင့္ ခ်စ္ခင္ျခင္း ၊ ရာဂ- တဏွာျဖင့္ တပ္မက္ျခင္းစသည္ျဖင့္၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာက၏ တဏွာကုိပရိယာယ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေတြ႔ရွိနိဳင္သည္။
ေပမတဏွာ သိေနဟတဏွာတုိ႔သည္ သိမ္ေမြ႕နဳညံ့၏။ အေစးဆုိသည့္အတုိင္း သက္ရွိသက္မဲ့ အားလုံးေပၚ ၿငိကပ္တတ္၏။ ၿငိကပ္ခ်ိန္ကုိ မသိနိဳင္ေသာ္လည္း တဏွာ၏ ရလာဒ္ ေသာက- ၀မ္းနည္းပူေဆြးျခင္း ျဖစ္ေပၚလာခ်ိန္တြင္ လွ်ိ႕၀ွက္ေသာက၏ တဏွာ ရွိေနေၾကာင္း ထင္ရွားလာေလၿပီ။
သႏၱတိအမွတ္ႀကီးသည္ ပါတီပြဲက်င္းပစဥ္ အခ်ိန္တုိတြင္း ျမင္လိုက္မိေသာ အကမင္းသမီးေပၚ ျမင္ျမင္ခ်င္း စြဲလမ္းတြယ္တာျခင္း တဏွာ က်ေရာက္ခံလုိက္ေသာေၾကာင့္ မင္းသမီး ရုတ္တရက္ေလျဖတ္ေသသြားေသာ အခါ ယူက်ဳံးမရေသာ ေသာကတုိ႔ျဖင့္ ပူေလာင္ကာ တညလုံး အိပ္မေပ်ာ္၊ ေနမထိ ထုိင္မထိျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ တဏွာသည္ အမတ္ႀကီး၏ စိတ္အစဥ္ကုိ သိမ္းက်ဳံးယူ၍ အသိပညာမ်ား ကင္းမဲ့ေစကာ အိပ္ယာေပၚ၌ လူးလိမ့္၊ အပူအိပ္ ပုိက္ခဲ့ရရွာသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔၏ ႏွလုံးသား၀ယ္ ေသာကဖိစီး၊ မ်က္ရည္တုိ႔ ယုိစီးေသာ အခ်ိန္တြင္ လွ်ိ႕၀ွက္ေသာက၏ အေၾကာင္းရင္းတရားကုိ သတိရမိ ပါလွ်င္ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာၾကားေသာ လမ္းစဥ္ က်င့္စဥ္အတုိင္း က်င့္နိဳင္မည္ ဆုိလွ်င္... မိမိတုိ႔လည္း ႏွလုံးသား၀ယ္ လွ်ိ႕၀ွက္ ေနသည့္ ေသာကၿငိမ္းေအးပါလိမ့္မည္။ .................
က်င့္စဥ္......
(၁) အတိတ္က အေၾကာင္းအရာေတြေပၚကုိ ျပန္လည္ေအာက္ေမ့ ခင္တြယ္ေနတဲ့ တဏွာအေစးေတြကုိ ေျခာက္ခမ္းေစနိဳင္ရမယ္။
(၂) အနာဂတ္ ျဖစ္လာမဲ့ အေၾကာင္းရာေတြေပၚကုိလည္း ႀကိဳေတြးၿပီး တဏွာနဲ႔ ေၾကာင္းၾကမစိုက္နဲ႔။
(၃) ပစၥဳပၸန္ အလယ္တည့္တည့္မွာလည္းသက္ရွိသက္မဲ့ ေတြေပၚမွာ တဏွာနဲ႔ မခင္တြယ္ေလနဲ႔ ခ်စ္သား သႏၱတိ။ ဒါဆုိရင္ သင္ခ်စ္သား ခံစားေရတဲ့ ေသာက ပူေလာင္ျခင္းေတြ ၿငိမ္းေအးသြားလိမ့္မယ္။
ကဲ မိမိတုိ႔ မ်က္ရည္စုိ႔တဲ့အခါ အားငယ္စိတ္ေတြကုိ ေဖ်ာက္၊ လွ်ိ႕၀ွက္ေသာကကုိ ရွာေဖြၾကစုိ႔...............
Tuesday, February 9, 2010
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၂)
"ငါျမတ္နိဳးတဲ့ မင္းသမီးေလး ပ်က္ဆီးသြားလုိ႔ စီးက်လာတဲ့ ငါ့မ်က္ေရမ်ားသည္ သမုဒၵရာေလးဆင္းရွိ ေရေတြထက္ မ်ားတယ္ဆုိပါလား" သႏၱတိအမတ္ႀကီး အေတြးစမ်ားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရွ႕တြင္ ငူငုိင္ ေခါင္းစုိက္၍ ထုိင္ေနမိေတာ့သည္။ ေမြး ေသ ႏွစ္ခုျဖင့္ စြန္႔ပစ္ခဲ့ေသာ ေျမျမဳပ္ခဲ့ေသာ မီးေလာင္တုိက္သြင္း ခဲ့ေသာ ခႏၶာေပါင္းမ်ားစြာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္းမွာ မေသခင္ ငါျမတ္နိဳးေသာ သက္ရွိ သက္မဲမ်ား ပ်က္ဆီးသြားတုိင္း ငါငုိခဲ့တာ ဘယ္နည္း မလဲ...မွန္တာေပါ့ ဟုတ္တာေပါ့။ ဘ၀တုိင္း က်ခဲ့ေသာ ငါ ့မ်က္ရည္ေတြ စုစည္းလိုက္ရင္ သမုဒၵရာေလးစင္းထက္ မ်ားမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာသည္ေပါ့။
ျမတ္ဗုဒၶေျပာသလုိပဲ ျဖစ္မွာ ျဖစ္မွာ...ေရွးေရွးက စြန္႔ပစ္ခဲ့ေသာ ဘ၀ေတြမ်ားလည္းမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရၿပီ၊ ခုလည္း မ်က္ရည္ေတြ ယုိစီးဆဲ၊ ေနာက္ထပ္ ေမြးျခင္း ထပ္ျဖစ္ဦးမယ္ဆုိရင္လည္း .......လည္း... ငါမ်က္ရည္ထပ္တလဲ လဲ က်ရဦးမယ္။ သႏၱတိအမတ္ႀကီးသည္ ေနာက္ထပ္ေမြးဖြားျခင္း ပဋိသေႏၶကုိ ယူရမွာေၾကာက္လာသည္။ ေနာက္တႀကိမ္ ေဖြးဖြားရမည္ကုိ ေတြးစိတ္ျဖင့္ စုိးရြံ႕မိလာသည္။
ပဋိသေႏၶဒုကၡကုိ ရွင္းရွင္း ျမင္လာေလၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ဆုိသည့္ စကားလုံး၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ေတြးလုိက္တုိင္း ၾကက္သီး ေမြးညွင္းမ်ား ထလာသည္။
ေမြးဖြားလာေသာ သတၱ၀ါတုိင္း မ်က္ရည္က်ဖူးသည္။ ေနာင္လည္း မ်က္ရည္စုိ႔ဦးမည္။ ယခုလည္း ရႈိက္သံမ်ားနဲ႔ အတူ မ်က္ရည္စမ်ား ဖယ္ရွားေနဆဲပဲမဟုတ္လား။ သတၱ၀ါသည္ တြယ္တာတတ္သည္။ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္တတ္ သည္။ တၾတ တၾတာဘိနႏၵိနီ- မိမိေရာက္တဲ့ ေနရာတုိင္း၊ မိမိနဲ႔ စပ္ႏြယ္ေသာ သက္ရွိ သက္မဲ့ေပၚမွာ ခင္တြယ္ ၾကတယ္ဟု ျမတ္ဗုဒၶ မိန္႔ဖူးသည္။
အခုေတာ့ ငါဟာ နာရီအပုိင္းအဆ ေလးအတြင္းမွာ အကမဒီေလးေပၚမွာ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခင္တြယ္မိတဲ့အတြက္ သူမ ေသသြားတဲ့ အခါ အခုလုိ ေသာကေတြျဖစ္ ပရိေဒ၀ေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါလား။ ေသာက-၀မ္းနည္းျခင္း ေၾကာင့္၊ ပရိေဒ၀- မ်က္ရည္က်ရတာပါလား။ ဒီေသာကဟာ ငါ့ရင္တြင္းမွာ တံေျငာင့္သဖြယ္ စူး၀င္ေနၿပီ။
သႏၦတိအမတ္ႀကီး အခ်ိန္ၾကာၾကာ အေတြးသံသရာလည္ေနေလသည္။ အေတြးနယ္က မဆုံးေသး...အမတ္ႀကီး ဆက္ေတြးမိသည္။ မင္းသမီးေလးရဲ႕အၿပဳံး၊ ေထာင့္ကပ္ကာ ေစာင္းၾကည့္လုိက္ေသာ သူ႔မ်က္အဆံေလးက ငါ့ႏွလုံးသားထဲကုိ အခ်စ္ျမားေတြ တစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း ပစ္ထည့္ေနပါလားလုိ႔ ေတြးမိသမွ် တကယ္ေတာ့ ေသာက ဆူးေျငာင့္ေတြ ပစ္လြင့္လိုက္တာပါလားလုိ႔ နားလည္လာေတာ့သည္။
အင္း...အင္း ငါခံစားေနရတဲ့ မင္းသမီးေလး ေပးတဲ့ ေသာကရဲ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္က ဘာလဲ???? အမတ္ႀကီးသည္ ေျဖးညွင္းစြာ ဦးေခါင္းရမ္းလ်က္ ျမတ္ဗုဒၶအား ေမးေလွ်ာက္ထားဖုိ႔ အားယူစဥ္........
ျမတ္ဗုဒၶသည္ ....ခ်စ္သား သႏၱတိ....................သင္ခ်စ္သား ခံစားေနရတဲ့ ေသာက၏ အေၾကာင္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္သည္ .............. (ေမွ်ာ္ .......လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၃) သုိ႔)
Monday, February 8, 2010
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၁)
မနက္ျဖန္ဆုိတဲ့ ကြ်ႏု္ပ္ခုတေလာ ပါဠိေတာ္စာေပေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္စာအုပ္ႀကီးေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္ေပါ့။ အိပ္ယာေဘးမွာ စာအုပ္ႀကီးေတြ ပုံကာအိပ္ စာအုပ္ႀကီးေတြကုိ လွန္ေလာဖတ္ရတဲ့ အရသာကုိ ခံစားရင္း ေအးျမတဲ့ စနိဳးေဖြးေတြးၾကားေကြးေနတဲ့ ကြ်န္ဳပ္သည္ တကၠသုိလ္တစ္ခုမွာ စာတမ္းတင္ဖုိ႔ ကုန္ၾကမ္းမ်ား ရွာေဖြျဖစ္သည္။ ရွာေဖြရသည့္ ပါဠိေတာ္စာအုပ္မ်ားထဲက ဘ၀နဲ႔ထပ္တူက်သည့္ စာသားေလးတစ္ခုကုိ လွ်ဳိ႕၀ွက္ ေသာက ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ တင္ျပပါရေစ။
"မတကာေလ တ၀ ေရာဒႏၱႆ ပဂၣရိတအႆူနိ စတုႏၷံ မဟာသမုဒၵါနံ ဥဒကေတာ အတိေရကတရာနိ"
သင္ ျမတ္နိဳး တြယ္တာေသာ သက္ရွိ သက္မဲ့မ်ား ပ်က္စီးသြားတဲ့ အခါ သင့္မ်က္၀န္းအစုံမွ စီးဆင္းက်ခဲ့ေသာ မ်က္ရည္ေတြသည္ သမုဒၵရာေလးစင္းရွိ ေရမ်ားထက္ ပုိလို႔ပင္ မ်ားကုန္၏။ (ဓမၼပဒ)
အမတ္ႀကီး၏ အိမ္တြင္ ပါတီပြဲေလး တစ္ခုက်င္းပသည္။ လွပေခ်ာေမာေသာ အကမဒီေလးသည္ အမတ္ႀကီး ေငးေမာ ယူရေလာက္ေအာင္ ကျပေနသည္။ အမတ္ႀကီး၏ မ်က္၀န္းအစုံတြင္ ကဟန္ ဆုိဟန္ ၿပဳံးဟန္မ်ား လွသထက္လွ လာသည္။ ထုိအခိုက္ ....
၀ုန္း...ဘုတ္... အကမဒီေလး အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ လဲက်သြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရွင္..သခင္...မင္းသမီးေလး အသက္ မရွိေတာ့ေၾကာင္းပါ...
ဘုရင့္အမတ္ႀကီးတေယာက္ မသိမသာ လက္ကုိင္ပ၀ါေလးျဖင့္ ေတာက္ကနဲ႔ ရုတ္တရက္က်လာသည့္ မ်က္ရည္ ေပါက္ကုိ မ်က္လုံးမွိတ္ကာ သုတ္လိုက္သည္။ ညင္သာစြာ မွိတ္လိုက္ေသာ မ်က္လုံးအစုံအတြင္း စိတ္အာရုံသည္ သြယ္လ်လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ေကြးဟန္, ယိမ္းႏြဲ႔ဟန္ခ်ီေသာ ကုိယ္ခႏၶာ၏ လႈပ္ရွားဟန္, ေ၀ွကနဲ႔ ေထာင့္ကပ္ကာ ၾကည့္လုိက္ေသာ ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္လုံး, စုံစီစုံညီေသာ သူမ၏ အမူယာအားလုံးကုိ တရိပ္ရိပ္ပုံ ေဖၚေနသည္။
မသိမသာ ရႈိက္ငင္လုိက္ေသာ သက္ျပင္းကုိ ရွည္လ်ားစြာ ခ်လုိက္သည္။ "ဤမွ်ေလာက္ ခ်စ္စဖြယ္ ဤအလွမဒီ ေလး အဘယ့္ေၾကာင့္ ကခုန္ေနရင္း အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ျဖစ္ရတာလဲ" အမတ္ႀကီးေတြးေတာရင္း ႏွေျမာတသ ယူႀကံဳးမရျဖစ္ေနသည္။ ယခင္က အမတ္ႀကီးႏွင့္ သူမ တႀကိမ္ တခါမွ် မေတြ႔ဘူး မဆုံဘူး။ ဒီည ဒီခ်ိန္တုိေတာင္း ေသာ ကာလအတြင္းမွာ သူမ၏ အက သူမ၏ အလွေပၚမွာ ျမင္ျမင္ခ်င္း တြယ္တာမိခဲ့ျခင္း မွ်ျဖစ္သည္။ စကၡဳ ပသာဒႏွင့္ ရူပါရုံတုိ႔ ေပါင္းဆုံမိခ်ိန္ စကၡဳဒြါရိကစိတ္တုိ႔သည္ ေလာဘေဇာကုိ ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီ။
အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ပုံလဲေနေသာ သူ႔မခႏၶာကုိယ္ကုိ ၾကည့္ရင္း အမတ္ႀကီး ေသာကေတြ ပင္လယ္ေ၀ခဲ့ၿပီ။ သူမကုိ တခဏခ်င္းေတြ႔ တခဏတြင္း သူမကုိ တြယ္တာမိ တခဏတြင္း သူမေၾကာင့္ ေသာကေတြ ျဖစ္ရၿပီ။ အမတ္ႀကီး ေသာက္ထားသမွ်ေသာ အရက္ႏွင့္ ဘီယာတုိ႔သည္ ေသာကကုိ မလြမ္းမုိးႏိုင္ေခ်။ ေခြ်းတဒီဒီးစီးက်ကာ အသက္ ရႈရသည္မွာ မြန္းၾကပ္လာေတာ့သည္။
မိမိအခန္းသုိ႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ျပန္လာကာ ကုတင္ေပၚ လဲခ်လုိက္သည္။ ည ၃-နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အမတ္ႀကီး၏ စိတ္အစဥ္သည္ သူမအတြက္ ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနသျဖင့္ အိပ္စက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရ။ အိပ္ယာေပၚ လူးလြန္႔ကာ သူမပုံရိပ္ေတြသာ စဥ္းစားေနမိသည္။ ဘာလုိ႔မ်ား ငါတြယ္တာတဲ့ ခ်စ္တဲ့သူမွ ေသဆုံးသြားရသလဲ ဒါဟာ တရားသလား တရားသလား ေလာကႀကီးရယ္...မ်က္ရည္စေတြ ဒလေဟာ ေခါင္းအုံးေပၚသုိ႔ စီးက်ေလၿပီ။
ေသာကအရွိန္ မေျပေသာ အမတ္ႀကီး၏ စိတ္ႏွင့္ခႏၶာသည္ ပင္ပန္းႏြမ္းႏြယ္စြာ မနက္မုိးလင္းခဲ့ရသည္။ သူမ ေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ ငါ့ေသာကေတြ ေျပေပ်ာက္ဖုိ႔ ငါဘယ္လုိ ကုစားရမလဲ ေျဖေဖ်ာက္ရမလဲ အမွတ္ႀကီးစဥ္းစား ရေတာ့သည္။ ရွည္းလ်ားေသာ အေတြးမ်ားၾကားမွာ အမတ္ႀကီး အေျဖတစ္ခုရသည္။ ျမတ္စြာဘုရားဆီ သြား ေရာက္ မွျဖစ္မည္။ ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ မေန႔ မနက္ေစာေစာပုိင္းက ငါၿမိဳ႕ထဲသြားစဥ္ လမ္းမွာေတြ႕ခဲ့တာပဲ။ ျမတ္ဗုဒၶ ငါ့ကုိ မွတ္မိမွာပါ။ ျမတ္ဗုဒၶသည္သာ ငါ့ခံစားရတဲ့ ေသာကအပူေတြကုိ ၿငိမ္းေအးေစနိဳင္မယ္...
ေသာကအပူအရုပ္ႏွင့္ အမတ္ႀကီး ျမတ္ဗုဒၶရွိရာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသုိ႔သြားေရာက္ကာ မေန႔ညက ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္းအကုန္အစင္ ျမတ္ဗုဒၶအား ေလွ်ာက္ထားၿပီး သူမအေပၚ ခဏတြင္းျမင္မိ၍ တြယ္တာမိေသာ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ သူမ မရွိေတာ့ေသာ အခ်ိန္မွာ ခံစားရေသာ ေသာက၊ တညလုံး စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ေတြကုိ မည္သုိ႔ မည္ပုံ ရပ္တန္႔ေစမလဲ နည္းလမ္း ေပးေတာ္မူပါဘုရားဟု ေလွ်ာက္တင္ခ်ိန္တြင္..
ျမတ္ဗုဒၶက ...အုိ ..သႏၱတိ အမတ္ႀကီး.....
"မတကာေလ တ၀ ေရာဒႏၱႆ ပဂၣရိတအႆူနိ စတုႏၷံ မဟာသမုဒၵါနံ ဥဒကေတာ အတိေရကတရာနိ"
ျမတ္နိဳး တြယ္တာေသာ သက္ရွိ သက္မဲ့မ်ား ပ်က္စီးသြားတဲ့ အခါ သင့္မ်က္၀န္းအစုံမွ စီးဆင္းက်ခဲ့ေသာ မ်က္ရည္ေတြဟာသမုဒၵရာေလးစင္းရွိ ေရမ်ားထက္ ပုိလို႔ပင္ မ်ားကုန္၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေသာက (၂) ကုိဆက္ပါဦးမည္...ေမွ်ာ္...
"ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ... အ႐ူးထပါ..."
၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၂ရက္ ေန႕တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ Stanford တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား တြင္ Apple Computer ႏွင့္ Pixar Animation Studio တို႕ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ Steve Jobs ေျပာၾကားခဲ့ သည့္ မိန္႕ခြန္း
---------------------------------
ကမၻာ႔ အေကာင္းဆုံး တကၠသိုလ္ၾကီးတစ္ခု ရဲ့ ဘြဲ႔ရ ေမာင္မယ္မ်ား ကို ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ ခြင့္ ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္း အနား ဆိုတာ ဒီေန႕မွ တက္ဖူးတာပါ။ ဒီ ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္ အခမ္းအနား မွာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝ ဇာတ္လမ္းေလး သုံးပုဒ္ ေျပာပါရေစ။ မိန္႕ခြန္း အရွည္ၾကီး မဟုတ္ ပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အေၾကာင္းအရာေတြ မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္လမ္း သုံးပုဒ္ ထဲပါ။
ပထမဆုံးဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ျခင္း အေၾကာင္းပါ။
ကြၽန္ေတာ္ Reed College မွာ ေျခာက္လပဲ တက္ျပီး ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက မခြါႏိုင္ေသးပဲ ေနာက္ ၁၈ လေလာက္ အတန္းေတြ ဆက္တက္ခဲ့ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ရတယ္ထင္ပါသလဲ။
ဒီ ဇာတ္လမ္းက ကြၽန္ေတာ္ မေမြးခင္ အခ်ိန္က စျပီး ေျပာျပရမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကိုယ္ဝန္ ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အိမ္ေထာင္ မရွိေသးတဲ့ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားဖို႕ ေပးလိုက္မယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားမဲ့ မိဘမ်ားဟာ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြသာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ အေမ့ စိတ္ထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ စြဲေနခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဥပေဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕ဇနီးတို႕က ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း လႊဲယူလိုက္ဖို႕ ၾကိဳတင္စီစဥ္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ကို "အူဝဲ" ဆိုျပီး ေမြးလိုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႕က မိန္းကေလးမွ လိုခ်င္ပါတယ္လို႕ စိတ္ေျပာင္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ အခ်ိန္မေတာ္ ညၾကီးသန္းေခါင္ မွာ ေမြးစား မိဘ ေလာင္း တန္းစီစာရင္းထဲက ကြၽန္ေတာ့မိဘ မ်ားကို ဖုံး ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ "ဒီမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေယာက်ာၤးေလး တစ္ေယာက္ ရထားတယ္။ ယူမလား..." တဲ့။ မိဘမ်ား ကလဲ "သိပ္ယူတာေပါ့..." တဲ့။ အဲဒီလို ေပးလိုက္ျပီးမွ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အေမဟာ ဘြဲ႔ရပညာ တတ္မဟုတ္တာ၊ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေဖ ဟာလဲ အထက္ တန္းေက်ာင္းေတာင္မွ မေအာင္တာကို ကြၽန္ေတာ့ ေမြးမိခင္က သိသြား တာပါ။ ေမြးမိခင္ဟာ ေမြးစားစာခ်ဳပ္မွာ သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ေနာင္လေပါင္း အေတာ္ၾကာျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို "တကၠသိုလ္ ထားေပးပါ့မယ္..." လို႕ ကတိေပးမွ ေမြးမိခင္က စိတ္ေလ်ာ့ျပီး လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တာပါ။
ေနာက္ ၁၇ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဆင္အျခင္ကင္းမဲ့စြာ နဲ႕ Stanford တကၠသိုလ္နီးပါး စားရိတ္ၾကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ကို ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတၠသိုလ္ပညာေရး အတြက္ အေျခခံလူတန္းစား မိဘမ်ားရဲ့ စုေငြေတြအားလုံးကို ကြၽန္ေတာ္သုံးမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေျခာက္လ အၾကာမွာေတာ့ ဒီပညာေရးဟာ တကယ္ေပးရ တာနဲ႕တန္တယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ဘဝရည္ မွန္းခ်က္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ တတၠသိုလ္ပညာေရးကေနျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အေျဖထုတ္ ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားလို႕မရခဲ့ပါ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိဘေတြရဲ့ တစ္သက္စာစုေငြ ကို တကၠသိုလ္မွာလာ ျပီး ျဖဳံးေနတာပါဘဲ။
ဒါနဲ႕ကြၽန္ေတာ္လဲ တကၠသိုလ္ကထြက္ဖို႕ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္က်ရင္အားလုံး အဆင္ ေျပ သြားမွာပါလို႕ မ်က္စိစုံမွိတ္ျပီးလုပ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ႕ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အ ေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ေက်ာင္းကထြက္လိုက္တာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းဘဲ မတက္ခ်င္ဘဲ တက္ေနရတဲ့ အတန္းေတြကို တက္စရာမလိုေတာ့တာေၾကာင့္ တက္ခ်င္ စရာေကာင္းတဲ့ အတန္းေတြထဲမွာ ဝင္ထိုင္ ေက်ာင္းသားလုပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ကဗ်ာမဆန္တာ ေတြလဲပါပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့မွာ ေနစရာ အခန္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အခန္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိပ္ခဲ့ရပါတယ္။ Coke ပုလင္းေတြကိုလိုက္စုျပီး ျပန္အပ္လို႕ရတဲ့ တစ္ပုလင္း ၅ဆင့္ ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံ နဲ႕ ဗိုက္ျဖည္႔ ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႕ညတိုင္း ခုႏွစ္မိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး Hare Krishna ဟိႏၵဴ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ထမင္းတနပ္ အဝသြားစားရပါတယ္။ စားလို႕အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ စူးစမ္းလိုစိတ္ ေနာက္လိုက္ရင္း၊ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာေတြကို လိုက္လုပ္ရင္း ၾကဳံၾကိဳက္ခဲ့တာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာေလး တစ္ခုေပးပါရေစ။
အဲဒီအခ်ိန္က Reed College မွာ ရွိတဲ့ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းဟာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး မွာ အေကာင္းဆုံးသင္တန္းပါ။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမ တစ္ခုလုံးမွာ ရွိသမွ် ပိုစတာေတြ၊ စာတန္းေတြ၊ နာမည္ေတြဟာ အင္မတန္လွပတဲ့ လက္ေရးစာလုံးေတြနဲ႕ ခ်ယ္သထားပါတယ္။ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္ျပီ ဆိုေတာ့ ပံုမွန္သင္တန္းေတြ တက္စရာ မလိုေတာ့ တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းကို ဝင္တက္ျပီး အတတ္သင္ခဲ့ပါတယ္။ စာလုံး ပုံစံေတြထဲမွာ Serif စာလုံးပုံ၊ San Serif စာလုံးပုံေတြ အေၾကာင္းကို သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးတစ္လုံး နဲ႕တစ္လုံးၾကားမွာ ဘယ္လို အနီးအေဝးျခားတယ္ဆိုတာ ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးေရးနည္းပညာရဲ့ နက္႐ိႈင္းမႈကို ေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ဟာ အင္မတန္လွပတဲ့၊ သမိုင္းဝင္တဲ့၊ အႏုပညာေျမာက္ျပီး၊ သိဎၸံနည္းနဲ႕ စူးစမ္းလို႕မရတဲ့ ပညာပါ။ ဒီပညာ ရပ္ က ကြၽန္ေတာ့ကို ၫိႈ႔ယူဖမ္းစား ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ့ဘဝမွာ ဘယ္လိုလက္ေတြ႔အသုံးဝင္မလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အၾကာမွာ ပထမဆုံး Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ ကို ဒီဇိုင္းဆြဲတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီပညာရပ္ကို ျပန္လည္ျပီး သတိရလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ ကို အစြမ္းကုန္သုံးျပီး Mac ကို ဒီဇိုင္းလုပ္ခဲ့တာပါ။ Mac ဟာ ကမၻာ့ပထမဦးဆုံး စာလုံးအလွ ေတြသုံးတဲ့ PC ကြန္ပ်ဳတာပါ။ တကၠသိုလ္က ဒီသင္တန္းကိုသာ ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ မွာ အင္မတန္ေသသပ္ျပီး အစိပ္အက်ဲအခ်ိဳးက် လွပတဲ့စာလုံးေတြ ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ Windows ဆိုတာကလဲ Mac က စာလုံးေတြကိုဘဲ ကူးခ်ထားတာဆိုေတာ့ PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးအလွ ေပၚထြက္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး လို႕ေတာင္ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းမထြက္ခဲ့ရင္ စာလုံးအလွသင္တန္းကို တက္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါ။ ဒီသင္တန္း ကို ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးလွလွ ေလးေတြ ရွိေကာင္းမွရွိမွာပါ။ မွန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္ တက္ေနစဥ္အခါကေတာ့ အနာဂါတ္ကို ၾကိဳျမင္ျပီး ဒီအက်ိဳးအေၾကာင္းေတြကို ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ၾကည့္ဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ၾကာ အျပီး အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆက္စပ္မႈေတြကို ရွင္းရွင္းၾကီး ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ထပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရွ႔အနာဂါတ္မွာ ဘာေတြဘယ္လို ဆက္စပ္ပုံေပၚလာမယ္ ဆို တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႕မျမင္ႏိုင္ပါ။ ေနာက္ျပန္ၾကည့္မွသာ ဆက္စပ္မႈေတြကို ေတြ႔ႏိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ေတြဟာလဲ အနာဂါတ္မွာ ျဖစ္ရပ္ေတြဆက္စပ္ျပီး ပုံေပၚလာလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားရပါလိမ့္မယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕တေတြဟာ မိမိရဲ့ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကို ယံုၾကည္မႈရွိပါ။ ကံစီမံတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ယံုပါ။ တစ္ခုခုကိုေတာ့ယံုပါ။ ဒီယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ေဂ်ာက္က်ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိခဲ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ့ဘဝကို အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာ ဒီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ေၾကာင့္ပါဘဲ။
ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဒုတိယ ဇာတ္လမ္း ကေတာ့ အခ်စ္ နဲ႕ အ႐ံႈး အေၾကာင္းပါ။
ကြၽန္ေတာ္ကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ခ်စ္ခင္မိတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘာလဲ ဆိုတာ အသက္ငယ္ငယ္မွာရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ့မိဘေတြရဲ့ ကားဂိုေဒါင္ ထဲမွာ Apple ကို Woz နဲ႕အတူ စတင္တည္ေထာင္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ဘဲရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ေယာက္ တကယ္အလုပ္ၾကိဳးစား ခဲ့ၾကတာပါ။ Apple ဟာ ၁၀ႏွစ္ အတြင္းမွာ ကားဂိုေဒါင္ ထဲက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ ေယာက္ကေနျပီး ေဒၚလာ သန္း ၂ ေထာင္ တန္ ဝန္ထမ္း ၄ ေထာင္ ရွိတဲ့ ကုမၸဏီၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ရဲ့ အေကာင္း ဆုံး တီထြင္မႈျဖစ္တဲ့ Macintosh ကို ေစ်းကြက္ တင္ျပီး တစ္ႏွစ္ ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္လဲ အသက္ ၃၀ ျပည္႔ျပီးခါစေလးပါ။
အဲဒီမွာ - ကြၽန္ေတာ္အလုပ္က အထုတ္ခံရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီကေန ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အထုတ္ခံရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဲ - ဇာတ္လမ္းက ေတာ့ဒီလိုပါ။
Apple ကုမၸဏီၾကီး ပြါးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က အင္မတန္ေတာ္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္နဲ႕အတူ ကုမၸဏီမွာ စီမံခန္႕ခြဲဖို႕ အလုပ္ခန္႕ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ပထမတစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလးအဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တေျဖးေျဖးနဲ႕ အနာဂါတ္အလားအလာ ေတြ ကို အျမင္မတူတာေတြ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့အထိပါဘဲ။ ဒီကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ဒါ႐ိုက္တာအဖြဲ႕က သူ႕ဖက္ကရပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အသက္ ၃၀ မွာ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တကဲ့ကို ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ျပီး အလုပ္ထုတ္ခံရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝ တစ္ခုလုံးကို ပုံျပီး စိုက္လိုက္မတ္တပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အရာၾကီးကို ဆုံးရွုံးခဲ့ တာ ပါ။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အင္မတန္ တုန္လႈပ္စရာ၊ ေၾကကြဲစရာ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
လေပါင္းအေတာ္ၾကာ တကဲ့ကို ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တီထြင္သူ လုပ္ငန္းရွင္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းၾကီးမ်ားအေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္မေက်ဘူး လို႕လဲ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႕က လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့တဲ့ တာဝန္ကို ေပါ့ေလ်ာ့မိတဲ့၊ လက္ဆင့္ကမ္းေျပးပြဲမွာ တုတ္တိုင္ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူလို ခံစားရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ David Packard နဲ႕ Bob Noyce တို႕ကို သြားေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ေၾကာင့္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ့တာကို ၾကိဳးစားျပီးေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့က်ဆုံးခန္းဟာ ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ Silicon Valley ကေနျပီး အရွုံးေပး ထြက္ေျပး သြားဖို႕ အထိေတာင္ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ တေျဖးေျဖး နဲ႕ သတိျပဳမိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ဆဲ၊ စြဲလမ္းဆဲ ဆိုတာပါဘဲ။ Apple မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ရပ္ေတြ ဟာ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အလုပ္အေပၚ စြဲလမ္းမႈ အေပၚမွာ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကန္ထုတ္တာခံရေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းလွ်က္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ကေန ျပန္စဖို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။
Apple ကေနျပီး အလုပ္ျဖဳတ္ခံရတာဟာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆုံးအျဖစ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဒီလိုမေတြးခဲ့မိပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတဲ့ ဝန္ ထုပ္ ဝန္ပိုးၾကီး ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လူသစ္တစ္ခါ ျပန္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာနဲ႕ လဲလိုက္ရတာပါ။ အရာရာတိုင္းမွာ မေသခ်ာ မႈေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ဒီျဖစ္ရပ္ကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို အေႏွာင္အဖြဲ႕ ေတြက ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးျပီး ကြၽန္ေတာ့ဘဝရဲ့ ဖန္တီးမႈအား အေကာင္းဆုံးကာလကို စတင္ေစခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ ၅ ႏွစ္ အတြင္းမွာေတာ့ NeXT ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ Pixar ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္မတန္ ျပည္႔ဝ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ေမတၱာမွ်ျပီး ကြၽန္ေတာ္အိမ္ေထာင္ျပဳ ခဲ့ပါတယ္။ Pixar ကေတာ့ ကမၻာ့ပထမဆုံး ကြန္ပ်ဳတာကာတြန္းကားကို ဖန္တီးထုတ္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ Pixar ဟာ ကမၻာ့ အေအာင္ျမင္ဆုံးကာတြန္းရုပ္ရွင္ စတူဒီယို ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေျပာစမွတ္ျပဳစရာ အလွည့္ အေျပာင္းမွာ Apple က ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ NeXT ကုမၸဏီကို ဝယ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ Apple ကို ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။ NeXT မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕စတင္ခဲ့တဲ့နည္းပညာဟာ Apple ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ျခင္းရဲ့ ဗဟိုခ်က္မွာ ရွိပါတယ္။ Laurene နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးတခု ျဖစ္လာပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္သာ Apple က အလုပ္ထုတ္မခံခဲ့ရရင္ ဒါေတြတစ္ခုမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္တာ အေတာ္ေသခ်ာပါတယ္။ အလုပ္ထုတ္ခံရျခင္းဟာ အင္မတန္အဝင္ဆိုးတဲ့ ေဆးခါး ၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ လူနာကိုၾကည့္ရတာလဲ ဒီလိုေဆးမ်ိဳး လိုေနပံု ပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ့လဲ ဘဝမွာ ေခါင္းကိုအုတ္ခဲနဲ႕ထုသလို ခံရတာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ မိမိယံုၾကည္ရာကို မစြန္႕ လႊတ္ပါနဲ႕။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ဘဝ တစ္ေလွ်ာတ္လုံးမွာ အရာရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕ ခြန္အားေပး ေနခဲ့တာဟာ ကြၽန္ေတာ့အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းမႈဘဲလို႕ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕လဲ ကိုယ့္ရဲ့ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာပါ။ ဒီအဆိုဟာ ေမာင္မယ္ တို႕ရဲ့ ခ်စ္သူရည္းစားရွာဖို႕နဲ႕ ဆိုင္သလို အလုပ္ရွာဖို႕နဲ႕လဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္။
ခုခ်ိန္ထိမေတြ႔ေသးဘူးဆိုရင္လဲ ေတြ႔တဲ့အထိ ဆက္ရွာပါ။ ရရာနဲ႕မေက်နပ္ၾကပါနဲ႕။ ႏွလုံးသားေရးရာကိစၥဆိုေတာ့ ေတြ႔ျပီလား၊ မေတြ႔ေသးဘူးလား ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိလာပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ဘဝအေဖာ္မြန္ေတြရဲ့ သဘာဝအတိုင္း ႏွစ္ၾကာေလပိုျပီး ခိုင္ျမဲလာေလေလ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္မယ္တို႕ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၾကပါ။ ရရာေလးနဲ႕ မေရာင့္ရဲလိုက္ၾကပါနဲ႕။
ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတိယ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္းပါ။
ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၁၇ႏွစ္ မွာ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ စာသားတစ္ခု ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ "ေန႕တိုင္းကို သင့္ဘဝရဲ့ ေနာက္ဆုံးေန႕အျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ရင္ တေန႕မွာေတာ့ အဲဒီအတိုင္းျဖစ္လာဖို႕ ေသခ်ာပါတယ္..." တဲ့။ ဒီစာသားက ကြၽန္ေတာ့စိတ္ မွာထင္ဟပ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကစျပီး ေနာက္၃၃ ႏွစ္လုံး မနက္အိပ္ရာထမွာ မွန္ကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခဲ့ပါတယ္။ "ဒီေန႕သာ ငါ့ဘဝ ရဲ့ေနာက္ဆုံးေန႕ဆိုရင္ ဒီေန႕ လုပ္မဲ့အလုပ္ေတြကို ငါ လုပ္ခ်င္ပါ့မလား..." ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖဟာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ တိုက္ "မလုပ္ခ်င္ဘူး" ျဖစ္ေနျပီဆိုရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕ လိုေနျပီလို႕ ကြၽန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။
ဘဝအတြက္ အလြန္အေရးပါတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကိုခ်ရာမွာ အေရးၾကီးဆုံး အေထာက္ အပံ့ကိရိယာအျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ရွိခဲ့တာကေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ လက္တကမ္းမွာဘဲ ရွိတယ္လို႕ သတိခ်ပ္ျခင္းပါ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အေရးမပါတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ဂုဏ္မာနေတြ၊ အရွက္ကြဲမွာ ဒါမွမဟုတ္ ရွုံးနိမ့္မွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတြ ဒါေတြ အားလုံးနီးပါးဟာ ေသျခင္းတရား ဆိုတာနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေတြ႔လိုက္ရင္ အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး တကယ့္ကို အေရး ၾကီး တဲ့အရာေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းမွာ လက္လႊတ္ ဆုံးရွုံးစရာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေထာင္ေခ်ာက္ကို ေရွာင္လႊဲဖို႕ နည္းလမ္းေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္သိတဲ့ အေကာင္းဆုံး နည္းကေတာ့ မင္းဟာ ေသရေတာ့မွာဘဲလို႕ သတိခ်ပ္ျခင္း ပါ ။ မင္းဟာ ဗလာထီးထီး ကိုယ္ခ်ည္း ျဖစ္သြားပါျပီ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ႏွလုံးသားရဲ့ ေခၚရာ ေနာက္ကို မလိုက္ဘဲေနဖို႕ရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ကင္ဆာေရာဂါရွိတယ္လို႕ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ မနက္ ၇နာရီ ခြဲမွာ ေဆးဓာတ္မွန္႐ိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ (Pancreas) မွာ အၾကိတ္ရွိတာ ဓာတ္မွန္မွာ ထင္းထင္းၾကီး ေပၚေနပါတယ္။ သရက္ရြက္ ဆိုတာဘာလဲဆိုတာေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။ ဒီလို ကင္ဆာမ်ိဳးဟာ ကုစရာေဆးမရွိတဲ့ ကင္ဆာမ်ိဳးျဖစ္ဖို႕ အေတာ္ေသခ်ာတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို ဆရာဝန္ၾကီးေတြက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ ၃လ ကေန ၆လ အထိဘဲေနရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလို႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါဟာဘာအဓိပၸါယ္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ကေလးေတြကို ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အတြင္း မွာ ေျပာျပဖို႕ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ေနာင္လ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ အကုန္အစင္ေျပာဖို႕ ၾကိဳးစားပါ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါဘဲ။ က်န္ရစ္သူမိသားစု ဒုကၡမမ်ားရေလေအာင္ ရွိသမွ် ကိစၥေတြအားလုံးကို လက္စသိမ္းပါဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါ။ သြားေတာ့မယ္လို႕ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။
တစ္ေန႕လုံး ဒီကင္ဆာ အေၾကာင္းကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ ညေနမွာ ေတာ့ အသားစ ထုတ္ျပီး ေဆးစစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခႏၲာကိုယ္ အတြင္းပိုင္းၾကည့္ ကရိယာကို ကြၽန္ေတာ့လည္ေခ်ာင္း ထဲကတစ္ဆင့္ အစာအိမ္ကိုျဖတ္ျပီး အူသိမ္ထဲကို ေရာက္ေအာင္ ထည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ကို အပ္နဲ႕စိုက္ျပီး အသားစ အနည္းငယ္္ကို ထုတ္ယူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ေမ့ေဆးနဲ႕ ေမ်ာေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတူရွိေနတဲ့ ဇနီးက ျပန္ေျပာခဲ့တာက ဒီအသားစကို အဏုွၾကည့္ မွန္ဘီလူးေအာက္မွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ "ေဟးကနဲ..." ထျပီးေအာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ကင္ဆာဟာ အင္မတန္မွ ရွားပါးတဲ့ ခြဲစိတ္ျပီးကုသလို႕ရတဲ့ သရက္ရြက္ကင္ဆာမ်ိဳး ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ခြဲစိတ္ကုသခံခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အခုေနေကာင္းပါျပီ။
ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အဖို႕ ေသျခင္းတရားနဲ႕အနီးကပ္ဆုံးရင္ဆိုင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းပါဘဲ။ ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္၊ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာလဲ ဒီထက္ပိုျပီးနီးနီးစပ္စပ္ မေတြ႔ၾကဳံရေတာ့ဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ကို ေသျခင္း တရားအေၾကာင္း ေျပာျပရာမွာ သုံးျဖစ္ရုံ ဥာဏ္သိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ထက္ နဲနဲပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာႏိုင္ပါျပီ။
ဘယ္သူမွမေသခ်င္ပါဘူး။ ေကာင္းကင္ဘုံကို သြားခ်င္တဲ့သူမ်ားေတာင္မွ အဲဒီကိုေရာက္ဖို႕ မေသခ်င္ၾကပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း လူတိုင္းဟာ တစ္ေန႕ေတာ့ ေသၾကရမွာပါ။ ခုထက္ထိ ေသျခင္းတရားကို လြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့သူ ဆိုတာ မရွိေသးပါ။ ဒါဟာလဲ ျဖစ္သင့္လို႕ပါ။ ဘဝတရားရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေကာင္းဆုံးဖန္တီးမႈဟာ မရဏတရား ျဖစ္စရာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ မရဏတရားဟာ ဘဝျဖစ္တည္ျခင္းတရားရဲ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ ေပးတဲ့အရာပါ။ မရဏတရားက ေဟာင္းေဆြးအိုမင္းမႈေတြကို ဖယ္ရွားျပီး ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အစားထိုးေပးေနပါတယ္။ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္အခါမွေတာ့ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ဟာ ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အျပည္႔ပါ။ သို႕ေသာ္မၾကာေတာ့တဲ့ အခါမွာ ေမာင္မယ္တို႕လဲ အိုမင္းရင့္ေရာ္ လာမွာပါ။ ျပီးေတာ့အဖယ္ရွားခံၾကရမွာပါ။ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ေျပာမိတာကို ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါက အမွန္တရားပါ။
ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့တစ္ျခားသူေတြ ေနသလိုဘဲေနျပီး အခ်ိန္ကိုမျဖဳန္းပါနဲ႕။ သူမ်ားေတြရဲ့ အေတြးအထင္ထဲကအတိုင္း ေန ရတဲ့ဘဝကို တရားေသဆုပ္ကိုင္ထားျပီး ေခ်ာင္ပိတ္မမိပါေစနဲ႕။ မိမိရဲ့အတြင္းစိတ္ ကႏိႈးေဆာ္ သံကို သူတပါးေတြရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ အေႏွာင့္အယွက္သံေတြက ဖုံးလႊမ္းမသြားပါေစနဲ႕။
ဒီထက္ပိုျပီးအေရးၾကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႕ ရင္တြင္းသိစိတ္တို႕က ေခၚေဆာင္ရာကိုလိုက္ပါ။သူတို႕က ေမာင္မယ္တို႕ အမွန္တကယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို သိေနၾကျပီးသားပါ။ က်န္တဲ့အရာေတြအားလုံးက သာမညအခ်က္ေတြပါ။
ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္အခါက “The Whole Earth Catalog” ဆိုတဲ့ အင္မတန္ ေျပာင္ေျမာက္ တဲ့ ကတ္တေလာက္စာအုပ္ တစ္ခု ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဟာအဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြအတြက္ ေတာ့ ကိုးကြယ္စရာက်မ္းစာေတြထဲက တစ္အုပ္ေပါ့။ အဲဒီစာအုပ္ရဲ့ ဖန္တီးရွင္ကေတာ့ ဒီ Stanford တကၠသိုလ္ နဲ႕ သိပ္မေဝးတဲ့ Menlo Park မွာေနတဲ့ Stewart Brandဆိုသူပါ။ ဒီစာအုပ္ကို သူက ကဗ်ာဆန္ဆန္အလွေတြနဲ႕ ခ်ယ္မႈန္းျပီးထုတ္ေဝခဲ့တာပါ။ ဒီစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝခ်ိန္က ၁၉၆၀ ခုေႏွာင္းပိုင္းကာလ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာစာစီလုပ္ငန္းေတြ မေပၚခင္ကပါ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လုံးက လက္ႏွိပ္စက္႐ိုက္၊ ကပ္ေၾကး နဲ႕ကိုက္၊ Polaroid ကင္မရာနဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ျပီး စာအုပ္္ကို ဖန္တီးရတာပါ။ Google ကို စာအုပ္အျဖစ္ ဖတ္ရ သလိုပါဘဲ။ ဒီ္စာအုပ္ ဟာ Google မတိုင္ခင္ ၃၅ ႏွစ္က ေပၚခဲ့တာပါ ။ တကယ့္ကို စံနမူနာယူစရာစာအုပ္္ပါ။ စာအုပ္္ တစ္ခုလုံးလဲ သပ္ရပ္လွပတဲ့ ကရိယာေတြနဲ႕ အၾကံေကာင္းေတြနဲ႕ျပည္႔ေနပါတယ္။
Stewart နဲ႕သူ႕အဖြဲ႕သားေတြဟာ “The Whole Earth Catalog” စာအုပ္္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ထုတ္ေဝျခင္းကေနရပ္ဆိုင္းရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႕တစ္ ေတြ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္းစာအုပ္္ကို ထုတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ရဲ့ အရြယ္၊ ၁၉၇၀ ႏွစ္လယ္ကာလမ်ားပါ။ ႏႈတ္ဆက္စာအုပ္ရဲ့ ေက်ာဖုံးပံုက မနက္ေစာေစာ ေတာဘက္ကကားလမ္းေလးတစ္ခုရဲ့ ဓာက္ပံုပါ။ စြန္႕စားခန္း အင္မတန္ၾကိဳက္သူမ်ား ကားၾကဳံစီးခရီးထြက္ရာမွာ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ဖူးၾကမဲ့ ကားလမ္းေလးမ်ိဳးပါ။ ေအာက္မွာစာတန္းေလးေရးထားပါတယ္။ "ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ။ အ႐ူးထပါ။" တဲ့။
ဒါသူတို႕ရဲ့ ေနာက္ဆုံးစာအုပ္္မွာ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီဆုကိုပဲ အျမဲတမ္းေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ဘဝအသစ္ စၾကရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေမာင္မယ္တို႕ကိုလဲ ဒီဆုကိုပဲ ေတာင္းေပးပါ့မယ္။
"ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ... အ႐ူးထပါ..."
အားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Source: http://www.pti31.com/2010/01/speech-at-stanford-by-steve-jobs.html
--
Thiri
(မွတ္ခ်က္) ဤပုိ႔စ္သည္ ေမးထဲမွာ ေရာက္လာေသာ ဗဟုသုတ စာတမ္းပုိ႔စ္ေလး တစ္ခုျဖစ္သည္။ သီရိ-ဟု ပုိ႔စ္ေအာက္တြင္ ပါလာသည္ကုိေတာ့ ေတြ႔ရွိရပါသည္။ ပုိ႔စ္ ဘာသာျပန္ေရးသူျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ မည္သုိ႔ ပင္ျဖစ္ေစ ေရးသူႏွင့္ ျဖန္႔ေ၀သူကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။ မိမိနည္းတူ အားလုံးေသာ သူမ်ားအတြက္ ဗဟုသုတ ရေစလုိေသာ ေစတနာျဖင့္ ျပန္လည္း မွ်ေ၀ျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း...)။
